Στο νεκρό δάσος των λέξεων προχωράω.
        Aνάβω τα χλωμά φανάρια στους δρόμους
        προσπαθώ ν’ αναστήσω.
Tα ονόματα που πυρπόλησαν τις καρδιές
  σε μυστικές συνεδριάσεις
τα ονόματα που οδήγησαν
        όλα δολοφονούνται.
Tώρα κυκλοφορούν σε ανάκτορα ξένοι
ντύνονται επίσημα στις δεξιώσεις
σε διπλωματικά συνέδρια ανταλλάσονται
        χειραψίες
φριχτά υπομνήματα
παρευρίσκονται στις γιορτές, υποκλίνονται–
Tώρα πεθαίνουν.

Ω Pόζα Λούξεμπουργκ, Λένιν, ποιητές,
Ω Tέλμαν Tάνεφ
παγωμένοι σε επίσημες αίθουσες
δαφνοστεφείς ήρωες
μυθικά πρόσωπα
           ελάτε.

Oι εξουσίες σήμερα χαϊδεύονται σαν
  ερωτιάρες γάτες πάνω στις στέγες μας
οι πρόεδροι ανταλλάσσουν επισκέψεις
οι πατριάρχες πάλι ενθρονίζονται
κάτω από τα νόμιμα κάδρα σας
          μας περιπαίζουν.
Eγώ έχω μέσα στη θύμησή μου
την ώρα που ανέβαινε το πλήθος στις σκάλες
          με τη φωτιά κρατώντας τη μεγάλη ταμπέλα
Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ.
Έχω στη θύμησή μου την ατμομηχανή που έφερε
τη νύχτα τον Λένιν
τον έξαλλο Mαγιακόφσκι που πυροβολούσε
          τους υπουργούς
τους φοιτητές αγκαλιασμένους με τους χωριάτες.

Πώς βγήκανε πάλι απ’ αυτή τη φωτιά
ο Kος Διευθυντής
ο διπλωματικός ακόλουθος
ο Kος πρέσβης;
Kαι τώρα τι πρέπει να γίνει
         σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων
σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;

Πώς θα ξαναβαφτίσουμε τις πυρκαγιές
ελευθερία, ισότητα, Σοβιέτ, εξουσία;

*Από τη συλλογή “Kατά Σαδδουκαίων”, α’ έκδοση: 1953.
** Πηγή: Εντευκτήριο στο http://entefktirio.blogspot.com.au/2014/03/blog-post_15.html

Ο νους και τα αισθήματα
μέσα στα τετράδια,
πέφτουν στα κύματα!

Αφανίζονται τα λόγια,
τα κουρέλια – ψεύτικα κουνέλια
ροκανισμένα κόκαλα.

Οι έννοιες ξεντυμένες
γλιστράνε στα νερά,
σαν κορμιά το καλοκαίρι,
λυγερά.

Μπήκα σ’ ένα κατάστημα

Μπήκα σ’ ένα κατάστημα δίσκων και ζήτησα
τη Nathalie
ποιάναι η κυρία δεν την ξέρω ψιθύρισε
η μια στην άλλη πωλήτρια και χαχάνισε
σταχτί σκούρο χάχανο από βαρύ τσιγάρο και
σκληρό ποτό σε δωμάτιο σκυλάδικου τα
ξημερώματα Posters διασήμων ποδοσφαιριστών
τη Nathalie
με τον Ζιλμπέρ Μπεκό συνέχισα μη δίνοντας
σημασία με περιεργάστηκαν όπως προϊστορικό
τέρας αργοκύλησαν οι στιγμές σαν γεωλογικοί
αιώνες κάτι έχω ακουστά ψέλλισε η άλλη
τις έφερα σε δύσκολη θέση σκέφτηκα
ζήτησα συγγνώμη χιόνιζε ακόμα la place
rouge etait blance a cote de moi pleurait Nathalie
γερασμένη
ακουμπώντας στο άγαλμα του Μαγιακόβσκι
σακατεμένη από νόρμες και πεντάχρονα σχέδια.

Continue reading →

Πήγαινα στο λιβάδι με τις παπαρούνες
Τη στιγμή μιας καταιγίδας
Πολλά χρόνια πριν
Κι ήταν το φουστάνι μου
Από ύφασμα κόκκινο και φαρδύ πολύ
Σαν τσακισμένη παπαρούνα από μετάξινο μαλλί
Κι άνοιξα μια ουρά σαν παγωνιού
Να προστατέψω το λιβάδι από τους κινδύνους
Και κάλεσα ως μάρτυρα εμένα
Από κόσμους υψηλούς
Που με παρέδωσαν σε τούτο το λιβάδι
Ατέλειωτα χρόνια πριν δώρο σ’ αυτή τη μέρα.

Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου.

Είμασταν στη στιγμή ακριβώς της ύστατης διάκρισης.
Τότε χρειάστηκε να επαναπατρισθεί το μαχαίρι.
Και η αναλογούσα σε αυτό ένσαρκη πορφύρα.
Λίγοι θα έχουν μάθει να κοιτούν τη γη όπου ζούσαν και να της
απευθύνονται στον ενικό με το βλέμμα τους χαμηλωμένο.
Γη της λήθης, γη αμέσως προσεχής, δίπλα μας, που μας εξήψες
την παραφορά και σ’ ερωτευθήκαμε έμπλεοι δέους.
Το δε δέος παρήλθε…
Στον καθένα τώρα η κλεψαμμία του για να τελειώσει με την
κλεψαμμία μαζί.
Να συνεχίσει να κυλάει μέσα στην τύφλωση.
Αλλά όποιος παραδώσει το μήνυμα θα στερείται δια παντός
ταυτότητος.
Δεν θα βαίνει πλέον ασθμαίνων.
Υποδειγματίζω δε στο πλαίσιο της Αποκαλύψεως δεν είναι άραγε
και ό,τι κάνουμε τις νύχτες σε κάποιαν όψη που τό ’χει βάλει
πείσμα να πεθάνει;
Και το εργαλείο, του οποίου το χέρι μας, απεκδεδυμένο μνήμης,
θα ανακάλυπτε ανά πάσα στιγμή την ευεργεσία, δεν θα γέρναγε
ποτέ, θα διατηρούσε άθικτο το χέρι, ανέπαφο.
Κι έτσι χαθήκαν μέσα στην ομίχλη οι άνθρωποι με κρεμασμένα
στον ώμο τα σακκίδιά τους.

*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής. Από το Αλωνάκι της Ποίησης στο http://alonakitispoiisis.blogspot.com