Ήρθε σήμερα αυτός και είπε:
“Εμείς είμαστε ο Λαός”
Είχε έρθει ο άλλος προχθές λέγοντας:
“Εμείς είμαστε ο Λαός”
Θα έρθει εκείνος, που είναι στην αφίσσα,
αύριο και θα πει:
“Εμείς είμαστε ο Λαός”
Χειροκροτήματα! Επιφωνήματα!
Ο Λαός.

***

Θλιμμένα πρωίνά
Χλωμές παρουσίες στις αφετηρίες
Σιδερόφραχτα κλουβιά
Συμπιεζόμαστε, σε θέσεις σκλαβιάς.
Ματιές μηχανικές, επαναλήψεις δρομολογίων
Πόρτες εργοστασίων κλείνουν ηλεκτρονικά
Ο χρόνος περνά 313,314,315 ….
εκατομμύρια παρών.
Οι σύριγγες αναρροφούν δειγματοληπτικά.
Πάρτε τη σύνταξή σας
Ευχαριστούμε για τη ζωή σας.

***

Κτύπος στην πόρτα
Αντιλαλεί στο δωμάτιο
Κτύπος στην πόρτα,
απάντηση καμμιά
Γιατί δεν υπάρχει κανείς
Όσοι ήθελαν να ζήσουν έφυγαν.
Εμείς μείναμε μέσα στα ντουβάρια
για να ακούμε τους κτύπους μας.

***

Ο υπόνομος στην άκρη
Ένα κεφάλι ποντικού προβάλλει
κοιτά, κοιτάει γύρω του.
Ξεθαρρεύει και βγαίνει
Κάνει βόλτα δίπλα στο πεζούλι
Φωνές. Δείχνουν κάποιοι το ποντίκι.
Αυτό κοιτά γύρω του.
Κάνει να γυρίσει, δεν πρόλαβε
‘Ένα κεφάλι ποντικού στον υπόνομο βγαίνει κοιτά,
βγαίνει κοιτά, βλέπει έναν άνθρωπο
Μια έκφραση αηδίας
Γυρίζει πίσω.

*Από την πρώτη ποιητική συλλογή του Αντώνη Στασινόπουλου “Εκπέμπουμε στους αναρίθμητους σκλάβους ανά δευτερόλεπτο”, Ανεξάρτηση έκδοση χωρίς αναφρά σε τόπο και χρόνο έκδοσης.

Νικόλαος Λύρας, Leaving

Αυτές οι ξεθωριασμένες ομολογίες του χτες
Επισκέπτες που κυκλογύριζαν ολημερίς
Για νάβρουν ένα σπίτι πούμεινε κλειδωμένο
Υαλοπίνακες αφημένοι
Στη θαμπή πρόσθεση των ετών
Φωτογραφίες που άρχισαν να πληθαίνουν
Μέσα στα μαύρα περιγράμματά τους
Τι θέλουν

***

Αυτοί οι απρόσκλητοι επισκέπτες
Φύγανε
Διωγμένοι

***

Σαθρές καρέκλες
Φιλοξενούν την υπομονή τους
Μετρημένη σε βάρος

***

Πού να τους βάλω να καθήσουν
Τις σαθρές καρέκλες
Πώς να δικαιολογήσω

*Από αφιέρωμα στον ποιητή του περιοδικού «Ένεκεν», τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2014.

Ἔψαχνα νὰ βρῶ τὸ σπίτι μου. Οἱ δρόμοι ἦταν

γεμάτοι ἐρείπια· μοναχὰ τοίχους πεσμένους καὶ

πέτρες ἔβλεπες· κι οὔτε ἕνας ἄνθρωπος δὲν φαινόταν.

Καὶ τότε φάνηκε ἡ ἄρρωστη μητέρα.

Ποτὲ δὲν ἦταν τόσο καλά, γεμάτη ἐνέργεια καὶ δύναμη,

μὲ πῆρε ἀπ᾿ τὸ χέρι καὶ βρεθήκαμε σ᾿ ἕνα

συμπαθητικὸ δωμάτιο, τὸ σπίτι μας.

Ἐγὼ ἔκλαιγα, ἔκλαιγα γοερά…

Κι αὐτή: Μὴ κλαῖς, ὁ καθένας μας μὲ τὴ σειρά του.

*Από τη συλλογή “Έκτοτε” (1996).

Σταδίου

σ’ όλα συμφωνούσαν 

[blog 
portal
twitter 
facebook
tumblr
instagram
web radio
soundcloud
και λοιπά]

σ όλα
εκτός
από τη

διαδήλωση

*Δεν μπορέσαμε να εντοπίσουμε όνομα ποιητή. Το βρήκαμε στο ιστολόγιο Χρόνος για Ξόδεμα στο http://xronos-gia-ksodema.blogspot.com και μας άρεσε

Κεχριμπάρι στα όνειρά μου
Μοβ στη καρδιά μου
Σκιές τέμνονται η μία με την άλλη
μεταξύ των κυμάτων
Και τα κύματα αντιγράφουν μια φωνή.
Λεπτή.
Ένα ξόρκι.
Ενός γλάρου.
Μια ταλάντευση στον άνεμο
μόνο.

Στη μνήμη του πολύ καλού συντρόφου και ποιητή, Αντώνη Στασινόπουλου, δύο από τα ποιήματά του

Απόηχος

Και τι απομένει,
εάν όχι ο απόηχος
όσων με επιμέλεια πράξαμε;
Στους ομόκεντρους κύκλους του σύμπαντος
πουλιά ταξιδιάρικα.
Και καθήσαμε γύρω από το τραπέζι
οι αγαπημένοι
με κρασί
στις σκέψεις μας το τελευταίο ταξίδι.
Κουβεντιάσαμε τα όνειρα
μας συνεπήρε ο χορός των κυμάτων.
Και παραδοθήκαμε στης νύχτας τη σαγήνη
ωσάν πέπλο μας τύλιγε των άστρων το φέγγισμα.

***

Της καρδιάς

Άνοιξε το παράθυρο της καρδιάς σου.
Άνοιξέ το στους ξεριζωμένους μετανάστες,
που σε κοιτούν με βλέμμα κυνηγημένου αγριμιού.
Άνοιξε το στους άνεργους
που χάνονται στις ψευδαισθήσεις των υποσχέσεων
για μια ακτίνα ήλιου.
Άνοιξε το παράθυρο της καρδιά σου στα παιδιά των φαναριών,
που το κρύο τους περονιάζει τα κόκαλα.
Άνοιξε το σε αυτούς που απέτυχαν να αλλάξουν τον κόσμο
καίτοι προσπάθησαν.
Άνοιξε το παράθυρο της καρδιά σου
σε όλους τους απόκληρους της ζωής.

*Από την ποιητική συλλογή “Των ονείρων τα χρώματα” εκδ. Βιβλιοπέλαγος 2004. Τα ποιήματα αυτά ανάρτησε στη σελίδα του στο facebook ο σύντροφός μας Αλέξανδρος Μικρός. Ο Αντώνης Στασινόπουλος διατηρούσε κάποτε το ιστολόγιο Σθένος στη διεύθυνση http://sthenos.blogspot.gr Επειδή διαθέτουμε και τις έξι συλλογές του θα αναδημοσιεύονται ποιήματά του εδώ συχνά.

Artwork: Constant Nieuwenhuys

Παροξύτονα όνειρα,
περισπώμενες θάλασσες
ακραιφνή περιστύλια
ομοιωμάτων αισθήματα.
Ελάσσονες θεοί
στις όχθες αναρριχώμενου ίκτερου
αναζητούν περιτύλιγμα.
Υπνοβατούν καρκινώματα
όλη μέρα.
Η νύχτα
εμπορεύεται ασύστολα
αμυδρές εξαπτέρυγες ψευδαισθήσεις.
Κυλιούνται στις λάσπες
κομψευόμενες ελπίδες.
Θαρραλέοι γίγαντες
ξεγελιούνται καταμεσήμερο Αυγούστου
ακανθώδους,
που τρυπιέται στους αμάραντους.

*Από τη συλλογή, Αίμα αθώων καιρών, διαδικτυακή έκδοση 24 γράμματα, σελ. 38.

Ivan Aivazovsky, The Black Sea at night

Σκεπασμένοι με τις φυλλωσιές της νύχτας
έχουμε πια καταλάβει αρκετά:
τη μάταιη εγκαρτέρηση του πόνου
τις φωνές στο υπόγειο μετά την κραιπάλη.
Τώρα δεν είμαστε τίποτα
πλαγιάζουμε με σκιές
ουδέτερα ταξίδια κάνουμε χωρίς προορισμό
πηγαίνουμε στις αγορές απ’ τα χαράματα
οι θέσεις στο λεωφορείο πιασμένες.
Τα καθημερινά μας ρούχα πάλιωσαν
σκισμένες τσέπες και τρύπιοι αγκώνες
ναυτία περιχαράκωσε τις σκέψεις μας
στην τηλεόραση ευνουχισμένες ψυχές
διαλαλούν την πραμάτεια τους
στα γήπεδα άδειες εξέδρες καλυμμένες με χιόνι.
Η ζωή πια, μια χιλιοπαιγμένη παράσταση
με ρόλους τυχαίους, χωρίς διανομή
ο ήλιος μια λάμψη δυστυχίας.
Χιλιάδες ανόητες φιλοφρονήσεις
στο άκουσμα του κέρδους μια συρροή χεριών
θάνατοι ανεπίδεκτοι προβολής
θεωρίες απλωμένες σ’ ένα φορτηγό.

Μια εκκρεμότητα έχω στη ζωή μου:
να παραμένω άνθρωπος.

Mark Rothko, Blue No 18 ketubah

Νύχτες
γεμάτες θλίψη
συναγωνίζονται.
Το φεγγάρι
καθώς χάνεται
πίσω από τα σύννεφα
μας στέλνει
τελευταίο αποχαιρετισμό.
Το κενό της μέρας
η μικρότητά της
ερημώνουν την ψυχή
κι έρχεται η νύχτα
να κάνει το παιχνίδι της
σε γόνιμο έδαφος.
Σε ψάχνω
να σπάσουμε μαζί
τις πέτρες
τις αλυσίδες της σκλαβιάς
μα δεν σε βρίσκω πουθενά.
Νύχτες
γεμάτες θλίψη
συνωστίζονται.