Φωτογραφία: Francesca Woodman
Ένα μισοπεθαμένο Καλοκαίρι
Ξάπλωσε σε χώμα αλλοτινών Ερώτων
Κι’ένοχα αυνανίστηκε με τη θύμηση
Του ”κάθε πέρσι και καλύτερα”.
Η ευτυχία μου έχει ρίζες στο παρελθόν
Και οι καρποί των πόθων μου
Δεν υπάρχουν σε κανέναν επίγειο Παράδεισο
Μέχρι να πω Αύγουστος θα’χεις φύγει…
Κόκκινη γραμμή
Κόκκινη γραμμή. Διαχωριστική
ανάμεσα στο χτες και το σήμερα
Αμείλικτη, ανάμεσα στο πριν και το μετά.
Μια κόκκινη τρίχα στο καθαρό σου σεντόνι.
Κόκκινη. Μακριά. Ευθεία.
Ξυραφιά σε κατάλευκη επιδερμίδα.
Κοίτασμα απόγνωσης.
Με σκόνες, βότανα, γητειές
δεν μπόρεσα ν’ αποτρέψω το μοιραίο.
Κοιταχτήκαμε κατάματα.
Ένα ποτήρι δάκρυα
πώς να το στεγνώσεις, εσύ;
Εσύ, που βιάστηκες με τον πιο λάθος τρόπο
να με παρηγορήσεις.
“Είναι δική σου, δες, δική σου”.
Πένθησα.
Πένθησα για μια τρίχα ακόμη
από την άπιστη πτωχή μου κόμη.
*Από τη συλλογή “Στο βάθος κήπος”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2011.
—
Βαμμένα κόκκινα φτερά
Γράφω
Στο λευκό ατσαλάκωτο χαρτί
Με μελάνι από το νου
Με μολύβι από την καρδιά
Ζωγραφίζω φτερά
Πυροβολώ
Ματώνω
Το λευκό ατσαλάκωτο χαρτί
Με τα βαμμένα μου φτερά
Πετάω
*Από τη συλλογή “Τρελή τυφλόμυγα”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2013.
—
Λαθρεπιβάτης
Κόστος ψυχής ανυπολόγιστο.
Στη γραμμή 17 λαθρεπιβάτης.
Ημιωρη διαδρομή.
Κάθομαι σ’ αναμμένα κάρβουνα κοντά στην πόρτα.
Ελλείψει μερικών λεπτών.
Ελλείψει ελεγκτικού προσωπικού
διαλανθάνω.
Στο τέρμα αυτοβούλως παραδίνομαι
στην αδιάλλακτη συνείδησή μου.
Ως κοινός βλαξ του αστικού δικαίου.
*Από τη συλλογή “Γρήγορα στις οθόνες σας”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2013.
#Το εξώφυλλο που δημοσιεύεται εδώ είναι το εξώφυλλο τηε πρόσφατης, μεταθανάτιας, ποιητικής συλλογής της Δήμητρας Καραφύλλη, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας.
Oh, what’s this? tears?
is this a joke?
stop it
what are you? a ghost?
oh, please, makes me laugh!
stop it
What?…
you know the truth? oh, really?
The truth?
oh, my goodess, you are a loser
oh, ho ho
What makes you believe that
we’ll give you justice?
you’ve got no brain?
The only thing we’ll give you
is a poetry stone for your neck.
Oh,come on, don’t cry,
here,
drink and die
here,
drink and kill
here,
oh, come on
nobody remembers the shooters
don’t cry, so pathetic
nobody remembers the truth
we only remember the birthday cake
do you understand now?
do you?
and if you want to de a ghost
be a real one, slave,
On your Feet!
give me some dignity here,
teach me dignity,
teach me
you are not the only who is dying here
god demet!
On your Feet!
On your Feet!
…
Με την εισβολή των σύγχρονων στρατευμάτων που αποκαλούμε σωτήρες
οι άνθρωποι έγιναν μαριονέτες,
οι άνθρωποι ψήλωσαν με μιας επιδεικνύοντας τα αιχμηρά τους δόντια,
επιβάλλουν δήθεν αναγκαιότητες που κοκκινίζουν τα όνειρά μας,
τις επιθυμίες της Μητέρας
κι έτσι ο Πατέρας πολεμά με τους δείκτες του ρολογιού!
γιατί;
τα παιδιά χάνουν την ταυτότητά τους
μες την ιερόδουλη ανθρωπότητα των κλεμμένων ιδανικών,
τα παιδιά δε ζουν ∙
γεννιούνται στον κόσμο των υποχρεώσεων
και ξαγρυπνούν για αυτά που κάποτε ήταν δικά τους.
