tourist agent
BARACH HUSSEIN OBAMA

ellenes

κόκκινα μάτια

κόκκινα τα μάτια μας
όχι από την αγρύπνια
όχι από τον φόβο του θανάτου
αλλά γιατί πάνω στα τραγούδια μας
σκοποβολή παίζουν
στρατιωτικοί και ταγματασφαλίτες 
μαζί με αυτούς που τα μελοποίησαν
και μπιρ παρά τα ξεπουλούν
σε ανίερες συναλλαγές κι επικοινωνίες, 
όχι σύντροφε, μην ανησυχείς
κόκκινα δεν είναι τα μάτια μας
από τον φόβο του θανάτου
έτσι κι αλλιώς, όλοι κάποτε θα πεθάνουμε
και οι βασανισμένοι και οι βασανιστές,
κόκκινα είναι απ’ την ντροπή
που δεν τα προστατέψαμε
από τους νοσταλγούς της Μακρονήσου

***

αντιεθνικιστικό

πρωί Κυριακής στην πλατεία

κουλούρι Θεσσαλονίκης, τσιγάρο, καφές ελληνικός

φωτίζει ο ήλιος τα σκοτεινά πρόσωπα

ψάχνοντας σε μέρες πονηρές

μια δόση ελευθερίας,

στρίβω το βλέμμα, λίγο πιο ‘κει

μεγαλέξανδροι, παπάδες, σοβαροί καθηγητές

λόγους βγάζουν πύρινους, χριστιανικούς

για πόλεμο μιλούν και για αίμα,

α, κι εγώ που κάποτε νόμιζα

πως όλα αυτά ήταν πια μόνο ιστορία

στα κρυφά λαδώνω το περίστροφο

-ποτέ δεν ξέρεις που θα χρειαστεί-

κι ευθύς πάω περιφρούρηση

στην απεργία

***

αποκαθήλωση

η ζωή τραβάει την ανηφόρα

σε εθνικιστικά συλλαλητήρια 

χέρι χέρι με απογόνους ταγματασφαλιτών 

πάνω από τα πτώματα των εξόριστων 

πάνω απ’ τους βασανισμένους

φτύνοντας εκεί που κάποτε προσκυνούσε 

στη Γυάρο, στη Μακρόνησο, στην Ικαριά, 

ας είμαστε όμως ειλικρινείς, αδερφέ μου 

όταν μια ολόκληρη ζωή

υμνείς το λαϊκοπατριωτικό έναντι του ταξικού

στο τέλος πάντα καταλήγεις

ουρά του φασισμού

***

πλατεία Βικτωρίας

ο καπνός σου ανεβαίνει στο φεγγάρι
με λίγα κέρματα στην τσέπη
ανάλαφρα να κουδουνίζουν
αναρωτιέσαι αν σ’ αγαπά, αν σε θυμάται,
ο Νικ Κέιβ στο ραδιόφωνο αναπαράγει τη σκέψη σου
ή μήπως εσύ αντιγράφεις αλλότρια συναισθήματα
αναρωτιέσαι, αέρας σηκώνεται βαρύς, αφρικάνικος
σαρώνει υπόστεγα και σκηνές μεταναστών στην πλατεία
τρέχουν να κρυφτούν οι άνθρωποι
αλλά δεν έχουν τόπο
βρέχει, αργά, σιγά και βασανιστικά, σβήνει το τσιγάρο
χάνεται ο καπνός, υγρή σκόνη γίνεται
στους ώμους των φτωχών
χλωμό το φεγγάρι, ένα ροκ κομμάτι
σε βυθίζει περισσότερο στη μελαγχολία σου
τρέχεις, βοήθεια δίνεις όσο μπορείς, ένα παιδί αγκαλιάζεις
το παιγνίδι του χαμένο στη λάσπη
σαν νεκρός στρατιώτης στα χαρακώματα
σαν γεροντική ανάμνηση, σαν αγνοούμενος πολέμου
κλαίει το παιδί, ξαπλώνει στην αγκαλιά σου, κρυώνει
τραγικές φιγούρες μέσα στη βροχή,
δυο σώματα σ’ ένα, τρέχετε
η φωτογραφία σας αύριο πρωτοσέλιδο θα είναι
στα διεθνή πρακτορεία
κι εσύ, με τσιγάρο και πάλι,
σε κάποια συνέλευση αλληλέγγυων
μόνη θα σκέφτεσαι πως αν αντέξει το παιδί
τότε υπάρχει ελπίδα

