Ποιήματα σκάρτα σαλεύαν στα μάτια μου
απλώναν κλαδιά και με πνίγαν
κι εγώ χωμάτινο σκαρί στα δόντια άπλωνα
κοίταζα με τα φίδια της όψης μου όλους τους γύρω

ελάτε κοντά μου ανθρωπάκια να φτύσετε
αγγίξτε με πάλι με την φτηνή ρητορική σας
ουρλιάξτε στ’ αφτιά μου το άγονο δάκρυ σας
σας έχω ένα νέο
κανείς δε νοιάζεται αν ζείτε αν πεθάνατε
μικρά μου αθώα πεινασμένα για χάδια ανθρωπάκια
απλώστε τις αθώες σας μουσουδίτσες να τις φιλήσω

αχχχχχχχχχ

μην γελάτε
και
προπάντων
μην κολακεύεστε

είμαι κι εγώ σαν όλους τους άλλους ψεύτες που σας πλησίασαν

μονάχα που μιλώ
σα λύκος
κι εσείς
δεν ξέρετε καθόλου από παραμύθια
ειδικά απ’ αυτά που ο λύκος γίνεται πρόβατο στο τέλος σαρκοφάγο.

Ή μήπως ξέρετε;

Συγχωρήστε μου την έπαρση.

Είμαι κι εγώ ένας από σας.
Κι αν σας μιλώ με παραμύθια πεθαμένα
είναι που

θα ‘θελα τόσο ν’ ανασταίνονταν τα κοιμισμένα δέντρα
να φύτευαν ξανά καρπούς στη γη μας
και τα νεκρά παιδιά
να μου άπλωναν το χέρι
να πέταγαν τα διαμάντια του γέλιου τους στα κουρασμένα αφτιά του Θεού
που αποκοιμήθηκε μακάριος
να ‘βλεπα τα γιγάντια χέρια του να σύναζαν τα σύννεφα πάνω από την όψη μου
και να ‘βρεχε ανήλεα στα θλιμμένα στάχυα των χεριών μου
να τ’ άπλωνα μετά για να στεγνώσουν στο χωράφι του ήλιου

ωωωωωωωω

πόσο καιρό μαστίγωνα τα λόγια αυτά να μη βγουν από το βλάσφημο στόμα μου

μα

τα μηλίγγια μου με εκδικούνται σήμερα
Και
εξαπέλυσαν ριπές
το φλύαρο στόμφο τους.

*Η Ειρήνη Παραδεισανού έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή “Ρητορική ένδεια”, εκδόσεις Vakxikon.gr 2013). Zει κι εργάζεται στο Ηράκλειο της Κρήτης. Διατηρεί το ιστολόγιο Παρείσακτη στο http://wwwpareisakth.blogspot.com
**Πρώτη δημοσίευση Βακχικόν http://www.facebook.com/l.php?u=http%3A%2F%2Fwww.vakxikon.gr%2Fcontent%2Fview%2F2157%2F11422%2F&h=JAQEcAeor

Προτιμώ τον κινηματογράφο.

Προτιμώ τις γάτες.

Προτιμώ τις βελανιδιές κατά μήκος του ποταμού Warta.

Προτιμώ τον Ντίκενς απ’ τον Ντοστογιέφσκι.

Με προτιμώ να μου αρέσουν οι άνθρωποι

απ’ το ν’ αγαπάω την ανθρωπότητα.

Προτιμώ να έχω πρόχειρη βελόνα και κλωστή.

Προτιμώ το χρώμα πράσινο.

Προτιμώ να μην ισχυρίζομαι

ότι για όλα φταίει η λογική.

Προτιμώ τις εξαιρέσεις.

Προτιμώ να φεύγω νωρίς.

Προτιμώ να μιλώ στους γιατρούς για κάτι άλλο.

Προτιμώ τις παλιομοδίτικες εικονογραφήσεις.

Προτιμώ τον παραλογισμό του να γράφεις ποιήματα

από τον παραλογισμό του να μη γράφεις.

Προτιμώ, σε θέματα αγάπης, μη συγκεκριμένες επετείους

που μπορούν να εορτάζονται καθημερινά.

Προτιμώ τους ηθικολόγους

που δε μου υπόσχονται τίποτα.
Προτιμώ την κουτοπόνηρη καλοσύνη από τους ευκολόπιστους.

Προτιμώ τη γη με πολιτικά.

Προτιμώ τις κατακτημένες από τις κατακτήτριες χώρες.

Προτιμώ να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου.

Προτιμώ την κόλαση του χάους από την κόλαση της τάξης.

Προτιμώ τα παραμύθια των αδελφών Grimm από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Προτιμώ φύλλα δίχως άνθη από άνθη δίχως φύλλα.

Προτιμώ τους σκύλους με τις ουρές τους άκοπες.

Προτιμώ τα ανοιχτόχρωμα μάτια, μια που τα δικά μου είναι σκούρα.

Προτιμώ τα συρτάρια.

Προτιμώ πολλά που δεν έχω αναφέρει εδώ

από πολλά που επίσης δεν έχω αναφέρει εδώ.

Προτιμώ τ’ αδέσποτα μηδενικά

από ‘κείνα που παρατάσσονται πίσω από αριθμούς.

Προτιμώ τον χρόνο των εντόμων από τον χρόνο των άστρων.

Προτιμώ να χτυπάω ξύλο.

Προτιμώ να μη ρωτάω για πόσο ακόμα και πότε.

Προτιμώ να εξετάζω ακόμη και την πιθανότητα

η ύπαρξη να έχει τους δικούς της λόγους ύπαρξης.