ανοίγω το στόμα μου μα βομβαρδίζεται από τη θέα του τσίρκου της φρικαλεότητας
στρατιωτάκια στη σκακιέρα, έρμαια των «βασιλιάδων»,
διεκδικητές των σβησμένων ονείρων των παιδιών μας
η επιδημία έγινε πανδημία βαδίζοντας στη λεωφόρο
των ακρωτηριασμένων ονείρων.
τα παιδικά χαμόγελα μετατράπηκαν σε δάκρυα,
τα μάτια σε κραυγές.
συνωμοτούν με τον άνεμο και πηγαίνουν στο κάστρο
να πολεμήσουν το δράκο με τις πύρινες φλόγες,
μα είναι παιδιά!
Ο Ποιητής πετά τα γυαλιά της αιωνιότητας, υπογράφει, πέφτει, αδυνατεί,
μα δεν εγκαταλείπει.
στην άβυσσο του χρόνου γνωρίζει την πυγμή της λιγόπνοης διάρκειας
της αντίστασής του.
Νέττα, 5/8/2013
ακόμα κι αν υποθέσουμε
πως κάθε μία μαγική παραλία
που αντίκρισα σαστισμένος
παριστάνει ένα τόσο δα
σημαδάκι πρόσκαιρης χαράς
και παιδικού ενθουσιασμού
τότε κανένα ερωτικό ποίημα
δεν μπορεί να γίνει ξόρκι
ή λίγη δροσιά από μελτέμι
για να ξαναγυρίσουν
τα θαλασσοπούλια
στα μαραμένα μου σωθικά
Φτιάξτε πανιά, κι ο άνεμος θα έρθει.
Εποικίστε το χαράκωμα ενός επιφωνήματος.
Εμπιστευθείτε τα ορθάνοιχτα παράθυρα των αγαλμάτων.
Αντεπιτεθείτε με τολμηρή αθωότητα.
ΧΙ
Χρήμα ο χρόνος.
Όσο τον σπαταλάω
τόσο φτωχαίνω.
ΧΙΙ
Μάτωσα πάλι
μα δεν παραδίνομαι.
Τον στίχο ψάχνω.
ΧΙΙΙ
Ανεκπλήρωτα
όλα τα όνειρά σου
μα δεν ξύπνησες.
ΧIV
Τα ψάρια ψητά
μες το φούρνο με λάδι
και πετρέλαιο.
ΧV
Νέκταρ των θεών:
Σε μικρό ταβερνάκι
ούζο με μεζέ.
=================
Δυο μεγάλα μάτια παιδικά,
——— δυο μαύρα μάτια βουρκωμένα,
μας κοιτούν μέσα απ’ τα συντρίμμια
———————————— κι απορούν
Εκρήξεις και κουρνιαχτός
— επιμένουν να καλύπτουν το φεγγάρι
Είναι χλωμό απόψε το φεγγάρι
———————- μα επιμένει να φωτίζει
Τα παιδιά των ερειπίων
θρηνούν γοερά και οδύρονται
—————— μα η ζωή τα προσπερνά
Τα παιδιά των ερειπίων της Γάζας
———————- αγαπούν πολύ τη ζωή
———————— κι ας τα προσπερνά
Γι’ αυτό δεν την ανταλλάσουν
———————————– με υποταγή
—————————- και μίζερη ειρήνη
Τα παιδιά της Γάζας απαιτούν
————— λευτεριά και δίκαιη ειρήνη
Στα στήθη τους κόκκινα λουλούδια
————————————- οι πληγές
——————– παράσημα αντίστασης
Είναι χλωμό απόψε το φεγγάρι
μα επιμένει να φωτίζει
————— τις δολοφονίες των αμάχων
Είναι θλιμμένο απόψε φεγγάρι
μα επιμένει να φωτίζει
———————– τα ερείπια της Γάζας
Μα πώς θα κοιμηθείς απόψε Άνθρωπε,
όταν τον ύπνο σου στοιχειώνουν
δυο μεγάλα μάτια παιδικά
——————————- που σε κοιτούν,
μέσα απ’ τις ρωγμές των τοίχων,
————————————- κι απορούν;
Το δάκρυ τους ένα ποτάμι
μα η Ελευθερία είναι δέντρο
————— κι ανθίζει στις πληγές τους
22 Ιουλίου 2014
*Από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://toxefwto.blogspot.com
Παλαιστίνη
Ένα δίκιο,
ένα πείσμα,
μια κραυγή.
Αυτό είναι περιπέτεια.
Στο βλέμμα ενός παιδιού,
να πνίγεται
το ψέμα
το χθες
και το ξεχνώ.
Κι ο καναπές σου
γέμισε πρόκες.
Καινούρια
σανδάλια φουλάρι πνοή.
Για μια κοινή σημαία
κι ένα σ’ αγαπώ.
Μία πέτρα
δύο σφαίρες
δυο χαμόγελα.
Ένα για τώρα
κι ένα για το μέλλον.
*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://penapsalidixarti.wordpress.com/2014/07/30/%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B7/
