αστραφτερά πουκάμισα-γιατί άλλο δέν αντέχω-φορέσατε!
έτσι λοιπόν κι έτσι μας δόθηκε κι απότομα συνέβη
ωραιότεροι κι απ’ τους αθώους λιγότερο ένοχοι να γεωμετρούμε
χρόνια τόσα κοντά στη σφαγή και
χρόνια σφαγιάζοντας κι ύστερα
λέγοντας φωναχτά:
πώς πέρασε από στόμα σε στόμα ετούτη η γεύση;
κι εκείνος
ο ουρανός που μας υπέστη
ο χρόνος όλος κι ολάξαφνος ενώπιον μας
ημέρες με μόνη ανάγκη την ωραιότητα των άστρων
ημέρες ταράσσοντας την άσφαλτο
ημέρες μην ημπορώντας μέσα στη δίψα
να υπάρξουμε ολόκληροι
ανάστατοι που έχουμε μία υδρία στο στήθος
για να λούζεται το τέρας μας
και να πληθαίνει ολόσωμο
καθώς θα ντύνεται τα ρούχα μας με μάτια ορθάνοιχτα
όπως οι πόρτες των σπιτιών που κάποτε θα ζήσουμε
χειροκροτώντας την άριστή του αποχώρηση.

*Από τη συλλογή “Ο εαυτός ήχος”, Εκδόσεις Εξάρχεια, 2013.

1.
Μεταναστών Ποιητική
Προσοχή!
Προςόχι!

2.
απουσία
χωρίς
αρχή και τέλος•
πουσι

3.
απουσία: που’ σαι άλφα;

4.
Κάφκα. = Φάκα Κ.

5.
η ποίηση είναι παντού
η ποίηση είναι του παν
η ποίηση είναι πούντα τούπα
η ποίηση είναι ατού
πατούν τούπαν ποίηση ατού

6.
η ποίηση είναι μπροστά μας
η ποίηση είναι ρότα μας
ποίηση είναι ρώτα μας

*Από τη συλλογή “Λόγοι Χ Αμερικής”, διαδικτυακή έκδοση Ενδυμίων, 2014.

Come on May, people are waiting
free hearts say hello to you
sweet Easter of workers
come and shine to the glory of the sun

Ringing a hymn of winged hopes
to great green that fruit mature
to the large ideal flowering
which vibrates the bright future

Deserted oh armies of slaves
from shipyards and burned workshops
away from the fields or the sea
truce truce to the endless sweat

Lift our hands calloused
are they driving forces fruitful
we want to save the world
from the tyrants of sloth and gold

Youth pain ideals
spring of arcane charm
green May of mankind
give to breast the courage and faith

Thrown flowers to rebels killed
enjoying the view of the Aurora
to the brave who fight and work
to the visionary poet who dies
the visionary poet who dies ♬

Vieni o Maggio t’aspettan le genti
ti salutano i liberi cuori
dolce Pasqua dei lavoratori
vieni e splendi alla gloria del sol

Squilli un inno di alate speranze
al gran verde che il frutto matura
a la vasta ideal fioritura
in cui freme il lucente avvenir

Disertate o falangi di schiavi
dai cantieri da l’arse officine
via dai campi su da le marine
tregua tregua all’eterno sudor

Innalziamo le mani incallite
e sian fascio di forze fecondo
noi vogliamo redimere il mondo
dai tiranni de l’ozio e de l’or

Giovinezze dolori ideali
primavere dal fascino arcano
verde maggio del genere umano
date ai petti il coraggio e la fè

Date fiori ai ribelli caduti
collo sguardo rivolto all’aurora
al gagliardo che lotta e lavora
al veggente poeta che muor
al veggente poeta che muor

Στα τζάμια σου μπουμπουκιάζει η χτεσινή βροχή

τώρα που η παραλία ανάβει τα φανάρια της.

Ένα καΐκι στάθηκε καταμεσής στο πέλαγο.

Γαλήνη.

Περίμενε δω με το βλέμμα στις σταγόνες

(δυο ανθισμένες γαλάζιες σταγόνες τα μάτια σου).

Περίμενε. Θα ξημερώσει.

Θέλω να σε ξέρω στο παράθυρο

αγναντεύοντας κατά τον τόπο της χαραυγής

νοσταλγώντας το περσινό καλοκαίρι.