(1986)

Θλιβόταν η σελήνη. Σεραφείμ με ολοφυρμούς

Κρατώντας τα δοξάρια μες σε βαρύθυμους ανθούς

Ονειρεύονταν, και από βιόλες πού’ σβηναν αντλούσαν

Λευκούς λυγμούς που πάνω στους γαλάζιους κάλυκες γλιστρούσαν.

-Ήταν η ευλογημένη μέρα του πρώτου σου φιλιού

Ο ρεμβασμός μου θέλοντας να με βασανίσει

Μεθούσε ήσυχα με το άρωμα της θλίψης

Που δίχως μετάνοια και δίχως πίκρα καμιά αποθέτει

Το δρέψιμο ενός Ονείρου στην καρδιά που το δρέπει

Περιπλανιόμουνα λοιπόν το βλέμμα προσηλώνοντας

Στο λιθόστρωτο το παλιό όταν με ήλιο στα μαλλιά

Μέσα στο βράδυ απ’ το δρόμο πρόβαλες εσύ γελώντας

Και πίστεψα πως έβλεπα με κάλυμμα φωτός την νεράιδα την παλιά

Που περνούσε από τα όμορφα όνειρά μου τα παιδικά

Κι άφηνε να πέφτουν σαν το χιόνι από τα χέρια τα μισοκλεισμένα

Χίλια μπουκέτα μυρωμένα αστέρια.

*
Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου.

Nicholas Lyras, Leaving

***

Της μοίρας χτύπος.
Κάνω πως δεν ακούω.
Σφίγγω τις γροθιές.

***

Δροσερή βροχή.
Μοσκοβολά το χώμα,
μα, να κι η θλίψη.

***

Δώρο αξίας,
που δεν ξεχνά η μνήμη:
Το πρώτο φιλί.

***

Δε θα γυρίσει.
Φυλακισμένη κρατούν
του τάφου δεσμά.

***

Ο χρόνος περνά,
μα τριγυρνούν άσκοπα,
χωρίς να ζούνε.

Nicholas Lyras, Leaving

artwork: Sébastien Del Grosso

Απόψε ονειρεύτηκα πως ήμουν χειροτέχνης, γέρος και στριφνός,
με ακραία μεγέθη εργαλείων και πελατεία περισσή.
Έφτιαχνα λέει πολλών λογιών θανατικά,
τα περισσότερα χρωματιστά και πρόσχαρα.
Για τις κυράδες τύλιγα ασυνάρτητους φραμπαλάδες σε πολύχρωμες ρόδες
άδωρα δώρα, τελευταία, μη λερωθούν τη λασπουριά τους
μπας και στα μάτια Τον κοιτάξουν καθαρές.
Για τους αβάπτιστους εμπνεόμουν αναλόγως την περίσταση.
Στους κατ΄επιλογήν πετάγα την προβιά
και έφτιαχνα μια ασύμμετρη λεοντή άλλο πράμα.
Σε προγονικά έρμαια, μου έρχονταν στο νου κάτι Σωκρατικά αποφθέγματα
και τελικώς,με έναν πάραξενο αυτοματισμό υπέπιπτα στα γούστα τους.
Η φθαρμένη φόδρα αποτελούσε στοιχείο πρόσκαιρου εφησυχασμού
και η μόλυνση τους μια αττελή πλήρωση των εγκοπών μου.
Για σένα όμως ρωτιέμαι ξυπνητός,
ανάμεσα σε θάνατο και Θάνατο
τι από τα δυό γλυκύτερο είναι να μαντάρω
και μεσοβέζικα βρέχω χώμα
την ασθενική ανασαιμιά μου να δροσίσω.
Για σένα λανθασμένα επιορκώ.

Art: Kenyon Cox

Είμαι το σκοτεινό αχνάρι

Που η βάρκα σου χαράζει στα νερά

Είμαι ο ίσκιος ο υποταχτικός

Που η φοινικιά πάνω απ’τη ρίζα της απλώνει

Η φωνούλα είμαι

Που βγάνει το μικρό της πέρδικας 

Όταν τα βόλια σου το βρίσκουν.

*Απόδοση: Thalassa Mystica

“Φύση” είναι αυτό που βλέπουμε
Ο Λόφος – το Απόγευμα –
Σκίουρος – Έκλειψη – η αγριομέλισσα
Μάλλον– η Φύση είναι Παράδεισος –
Φύση είναι αυτό που ακούμε –
Ο Δολιχόνυξ ο ορυζοφάγος* – η Θάλασσα–
Καταιγίδα – ο γρύλλος –
Μάλλον – Φύση είναι Αρμονία –
Η φύση είναι αυτό που γνωρίζουμε–
Ωστόσο, δεν υπάρχει τέχνη να το πούμε –
Τόσο αδύναμη είναι η Σοφία Μας
μέσ’ στην απλότητά της.

*Bobolink ή Dolichonyx oryzivorus: Ιθαγενές ωδικό πτηνό της Αμερικής.
**Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
***Το αγγλικό πρωτότυπο το πήρα από το ιστολόγιο Poets United στη διεύθυνση http://poetryblogroll.blogspot.com.au/2014/12/the-living-dead_12.html

Απίστευτη η τέχνη μας να κάνουμε

στιγμές κι αιωνιότητες.

Δεν είν’ αυτά που θά ’λεγα

Ούτε κι εκείνα που τα φέραν.

*Οι στίχοι και η εικόνα είναι από τη σελίδα της Χαριτίνης Ξύδη στο facebook.

Αφιέρωση στις επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα