XXI
Άνοιξη ήρθε.
Άνθη στον κήπο. Ήχος
τραγουδιού έξω.
XXII
Μάης λαμπρός. Μα
ο πόνος του άνεργου
αντιστέκεται.
XXIII
Σκόνη και λάσπες
στον ιδρώτα. Τ’ όνειρο
μένει καθαρό.
XXIV
Σπονδές κρασιού
για νεκρούς. Για ζωντανούς
κάποτε κι αίμα.
XXV
Στην αγκαλιά μου
την κρατώ. Χρόνε, γιατί
βιάζεσαι τόσο;
Write as you will
In whatever style you like
Too much blood has run under the bridge
To go on believing
That only one road is right.
In poetry everything is permitted.
With only this condition of course,
You have to improve the blank page.
*Translated by Miller Williams.
Οι τύποι των ήλων
Επιστροφές δακτύλων
με αποπλανούν
χαϊδεύοντας τύπους των ήλων
Δεν φοβάμαι
Οι τύποι έχουν πια επουλωθεί
κι οι διακορεύσεις
διαθέσεις είναι
μόνον των δακτύλων.
Le stigmate
Ritorni di dita
mi
corrompono
carezzando stigmate
Non ho paura
Le stigmate si sono cicatrizzate
e le deflorazioni
sono solamente
voglie delle dita.
*
Εραστή μου
Σε θέλω αντηχείο˙
ν’ αντανακλάς
τους ήχους μου
αναλλοίωτους
στο άπειρο.
Σε θέλω
σκοτάδι πηχτό˙
ν’ απορροφάς
τα χρώματά μου,
πισωγυρνώντας
μόνο μαύρο.
Σε θέλω διαβήτη
διπλά αιχμηρό˙
να διαγράφεις
κύκλους άπειρους,
με κέντρο σταθερό
τον ομφαλό μου.
Amante mio
Ti voglie cheggiante;
per ripercuotere
i miei suoni
all’infinito
inalterati.
Ti voglioscuro fitto;
per assorbire
i miei colori,
restituendo
solo nero.
Ti vogliocompasso
a punta doppia;
per tracciare
cerchi infiniti,
centro stabile
il mio ombelico.
*Αναδημοσίευση από το http://rebstein.wordpress.com/2014/05/15/poeti-greci-contemporanei-xiii/
…Το σκουλαρίκι της μάνας με θυμήθηκε
κάτω απο τον πάγο
με θυμήθηκε
κάτω απο τον πάγο
τα δάχτυλα ξύνουν το πατρικό μου σπίτι
ξεθαβουν το άλμπουμ της μάνας
και τα βιβλία του πατέρα
κάτω απο τον πάγο
ξεθάβω
ξεθάβω
ξεθάβω .
κι εγώ θυμήθηκα
είναι η τεράστια μοναξιά ενός ψαθάχυρου
παρατημένη πάνω στ’ αδηφάγα χείλη των αγρών
όπου θα ξηλώσω τη φωτιά απ’ τις ραφές του σεντεφιού
τα μελάνια της νυχτός με πτερύγια γεωργικά και πλοκάμους κλιματσίδες
τις σκουριασμένες αλόες στους τοίχους που ζωντάνεψαν σε παρελάσεις
ανθρώπων και χαλαζοκόκκων
φούρνους ετοιμόρροπους όπου το ψωμί είναι από πέτρα και από τα φτερά
της φτέρης έχουνε μείνει πια μόνο τα ψίχουλα
είναι οι γρύλλοι από γλυκάνισο και ύλες ίσκιων
μιας ασφαλούς διαυγείας με φωνή εντελώς στενή
της αφής κατ’ εξοχήν θαμπών αντικειμένων
ενός δέρματος πολύ γλυκού και κατά κύριο λόγο δηλαδή μακράς πνοής
ενός φτερακίσματος κοσμημάτων χωρίς αύριο και άνευ πτίλων
μιας μέρας σκαμμένης σ’ ένα δάσος μέσα περιστεριών
ενός παράθυρου ψυχρού όπως μία κόμη δίχως φύλλωμα
όπου τραντάζεται ακόμη και του ήλιου το δοκάρι
η σιωπή δεν άκουσε έως τώρα την κρυφή δομή της κρυσταλλοσκιάς
τις πτώσεις των βράχων πάνω στις χαίτες των ωχρών υδάτων
ο ύπνος χωρίζει τα έμβια όντα με κάθετες κοπές τα κατατάσσει
τα μεν είναι μαύρα τα δε θαλάσσια
ο δε ρήγας των κυμάτων δεν έχει εισέτι στεγνώσει το τελευταίο
του δάκρυ
*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής. Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το Αλωνάκι της Ποίησης στη διεύθυνση http://alonakitispoiisis.blogspot.com
Φταίει το νερό που η στέγη γλιστράει
Φταίει η βροχή που λιώνουν τα πάντα
Το πετρέλαιο το αλκοόλ και το κεράκι μου
Βάλανε φωτιά κάψανε το σπίτι.