(Τα νερά ν’ ανασαίνουν ζεστασιά

το γυμνό σώμα της ημέρας πλαγιάζει μες στα στάχυα

κι ανάμεσα απ’ τα δάχτυλα κρυφοκοιτάει μια παπαρούνα)
.
Θέλω να σου χαρίσω ένα τόσο δα ουράνιο τόξο

τώρα στα γενέθλια της δεκαοχτάχρονης αυγής,

ένα λουλουδένιο δαχτυλίδι

μια υπόσχεσης ελπίδας.

*Από τη συλλογή Ακόμα τούτη η άνοιξη, Απρίλης 1946
**Αναδημοσίευση από τις Στάχτες http://staxtes.com/2003/?p=6473

Ο Ντουρς Γκρύνμπαϊν, ένας από τους γνωστότερους σύγχρονους Γερμανούς ποιητές, δημοσίευσε σε εφημερίδα ένα ποίημα για τους Αφρικανούς μετανάστες που ζουν όπως όπως σε πλατείες και πάρκα της Ευρώπης. 

Τα ναυάγια στη Μεσόγειο την περασμένη εβδομάδα, οι εκατοντάδες πνιγμένοι πρόσφυγες κάτω από τα γαλάζια κύματα, ο συνωστισμός του Τρίτου Κόσμου στα υγρά κράσπεδα των χωρών των Λωτοφάγων, όλα αυτά κατέκλυσαν και πάλι, προσωρινά αλλά επιτακτικά, τη δημόσια συζήτηση στην Ευρώπη. Τραγικές ιστορίες αναδύθηκαν στα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ, στατιστικά στοιχεία για την πολιορκία του φρουρίου μας από τα στίφη των πενόμενων αναψηλαφήθηκαν, οι ηγέτες της ΕΕ τήρησαν στις Βρυξέλλες ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων. 

Φυγή προς την Ευρώπη

Εκτός όμως από τη συμβολή της δημοσιογραφίας, της στατιστικής και της πολιτικής στην περιγραφή της νέας, μεγάλης μετανάστευσης των λαών, υπάρχει άραγε άλλη τέχνη που να προσφέρει κάποια άλλη προσέγγιση; Μια τέτοια δυνατότητα προσφέρει η ποίηση, κι ας είναι για τους περισσότερους απροσδόκητη. Ο Γερμανός ποιητής Ντουρς Γκρύνμπαϊν, παρατηρώντας μερικούς Αφρικανούς μετανάστες σ’ ένα πάρκο, έγραψε ένα ποίημα που δημοσιεύθηκε χωρίς επιτακτική αφορμή πριν από μερικές εβδομάδες στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung. Ας το διαβάσουμε:
Continue reading →

Ω άθλιο νερό
γης λιμασμένης,
που ο φίλος της ταβέρνας
του κάποιου δυστυχούς
υποκειμένου
σας μήνυσε,
πως ο αυτάρκης άνθρωπος
ονόματι Δημήτριος
τόπους πεθύμησεν
υδάτινες ερήμους
κι ασύμμετρες ποσότητες
με την αποθυμιά
ερρέξατε
για τη κατάχτησή του

Παλιές πεδιάδες, ανόργωτες,
γεροντικά πελάγη
μ’ αναρμένιστα κορμιά,
μορφές δοκιμασμένες
στην ασωτιά του μοναχισμού,
σε κείνονε δοθήκατε
στο γείτονα άνθρωπο.

Παραβίασα πρώτος εγώ
της αυτάρκειας τη μικρή αρχή
Παραβιάζω τις αρχές
των υπαρχόντων,
ετοιμάζω την ανάγκη μου,
ζητάω συντροφιά.

Οι Βάρβαρές μου αγγελίες,
οι παράνομες,
κινήσανε τα όντα.
Ταραχές
Η γέννηση της τρίτης
κατάστασης.

Ξωφλημένοι μουσικοί
σ’ άχωμες νυχτιές γιορτής.
Τεχνίτες που πασχίζουνε
να μείνουνε τέτοιοι,
πουλώντας ακριβά
τους αιχμαλώτους τους.
Κορμιά ξεσπιτωμένα,
σταθμοί, οικογένειες,
άμαξες εχθρικές,
αρρωστημένα θηλυκά
τροφές, αξίες και άλλοι
ζυγώνουνε τον παράνομο.

Μαρτυράω.
Σε λίγο θ’ αποκτήσω
την ικανότητα θανάτου.
Υπηρετείστε με.

Αδύνατον αδελφοί,
όσοι φορέσανε κασκέτα στους ανθρώπους
και τους ποστιάζουνε στις στοές
του κάρβουνου
να ‘χουνε ανάγκη από φως.

Αδύνατον
έντιμοι αδελφοί,
οι κρατικοί βελτιωτές
οπού μισούνε την επιφάνεια,
να ψάξανε για γης.