***

παρακμή

έγινε η Ποίηση

ντεκόρ

στις νεοφιλελεύθερες ανησυχίες σας

έχασε την ψυχή της

παιγνίδι έγινε 
θυσία στους ισολογισμούς

προϊόν προς πώληση 

και ανταλλαγή 

με νέους ποιητές 

που με το παλιό συντάσσονται 

με την παρακμή 

λίγα ψίχουλα αναγνώρισης 

ζητιανεύοντας 

απ’ τους καταξιωμένους 

που ποντάρουνε 

στον θάνατο 

μήπως και το έργο τους 

αποκτήσει αξία 

για να διδάσκεται 

αύριο στα σχολεία 

ως έργο εθνικό 

ως έργο αναγκαίο 

για τις επόμενες γενιές, 

έγινε η Ποίηση 

παρηγοριά του εγωισμού σας 

έχασε την φωνή της 

στα μονοπάτια του κόσμου 

ξυπόλυτη, με σημαία της

μια φούστα γαλανόλευκη 

ψάχνει να βρει 

τον άνθρωπο

αλλά άνθρωπος πια 
δεν υπάρχει

ΟΔΟΣ ΤΡΙΩΝ ΝΑΥΑΡΧΩΝ

αυτό το μελαγχολικό κορίτσι που βαδίζει
πάνω στις ασφάλτινες κοίτες των αστικών φαραγγιών
σημαδεμένη από έρωτες ατάκτως
τετριμμένους
μπλεγμένη στα γενικά αδιέξοδα
μιας γενικής αφασίας
είναι η πατρίδα μας

στα χαϊμαλιά της σέρνει
τα απομεινάρια της παλίρροιας
και το ναυάγιο βλέμμα του Άμλετ
την ακολουθεί
ώσπου να γίνει πάλι νεκρή — στιγμή
στο αδιαχώριστο του χρόνου καρναβάλι

για ό,τι ακόμα εξαγγέλλεται
θα αρκεστούμε στη σιωπή
αφού το κορίτσι αυτό
είναι το μόνο που απομένει

***

ΠΑΡΑΔΡΟΜΗ

το στενό
που οδηγούσε τη φαντασία μας
στο σπίτι με το κόκκινο το φως
έγινε τώρα πεζόδρομος εμπορικός
γεμάτος καφέ και καταστήματα
καριέρες, πόζες και σαχλά ενσταντανέ

και μας αφήσανε τον έρωτα αμανάτι
να παίζει σα φάλτσα νότα, ντεμοντέ

αυτό θα πει: επικρατήσανε
σα ζόμπι
οι μπλαζέ

***

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

να πνίγεσαι απ’ τον ήλιο,
να μουρμουράς
σαν τα τζιτζίκια
τον καημό του καλοκαιριού
ντάλα μεσημέρι•

ύστερα
να ενώνεις δύο φέτες καρπούζι
αντικριστά και
ιδού να φτιάχνεις μία ωραία πανσέληνο

μένει τώρα
κάποιος θαρραλέος
να την κρεμάσει το βράδυ
μπουγάδα στην ταράτσα

*Από τη συλλογή ‘Αστικά λήμματα”, Εκδόσεις Anima Libri, Πάτρα 2017.

1.

στον φιλόσοφο δεκανέα Ν.Τ.

