Άγνωστη διάσταση



[…] 

όμως,

το ρολό της μοίρας,

βάφει τη μέρα με μια ανάσα,

και τη νύχτα

με ασφυξία,

καταλαβαίνεις τώρα γιατί πνίγομαι 

από τα δάκτυλα,

κρύβουν στάχτες

που αφήνουν δαχτυλιές

στη μνήμη,



γι’ αυτό,

δεν έχω συμμετρία στα βήματα,

γέρνω στη διανομή και πάω προς την άλλη,

εκεί πάλι,

το γυαλί μαραίνεται

και η ψίχα γίνεται πείνα

[…]

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα…

Ο Αλέξανδρος Μηλιορίδης (Alexmil ) ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, όπου ασκεί εδώ και χρόνια, το επάγγελμα του αρχιτέκτονα. Η ποίηση είναι μια από τις μεγάλες του αγάπες, είναι η πύλη που τον μεταφέρει στις λέξεις, για να της δώσει με τους στίχους, νοήματα και μύθους για την ύπαρξη, τη ζωή, τα αισθήματα, τις κοινωνικές καταστάσεις, αποδομώντας τις παραδοσιακές σχέσεις και θέσεις του ποιητικού λόγου, δημιουργώντας
σουρεαλιστικά ποιητικά πλάνα, με λυρισμό και πραγματικότητα.



έργα του ιδίου:

πάτησε το κουμπί 
(ποιητική συλλογή), 

εκδ. οσελότος 2015

Τί νόμιζες, ανόητε;
ότι δεν βλέπω;
ο εθελοτυφλών απαντάται
ως ο χείριστος φονιάς
όταν ψυχές, τα δειλινά,
στριμώχνωνται σε μια φέτα ψωμί.
Τί νόμιζες,δειλέ;
ότι δεν ακούω;
τους ήχους από τα δάκρυα των αγγέλων
και τα φτερουγίσματα,
στα σοκάκια, από τα περιστέρια
αυτήκοοι συνωμότες.
Τί νόμιζες, αλλαζόνα;
ότι σε πιστεύω;
τα έκδηλα ψέμματα
γδούπος τους σφυριού
που έτσι, άκομψα,
έχεις ξεπουλήσει.
Μα θα ΄ρθει εκείνη η ώρα
η ευλογημένη
που τα τραπέζια θα είναι γεμάτα
και συ θα πεινάς
τα περιστέρια με τα γαμψά τους νύχια
θα σου ξεσκίζουν τα μάτια
και το σφυρί θα σε χτυπήσει στην καρδιά,
εκεί που πονάς.

*Ο Φιλάρετος Στεφανάκης είναι ποιητής. Είναι ένας στα έντεκα εκατομμύρια. Τόσο μοναδικός όσο ο καθένας στα έντεκα εκατομμύρια…

Και ο αυτόχειρας ποιητής
τις τελευταίες εκείνες στιγμές
επιτέλους κατάλαβε˙
και θα ήταν το ποίημα που θα άλλαζε τον κόσμο

μα το αίμα ήταν πολύ τώρα
και τα δάχτυλα δεν άντεχαν το βάρος του στυλού.

*Για περισσότερα ποιήματα του Αλέξη Αντωνόπουλου, μπορείτε να επισκεφτείτε το site του ιδίου στη διεύθυνση http://www.alexantonopoulos.com