Αδύνατον
ωραίοι αδελφοί,
όσοι ξερνάνε στα ποτάμια
στις όχθες χτίζοντας
αγχόνες,
να θέλουνε νερό.

Ω αυτάρκεις αρνητές
σάς σέρνω, τις αρχές σας
καταργώντας.

*Από τη συλλογή “Η Παρουσία των Όντων”, Πύργος Ηλείας 1979, σελ. 17-19

φτηνοπράγματα

με το συρραπτικό,
στο χάρτινο
σκοτάδι,
στερέωσα
ένα ολόγιομο φεγγάρι
κι έπειτα,
εκτύπωσα
τ’ άστρα
και τον αστερισμό της
και τα στερέωσα
κι αυτά,
εξαίσιες ομορφιές
με φτηνοπράγματα,
έτσι ήταν και η αγάπη μας

***

λύκοι

πετρωμένοι
δρόμοι
και ολοσκότεινα
σπίτια,
ουρλιαχτά λύκων
και αγέλες από μέσα
με σηκωμένες
τις ουρές
να τρομοκρατούν:
το μυαλό του,
γερασμένη άσφαλτος
σε αδιέξοδο
και ο χωρισμός•
κι αυτός,
με ζώα στη ψυχή,
κρυμμένα και υπέροχα
σε γαλαρίες
φαλακρές τρέχει:
κρυφή η ελπίδα
πως θα τη ξαναδεί•

*Από τη συλλογή “Ποιητικές τρύπες στο σκοτάδι”, διαδικτυακή έκδοση, Σεπτέμβρης 2013.

Λεφτά δώσε μου μπάρμπα
κι’ έννοια σου, ξέρω τι να τα κάμω.
Εγώ τι χρειάζομαι:
ένα στρώμα
ένα τασάκι ένα τσιγάρο
τον Λωτρεαμόν για προσκεφάλι
μια αράχνη να κρέμεται από πάνω στο ταβάνι…
Αυτά μαθές μού είναι υπεραρκετά
Η πλήξη, η μοναξιά του καλλιτέχνη
κι’ η Μαριγούλα έπειτα που μού χτυπά το τζάμι
και της ανοίγω κ.τ.λ.)
Παρά ταύτα, δώσε μου λεφτά και ξέρω τι να τα κάμω.

Μεταξύ μας, μού δώσεις-δε μού δώσεις σκοτίστηκα:
μπάρμπα εσύ χάνεις!

*Από τη συλλογή “Αγγούρια και μαργαρίτες” (Άπαντα Τ. 1/2015).

 
Ναι κι εγώ έτσι ήμουν παλιά, σαν κι εσένα
έπλεα σε πελάγη ευτυχίας
ερωτευόμουν μες τη χαρά
το δικαίωμα ήταν προϊόν της πράξης
και όχι ανάθεση
μα δες με τώρα, έγινα Άνθρωπος
κάνω συμφωνίες με τους σκύλους
για το βάθος της δαγκωματιάς
με αλληλοσεβασμό
και έχω σύνολα, υποσύνολα και γκρουπαριστά
γιουρούσια
ανάλογα την απόσταση ασφαλείας
την κατάσταση δυσωδίας
και την ένταση της εσωτερικής τριβής
Ναι! Έτσι ήμουν κι εγώ
άσε με δεν θυμάμαι σου λέω
προχώρησα σου λέω
Το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς

In the brutal nights we used to dream
Dense violent dreams,

Dreamed with soul and body:

To return; to eat; to tell the story.

Until the dawn command

Sounded brief, low

‘Wstawac’

And the heart cracked in the breast.
Now we have found our homes again,

Our bellies are full,

We’re through telling the story.

It’s time. Soon we’ll hear again

The strange command:

‘Wstawac’

Στις βάναυσες νύχτες ονειρευόμασταν
Πυκνά βίαια όνειρα,
ονειρευόμασταν με την ψυχή και το σώμα:
Για να επιστρέψουμε, να φάμε, να πούμε την ιστορία.
Μέχρι η διαταγή της αυγής
ακουστεί κοφτή, σιωπηλή
‘Wstawac’
Και η καρδιά ραγισμένη στο στήθος.
Τώρα έχουμε βρει ξανά τα σπίτια μας,
οι κοιλιές μας είναι γεμάτες,
Πορευόμαστε αφηγούμενοι την ιστορία.
Είναι ώρα. Σύντομα θα ακούσουμε ξανά
την παράξενη εντολή:
«Wstawac»

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.