Δεν ήξερα πια
Δεν ήξερα πια τι να πω
Δεν ήξερα πια τι να σκεφτώ

Αν η σιδεριά του οπλοβαστού
ήταν μια άλλη φυλακή
Αν ο σχοινοβελός ήταν ένα οδοντικό νήμα
που χάιδευε τα αποφάγια
Αν η υπερυψωμένη σκοπιά καυσίμων
με τον χαλασμένο προβολέα
ήταν ένα καμένο σπίρτο

Μου αρκούσαν
το κρύο
και κάποιοι εσωτερικοί διάλογοι
με τον αυτοκτόνο δεκανέα

Στο γερμανικό απόψε ίσως έρθει
εφοδεύων
Αλτ! Τις ει;
θα τον αναγνωρίσω
από τις πατερίτσες
θα ανταλλάξουμε
κάτι απορίες
λίγη οργή
και θα υπογράψει καλώς

2.

Τώρα ούτε δικηγόρος του διαβόλου
ούτε σύμβουλος σωματείου
ούτε λογιστής κάποιας επιχείρησης
απλός υπάλληλος γραφικής ύλης
κόψτε ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή
για φιλανθρωπικά ιδρύματα
για οίκους ευγηρίας
κόκκινη πρόσοψη ή κίτρινο της απουσίας
για τα απαραίτητα τα τυπικά τάχα
κάντε μια έρευνα στο υποθηκοφυλακείο
της γειτονιάς όχι υποθήκες όχι προ-
σημειώσεις αυτά δύουν στο προαύλιο
ενός μονοθέσιου δημοτικού
για μια μεταγραφή ακίνητων ματιών
ρωτήστε τα υπόλοιπα δανεικά και
γυρισμένα με την πλάτη στο χώμα

έκαστος εφ’ ω ετάφη

3.

Κι όταν θα λείψουν οι εικόνες
θα αρχίσει η δουλειά

με τα δυο τα χέρια
με τα δυο τα πόδια

τα μονόστηλα τα ψιλά γράμματα
δε θα ηχούν τίποτε

στον ήχο κάποιας μηχανής
θα ψάχνεις ποίηση

Επιστρέφω σημαίνει βάζω καφέ
στο μπρίκι
ετοιμάζομαι για τη δουλειά

Δουλεύω σημαίνει επιστρέφω
τις εικόνες που δανείστηκα

Επιστρέφω σημαίνει χάνω
το πρώτο φως μου

Μάνα που με γέννησες
σκότωσέ με τώρα

*“Έκαστος εφ’ ώ ετάφη”, επανέκδοση Θράκα 2017.

Βιβλιοπωλεία

Όποτε τύχει να περνάω έξω
από την προθήκη κάποιου βιβλιοπωλείου
σαν κάτι να με μαγνητίζει
ρίχνω έστω και στιγμιαία το βλέμμα μου –
σκέφτομαι, δεν μπορεί κάπου θα ‘ναι γραμμένο
κάπου θα ‘χει γραφτεί αυτό που νιώθω τόσα χρόνια
αυτό το σφίξιμο σήμερα το πρωί

***

Για ένα ξεροκόμματο

Είχε κι αυτός τη θέση του
μέσα στον στίβο της ζωής
όταν το φαρμακείο άνοιγε τα ρολά του
κι η μυρωδιά του ζεστού ψωμιού
ταξίδευε στα γύρω στενά
έπαιρνε τον κουβά με το βρομόνερα
και υπέμενε ώρες όρθιος δίπλα στο φανάρι
για να εξασφαλίσει κι αυτός ένα ξεροκόμματο,
μια ασπιρίνη
έστω και ληγμένη.

***

Πακιστανοί

Είναι πράγματι εντυπωσιακό
το πώς συναθροίζονται την κατάλληλη στιγμή
λίγο πριν το ξέσπασμα της μπόρας Πακιστανοί
πουλώντας ομπρέλες
έξω από τους σταθμούς του Ηλεκτρικού.
Γι’ αυτό αν τύχει κι έχω ξεχάσει
την ομπρέλα μου στο σπίτι δεν ανησυχώ.

την άλλη μπόρα είναι που φοβάμαι –
κι απ’ αυτήν τρόπο δεν έχεις για να κρυφτείς.

*Από τη συλλογή “Τα κάρβουνα”, (.poema) εκδόσεις, Νοέμβρης 2014.