Άντε και Ραντεβού στα γουναράδικα
ἡ δ᾽ ἠθικὴ ἐξ ἔθους περιγίνεται
Ηθικά Νικομάχεια
Η πιο αποτελεσματική πρόσβαση στη γνώση
Είναι η ελεύθερη γνώση
καθηγητάδες δικαστές και συγγραφείς
Πουλημένοι για ψωμί
Της θεσούλας το καυκί
Αγία και ομοούσια οικογένεια
Το καθεστώς, σε πουλάει για το βιός
Οι ισχυροί θα συνωμοτούν
Να κρατήσουν το ταψί
Και οι φτωχοί θα πεινάνε
Και θα κρώζουν μέσα πάντα στο μαντρί
Νομενκλατούρα πρόζα της γνώσης
Βρωμάει σαν συντηρητικό σε κονσέρβα
Ακραιφνείς εποχές για μέντορες
Έκανε η μηχανή αλήθεια το Α έλλατον
Πιστεύω εις ένα θεό που τον χάνω
Πίνω μπύρες και κρασί του σκασμού
Στην εξοχή
Πιστεύω στη θεία απόσταξη
Στην ευγενή μέθεξη
Στην εξαίσια έκσταση
«Ιnebriate of air – am I –
I taste a liquor never brewed –
I shall but drink the more!»
τὰ δ᾽ ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι.
Μην ολιγωρείτε ινστρούκτορες και κριτικοί
Εις την ποίηση η ποίηση
Όποτε καταλαβαίνω να γίνω
μια μικρή πουτάνα πως τραβάω
σκέφτομαι πόσο πρόστυχος είναι ο θεός
που επιτρέπει τέτοια μαγνάδια
να υφαίνονται
στη πουτανιά κρεμιέται η πουτάνα
Δεν είσαι μόνο πρόστυχος
Είσαι και της υποταγής ο Θιασάρχης
Άντε και Ραντεβού στα γουναράδικα

Όταν η βροχή χτυπά το τζάμι του δωματίου του παιδιού.
Όταν το παιδί παρατά το παιχνίδι και πηγαίνει στο παράθυρο να δει…
Όταν η βροχή του παίρνει το παιχνίδι.

Αστραπή.

Νέττα, 21/7/2015

όταν έφυγε
κι
επέστρεψα στο άδειο σπίτι

ένα πουλάκι ανώνυμο μου χτύπησε το τζάμι της βεράντας

κι όταν άνοιξα το φύλλο

πέταξε μέχρι την φωτογραφία του

-αυτή με την σκαλιστή κορνίζα-

κι έκατσε πάνω της κοιτάζοντας με, ακίνητο

είμαι σίγουρος πως ένα μήνυμα μου έλεγε

που δεν μπορούσα να κατανοήσω

είχα από καιρό χάσει την αθωότητά μου

την δυνατότητα να επικοινωνώ

με τρόπους πέρα απ’ τ’ ανθρώπινα

ώσπου βαρέθηκε και πέταξε μακριά

από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα

στον ουρανό

χωρίς ποτέ να μάθω τις τελευταίες λέξεις

που μου αναλογούσαν

πριν πεινασμένος και μόνος πέσω με τα μούτρα

στα κόλυβα

Tom Chambers, A view from the bridge

Να πέφτεις
–αυτό είναι το μυστικό–
με το σκοινί για το αλεξίπτωτο
στο ένα χέρι
και την καρδιά σου στο άλλο
Κι αν τίποτα από τα δύο δεν ανοίξει,
τα γόνατα στο στήθος
και το κεφάλι ανάμεσα
–λένε το τέλος
Θυμίζει τον έρωτα.

*Από τη συλογή “Ιχθυόφωνο”, εκδ. Γαβριηλίδη 2015. Εμείς, μαζί με την εικόνα της ανάρτησης, το πήραμε από εδώ: https://doumoustella.wordpress.com/2015/07/14/%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1-%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%80%CF%84%CF%8E%CF%83%CE%B7/

α.

Χωμάτινος και δε φτιάχνεσαι από τη γη,
στραβοπόδης και ερμαφρόδιτος
σε μάζεψα με το βλογιοκομμένο σου πρόσωπο
μέσα σε ένα σχολείο με ναρκωτικά στις τσέπες
και έλεγες απρέπειες.
Σου είπα ¨σταμάτα¨ και σου έμαθα να μιλάς από την αρχή.
Μια μέρα άφησα ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού
και βγήκες αιμοδιψής και επικίνδυνος.
Σε συμβούλεψα να μην κυκλοφορείς τη νύχτα
ενοχικός και απρόσκλητος.
Μου είπες πίστη αντιορθολογιστική.
Έκανα άγιες σκέψεις
νοθευμένες
και εσύ έφτιαξες ένα ολοστρόγγυλο πανδαιμόνιο
και χόρευες φορτωμένος με κορμιά στις πλάτες.
Τρόμαξα και σε παράτησα.

