Goody’s

Είναι καλά.
Τώρα τρώω στα goody’s.
Κάνουν οικονομία στις χαρτοπετσέτες
κι έτσι με την ίδια
σκουπίζω μαζί
δάκρυα και σως μουστάρδας

***

Εν οίκω

Γονείς υπέρβαροι
πριν να κοιμίσουν τα παιδιά
οργίζονται μπροστά στις τηλεοράσεις τους
με τις ειδήσεις των οχτώ ξεχειλωμένες
την άλλη μέρα
να ‘χαμε να λέγαμε

***

Μνήμη

Λέει:
Τι να τα κάνω όλα τούτα
που είναι μαζεμένα γύρω μου;
Κιλά χαρτούρα, αναμνήσεις, τρυφερά ενσταντανέ
και τη διαλεκτική
να πάσχει από συχνουρία;

Ο άλλος απάντησε:
Πρέπει να σέβεσαι την ιστορία σου.
Η μνήμη έγινε μια φυλακή
θυμάμαι στο σχολείο που μαθαίναμε
μνήμης και λήθης σημαντικά-ασήμαντα.

Μήπως θα έπρεπε να είχα τρέξει
από νωρίς
στα καταπράσινα λιβάδια;
Θα ήταν άραγε μικρότερο το βάρος
αν στο κουπέ του τραίνου μου
καθότανε συνταξιδιώτης;

Μήπως αλήθεια έπρεπε να είχα γίνει τροτσκιστής;
Να πουλάω την εφημερίδα
της γκρούπας μου στις πορείες
στην άλλη έκδοση να βλέπω
πόσες πούλησα;

*Από τη συλλογή “Μούργκα”, εκδόσεις Πανοπτικόν, 2008.

Μιζεραστία

Είν’ ωραία η ζωή!
Είναι πράγματι ωραία!
Την έχω δει μια φορά στην τηλεόραση.
Ψηλή, μελαχρινή, γαλάζια μάτια!
Στην αγκαλιά της κρατούσε τα λουλούδια
που της έστειλε ο θάνατος.

Πάντα πετυχαίνει το αέναο αυτό συνοικέσιο.
Το κάνουν άξιες προξενήτρες…

Στην πόλη μας, την πόλη των μιζεραστών.
Των εραστών της μιζέριας και των μίζερων ερώτων.
Εκεί πλέκουν τα ειδύλλιά τους,
Η ζωή κι ο φαλλοκράτης θάνατος.

***

Για την ελπίδα

Λαιμός σαν περισκόπιο κατάπιε τη ζωή μου.

Χαμένα νιάτα! Κομμάτια σκορπισμένα.

Ανύπαρκτο καρότο κρεμάσανε μπροστά μου.
Κι εγώ τρέχω.

Σα να μην έχω άλλη επιλογή.

Λυπάμαι!

Ξέρω πως νύσταξε η ελπίδα και κοιμήθηκε
Αλλά δεν ξέρω αν και πότε θα ξυπνήσει.

Δεν είναι νόμοι οι παροιμίες.

Ίσως να πέθανε εκείνη πρώτη…

*Από τη συλλογή ¨Μιζεραστία΄, Εκδόσεις Πανοπτικόν, 2011.

Αυστραλιανό τοπίο. Φώτο: Rory Hudson

de profundis

δεν είναι δύσκολο αυτό το πρόβλημα
είναι πάντα ανέφικτες οι λύσεις
να βρω μια φωτεινή στιγμή
το κάτι εκείνο που γυαλίζει
μέσα στο μάτι του κυκλώνα
ή της τρέλας την κραυγή μέσα στη νύχτα

δεν είναι αποτρόπαιο αυτό το έγκλημα
είναι που αναβάλλω συνεχώς τον φόνο
αναζητώντας ένα κοφτερό μαχαίρι
βλέμμα της τίγρης
όταν ορμάει επάνω μου
ή της αλλοτινής σου λάμψης το ατσάλι

δεν είναι αλλόκοτη αυτή η πολιτεία
είναι που πάντα χάνω το βηματισμό μου
επιχειρώντας μια πιο σταθερή ισορροπία
σαν ακροβάτης που παραπατά
στο χεροκρότημα
ή σαν μικρό παιδί που χάθηκε στο δάσος

***

υστερόγραφο

ποτέ δεν προλάβαινα
τα ληξιπρόθεσμα χρέη
τα dead lines
τις ημερομηνίες
όμως πήγαινα πάντα νωρίτερα
στα ραντεβού μου και περίμενα
σαν να σκηνοθετούσα μια άφιξη
ή έναν πρόωρο αποχαιρετισμό

πάντα υπήρξα βιαστική
και ανυπόμονη
στο επάγγελμα
στον έρωτα

δεν ήμουν έτοιμη
ποτέ δεν θα είμαι

*Από τη συλλογή “Φυσικό αντίδοτο”, εκδόσεις Μανδραγόρας, 2013.

Η αναβολή μιας συνομιλίας

Συνάντησα στο κατώφλι της οικίας μου τον παραστάτη
θάνατο. Διαβεβαιώνω τους ποιητές πως οι λαϊκές δοξα-
σίες που τον νομίζουν γέροντα δεν ισχύουν. Ο θάνατος μου
παρουσιάστηκε ως έφηβος. Είχε λυμένα τα πυρόξανθα
μαλλιά του (είχαν θρέπει ωστόσο με το χρόνο). Τρόμαξα
από την ομορφιά του και κλείδωσα την πόρτα μου.

***

Εγκόσμιο μπιχλιμπίδι

Δρω και δράττομαι
των περιοχών στο ρολογάκι μας
ορώ ό,τι ορίζεται
μα θυμάμαι μόνο την Τάξη
Γεννήθηκα από θρησκοληψία
στου ζωντανού τον πόνο
Έφηβος τώτα πια στερεώνω
όσες πνοές αντιλαμβάνω
δίχως δομές ή πέρατα

***

Της Αποκάλυψης

Πορδές γενναίες του φτωχού
στα χάσματα απλωθείτε
το μεσημέρι επίορκος
θα αρπάξω κεραυνούς
Πριγκιποπούλες φίμωτρα
στα ανθίδια θα φιλάνε
χοντροί βρικόλακες
θα πίπτουν οι θεοί

*Από τη συλλογή “Πυράγρα”, εκδόσεις Πανοπτικόν, 2005.

Ήχος παλιός, αγαπημένος
Στο γεμάτο αράχνες γραμμόφωνο.

Γνώριμος σαν από πάντοτε
Άναρχος, ατελεύτητος.

Στο μυαλό να γυρίζει
Σαν αδιόρατη παλινδρόμηση

Του νόστου που εκπλήρωσες
Για μια στιγμή.

Χωρίζουν οι ζωές
Των ανθρώπων που αγαπήθηκαν.

Το τραγούδι των ερώτων μας συνεχίζει να παίζει
Τ’ ακούς;

Στους ζωντανούς νεκρούς
του μεξικάνικου αγώνα