Άποκοιμιέται
μέ μιά μαύρη πινελιά
ή παπαρούνα.

Τον Οίκο ποθεί
κρυμμένο σεληνόφως.
“Αχαρη τύχη.

Τα δάκρυά μου
καρφώνουν τά άστέρια.
’Αχ, τό παρελθόν.

Σαν πορσελάνη.
Καί πηγαίνω στην μάχη
μέ τό άλογο.

Βουνά συννέφων.
Ό Βασιλιάς Ούρανός
μες στα ξέφτια του!

Ήρθε τό μαΰρο
ξεχτένιστο κοράκι.
Ό κτηματίας.

Τον μέγα Κόσμο
άδεια κελύφη τηρούν,
νωθρό ψαρόνι.

Δεν έχει στόμα
μάτια, αυτιά και μύτη.
Τραγουδά πάντως.

Σύννεφα-παιδιά
χτυπάνε παλαμάκια.
«’Αντίο, φίλοι.»

’Ώ δυστυχίες!
’Ώ των στητών λειψάνων
τρεμουλιάσματα!

Καλώς τήν μπόρα!
Πλέον οί μουγκοί έραστές
μόνο θά σωθούν.

Άδειο μέταλλο.
Κτυπώντας το σκέφτομαι
τό μοναστήρι.

Ή βροχή σιωπά.
Γράφει το χωρίς μέλλον
διήγημά της.

Τό κύμα σπρώχνει
ελάχιστο μυρμήγκι.
Γιατί γυρίζει;

Χθινοπώριασε.
Τό κρέας τής θάλασσας
ή μικρή άκτή.

Τό πυκνό πουλί…
Μέσα στο νερό
γυμνώθηκε τελικά.

’Ονείρων χλόες οί άστεφάνωτοι
παράλυτοι νεκροί

*Από τη συλλογή “Νερά Γελούνε”, Εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2017.

Αντί προλόγου

Το ποίημα αυτό
θα αυτοκταστραφεί.
Σου απομένουν
τόσα λεπτά
όσο διαρκεί
μία διαδρομή από τη γη στον Άρη
μία περιστροφή γύρω απ’ τον άξονά σου
ή μία τηλεοπτική διαφήμιση.
Η αντίστροφη μέτρηση
είναι πάντα εδώ
κι ενεργοποιείται
όταν προφέρεις το όνομά μου
και κάθε που σκύβεις
να με δεις
μέσα απ’ την κελιδαρότρυπα

***

Αυτό το σπίτι

Αυτό το σπίτι είναι στοιχειωμένο.
Η ματιά σου
με ακολουθεί στον καθρέφτη.
Οι κουρτίνες
πήραν το χρώμα των μαλλιών σου.
Στα γυαλικά
αστράφτει ένα σαρδόνιο χαμόγελο.
Ώρες ώρες βρίσκω το μπάνιο
κατειλημμένο
και αποτσίγαρα στο πάτωμα.
Καλή η προσπάθεια.
Όμως,
μακάρι να ‘παιρνες
και το στεγαστικό στ’ όνομά σου.

***

Ας συστηθούμε

Δε με ξέρεις καλά.
Στο όνειρό μου είμαι παιδικός ήρωας,
περνάω τις νύχτες στο ντιβάνι με τον Φρόυντ
ή στην πλατεία Χρηματιστηρίου.
Βρέχω συχνά το μαξιλάρι μου
και τρέφομαι με happy end.
Γίνομαι Ρομπέν των Δασών και Μητέρα Τερέζα,
ενώ, βαθιά μέσα μου,
θα ‘θελα να μαδάω επιστολές
ως άλλη
σύγχρονη
Φερμίνα Δάσα.