β.

Σε περνούν για Θεό, ον, ζωή, νόηση
Λένε πως έχεις ψυχή δαιμονική, ακόλαστη, ανθρώπινη
Σε ζωγραφίζουν  λυγερό και σπαθάτο νεαρό
αφράτο βρέφο με φτερά
γυναίκα με φορέματα λευκά.
Σου βάζουν ψυχή
δαιμονική
ακόλαστη
ανθρώπινη
Σε λένε αήττητο, απατεώνα, ληστή
Σου βαζουν πνεύμα πολεμικό
κέρινα χέρια
μακιγιαρισμένα χείλη.
Είσαι, ομως, Θεός
…ούτε των άστρων, ούτε των στοιχειών
και άλλοτε Βάκχος
ανεξάρτητος Θεός
απόλυτος και φυσικός.
Είσαι λεπτό φως και το σώμα του κόσμου
και εγώ όχλος φανατισμένος, αδιάσπαστος
σε ακολουθώ με μαχαίρια…

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο στης ποιήτριας στο http://sifiniera.wordpress.com/2015/02/03/%CE%AC%CF%84%CE%B9%CF%84%CE%BB%CE%BF-2/

Ήσουν όνειρο.
Σε περίμενα πάντα.
Όνειρο μένεις.

—

Νιώθει τον πόνο.
Μαχαιριά ο χωρισμός.
Δεν κάνει πίσω.

—

Γράφει και σβήνει.
Οι στίχοι ωριμάζουν
καρπούς πνευμάτων.

—

Καθάριο βλέμμα
και πανέμορφη θωριά.
Βιάστηκες Χάρε.

—

Γερνώ και ξεχνώ.
Μα πάντα θα θυμάμαι
Όσα ζήσαμε.

(…)

Για πούλημα τα κορμιά χωρίς τιμή, απ’ όλες τι ράτσες, απ’ όλο τον κόσμο, από κάθε φύλο, από κάθε καταγωγή! Τα πλούτη αναβλύζουν σε κάθε βάδισμα! Ξεπούλημα των διαμαντιών χωρίς εξέταση!


Για πούλημα η αναρχία για τις μάζες, η ακατάβλητη ευχαρίστηση για τους ανώτερους ερασιτέχνες, ο αποτρόπαιος θάνατος για τους πιστούς και για τους εραστές!


Για πούλημα οι κατοικίες και οι μεταναστεύσεις, σπορ, μαγείες και άριστες ανέσεις, και ο θόρυβος, η κίνηση και το μέλλον που φτιάχνουν!


Για πούλημα οι εφαρμογές των υπολογισμών και τα πρωτοφανή άλματα της αρμονίας. Τα ευρήματα και οι φιλύποπτες εκφράσεις, άμεση παράδοση.


Εξόρμηση παράλογη κι απέραντη στις αφανείς λαμπρότητες, στις ανεπαίσθητες τέρψεις, – και τα παλαβά της μυστικά για κάθε βίτσιο-
και η τρομαχτική της ευθυμία για το πλήθος.


Για πούλημα τα Κορμιά, οι φωνές, ο απέραντος ασυζήτητος πλούτος, αυτό που ποτέ δε θα πουλήσουμε. Οι πωλητές
δεν έχουν τελειώσει ακόμα το ξεπούλημα! Οι ταξιδιώτες δε χρειάζεται να δώσουν την παραγγελία τους τόσο νωρίς.

*Από τις “Εκλάμψεις”, εκδόσεις Ηριδανός. Μετάφραση: Κώστας Ριτσώνης