Κήπος δίχως πουλιά
Κήπος αθόρυβος
Μαύρα θα δρέψετε άνθη
Τα φύλλα δεν είναι ποτέ τους πράσινα
Τ’ αγκάθια είναι όλα τους κόκκινα
Και τα χέρια σας ματωμένα
Στη μεσιανή αλέα περνά μια λιτανεία
Απ’ το παράθυρο της πεθαμένης
Όπου καίει μια λαμπάδα
Βγαίνει ψαλμωδία αργόσυρτη
Ήταν εκείνη και η άλλη
Ήτανε και η γειτόνισσα
Όλοι ψέλνουν και σου παίρνουν το κεφάλι
Και στα σκαλοπάτια που τους ακούς να γελάνε
Κάποιος πέφτει και μπήγει μια κραυγή
Ένα σκυλί το βάζει στα πόδια
Ακούς που κλαίει μόνο η βροχή
*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής. Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το Αλωνάκι της Ποίησης στο http://alonakitispoiisis.blogspot.com
Ύστερα από τόσα χρόνια,
η ίδια θάλασσα,
η ίδια ατμόσφαιρα.
Και ο παρατηρητής τραυματίας,
αλλά με την ψυχή ανοιχτή,
το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα,
στο ροζ δείλι.
Και μια κοπέλα καθισμένη σταυροπόδι,
γόνατο τρυφερό, πόδι απαλό που καταλήγει
σε πολύχρωμο αθλητικό παπούτσι.
Όλα αυτά μες τη δροσερή βραδιά που πέφτει
αργά στους ώμους μας, ενώ ευγνωμονούμε.
*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.
Είμαι Πλακιώτης Μανχατανάς
Νικόλαος Κάλας
Στα Δίχτυα της Αράχνης Μπάροουζ Ο Ταξιτζής Γκάλης Το Βαρύ Πεπόνι NBA Άγνωστος Πόλεμος
Ο Ανθρωπος Δίχως Πρόσωπο Κουμανταρέας Λάσυ ΜακΚάλερς Άγγελοι του Τσάρλι Χαβάι 5-0 Ο
Νονός Φόκνερ Σαββόπουλος Μπόρχες Νέο Κύμα Καστρινάκης Μάτζικ Δούκα Τζόρνταν Κράμερ
Εναντίον Κράμερ Καζαντζίδης σκυλάδικα adidas Σαμπάτο σακάκι επαρχιώτικο Ο Θίασος Ντίλαν
γκάιντα Ευδοκία συγγενείς στη Γερμανία Η Θεία μου η Χίπισσα Αναγνωστάκης Μπαέζ Κότζακ
φροντιστήριο αγγλικών Ο Πρωτάρης Πασχάλης Αντονιόνι μπλου τζιν
πριν τα σόρι και τα οκέι
με ολ σταρ και μεις στο play
του πάνω κάτω Κυριακάτικης βόλτας
όπου κανείς
μα κανένας
οι βαφτισμένοι στον καθ’ ημάς κανόνα
δεν μνημονεύσαμε την θελκτική μαντόνα
με liqueur ποτέ
μα ποτέ
όπως της έπρεπε
«Ελληνοαμερικανοί plus»
το όνομα αυτής της. . . λεωφόρας.
*Από τη συλλογή “Διασπορικές διαδρομές”, εκδόσεις Απόπειρα, 2012.
Της καστανιάς το χέρι κρατάει το δικό μου τρομαγμένο χέρι
Ένα χέρι με οχτώ δάκτυλα γεμάτο πράσινους ρόζους
Κι ανοιχτό για κάθε φόβο πουλιού
Μόλις πριν εφτά μέρες έχει πλαστεί
Και το δικό μου πενηντάχρονο χέρι λευκό και τρυφερό
Ναι ένα χέρι από σάρκα που δολοφόνησε και έπνιξε πολύ
Χαμόγελο που φύτρωσες ή τριανταφυλλιές
Τι γύρευε έτσι ξαφνικά από σας αυτό το χέρι-κριτής;
Και το ανθρώπινο χέρι μου εμβρόνητο
Συντρίβονταν από εμέ τον ίδιο
*Μετάφραση: Δημήτρης Παπαδίτσας. Από τη συλλογή “Ονειροχλόη”, Εκδόσεις στιγμή, 2012 (σελ. 19).
Εδώ που άρχισε η τροπική βροχή
και το χώμα σπαράζει, αμίλητο
το τζάμι ραγίζει,
το κλαδί το ανθισμένο
πέφτει στα γόνατα, όχι, δεν έφταιξε,
όχι δεν έφταιξε.
Εδώ που άρχισε η τροπική βροχή,
πώς να σταθώ ανυπεράσπιστος
μέσα στο απειλητικό νερό, που δε γνωρίζει,
ούτε πώς άρχισα επάνω στο βορρά,
ούτε πώς κύλησα μές στη περιοχή του,
όχι, δεν έφταιξε, όχι δεν έφταιξε
Εδώ που άρχισε η τροπική βροχή
και ο χαλασμός καλπάζει, μέσα στο δάσος,
ο χαλασμός πλησιάζει, το νερό πλησιάζει,
δε βρίσκω διέξοδο επάνω στο βουνό –
πώς να σταθώ αθώος κι έρημος,
επάνω στο βουνό.
*Από την ενότητα “Εντυπώσεις” που περιλαμβάνεται στη συλλογή “Ποιήματα της καλής ελπίδος”, Αθήνα 1963.