*Από τη συλλογή “Ετεροτοπίες”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, 2017.

bty

Αυτό το απόγευμα το χρώμα του νερού
———————-έπεφτε μέσα από το ηλιόφωτο·
Τα δέντρα έλαμπαν με το σώριασμα των φύλλων·
Τα πεζοδρόμια γυάλιζαν σαν αλέες
———————-με πεσμένα φύλλα σφενταμιού,
Και τα σπίτια έφευγαν μακριά τους, γελώντας
μέσα από τετράγωνα ανοικτά παράθυρα.
Κάτω από ένα δέντρο στο πάρκο,
Δυο μικρά αγόρια, ξαπλωμένα μπρούμυτα,
Μάζευαν προσεχτικά κόκκινα μούρα
Για να τα βάλουν στο χαρτονένιο κουτί.
Κάποια μέρα δε θα υπάρχει πια πόλεμος,
Τότε θα αφαιρέσω εκείνο το απόγευμα
Και θα το παραδώσω στα δάχτυλά μου,
Θα σχολιάσω τη γλυκιά του γεύση στον ουρανίσκο μου,
Και θα προσέξω την ζωηρή παράσταση
———————————από τις πτήσεις των φύλλων.
Σήμερα μπορώ μόνο να το μαζέψω
Και να το βάλω στο κουτί του κολατσιού μου,(*)
Γιατί δεν έχω χρόνο για τίποτε παρά
Για να πασχίσω να ισορροπήσω τον εαυτό μου
Σε έναν σπασμένο κόσμο.
________________________________________

(*) η έκφραση lunch-box που χρησιμοποιεί σε αυτό το σημείο η ποιήτρια, στη σλάνγκ σημαίνει και αχαμνά, επομένως ίσως να δικαιολογούσε εδώ μια μετάφραση όπως: και να το αγνοήσω, αν θελήσουμε να δώσουμε μια πιο σκληρή εκδοχή του στίχου.
***
[Amy Lowell (1874-1925): αμερικανίδα ποιήτρια, βιογράφος και κριτικός, εκπρόσωπος της ποιητικής κίνησης του εικονισμού. Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Μασαχουσέτης]

#Μετάφραση: Ασημίνα Λαμπράκου

##Αναδημοσίευση από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2018/03/16/%CF%83%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-1918-amy-lowell-%CE%BC%CF%84%CF%86%CF%81-%CE%B1%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%BA/

Δώστε και στους βλάκες
Επιτέλους μια ευκαιρία
Να κάνουν κάτι το έξυπνο
Γιατί δεν είναι λίγοι οι έξυπνοι
Που κάνουν τόσες βλακείες
Που θα ζήλευαν ακόμα και
Αυτοί οι ίδιοι οι βλάκες.

*Από τη συλλογή Αίθουσα αναμονής (2003)

**Αναδημοσίευση από εδώ: https://poiimata.com/2018/03/16/dikaioma-eykairia-argyris-marneros/

Fists upraised, women of Iberia

Towards horizons pregnant with light

On paths afire

Feet on the ground

Face to the blue sky.

Affirming the promise of life

We defy tradition

We mould the warm clay

Of a new world born of pain.

Let the past vanish into nothingness!

What do we care for yesterday!

We want to write anew the word WOMAN.

Fists upraised, women of the world

Towards the horizons pregnant with light
On paths afire, onward towards the light.

Οι γροθιές υψώνονται, γυναίκες της Ιβηρικής
Προς τους ορίζοντες τους εγκυμονούντες φως
Σε φλεγόμενα μονοπάτια
Τα πόδια στο έδαφος
Το πρόσωπο στο γαλάζιο του ουρανού.
Επιβεβαιώνοντας την υπόσχεση της ζωής
Παραβιάζουμε την παράδοση
Πλάθουμε τον ζεστό πηλό
Ενός νέου κόσμου που γεννιέται από τον πόνο.
Αφήστε το παρελθόν να εξαφανιστεί στο τίποτα!
Τι μας ενδιαφέρει για το χθες!
Θέλουμε να γράψουμε ξανά τη λέξη ΓΥΝΑΙΚΑ.
Οι γροθιές υψώνονται, γυναίκες του κόσμου
Προς τους ορίζοντες τους εγκυμονούντες φως
Σε φλεγόμενα μονοπάτια, μπροστά προς το φως.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης

Lucía Sánchez Saornil