Ελεγεία πρώτη

ΘΡΗΝΟΣ

Ο δρόμος προς το νεκροταφείο είναι φραγμένος με δύο
σειρές βαθυπράσινα ψηλά κυπαρίσσια…
Η νεκροφόρα με το σαρκοφάγο φέρετρο
κυλά επάνω στο άρμα αργά, με τελετουργικό ρυθμό.

Οι ιερείς ψάλλουν τις θλιβερές
και μακάβριες ευλογίες
που αρμόζουν στην τιμή και
την υπόληψη του νεκρού.

Η πύλη του νεκροταφείου είναι ανοιχτή —
το άρμα μπαίνει με τον νεκρό στη τελευταία του
επίγεια κατοικία, ακολουθούμενο από το λαό

Κάθομαι στο πρεβάζι του παραθύρου
και τους κοιτώ, καθώς μια άλλη πομπή κηδείας
αρχίζει να κυλά από την αριστερή μεριά μακριά στον κάμπο.

Διαφορετική κατεύθυνση,
ίδιος προορισμός…

Όμως αυτή η κηδεία δεν έχει επισημότητα.
Δεν υπάρχει ιερέας.
Και λίγοι οι ακόλουθοι.

Είναι το αποτέλεσμα της αυτοκτονίας
μιας θλιβερής ύπαρξης.
Οι ιερείς αρνούνται να ευλογήσουν δημόσια
να συμμετάσχουν στο θρήνο —

Αυτός ο αυτόχειρας
δεν είναι ιδανικός —
είναι η πατρίδα που πεθαίνει…
Όχι για την τιμή της λευτεριάς
όχι από ήθος και περηφάνια
αλλά από αυτοκαταστροφή
στην ίδια της την εξαθλίωση

Και ο χορός)
— « Ω μπόρα, κατεβαίνεις από την κορφή τού Ολύμπου
και συντρίβεις τη δόλια πατρίδα σε χαλάσματα ».

Οι Άβαροι μπαίνουν στην Πόλη
σκορπούν αίμα και κλέβουν τους θησαυρούς
της Αγίας Σοφίας και του παλατιού

— Οπως όταν οι δολοφόνοι κλέφτες τής
περσικής στρατιάς
λυμαίνονταν τη χώρα.
Οι βάρβαροι δεν ικανοποιούνται με τον Λεωνίδα.
Θέλουν τον Παρθενώνα,
την Αγορά και το Θέατρο,
τους θησαυρούς της γνώσης

Γιατί τ’ αστραφτερά τους άρματα
δεν μπορούν να τους
ικανοποιήσουν, σαν τη ζωή αυτών που ήξεραν τι είναι να ζεις…

— Ο Απόστολος Παύλος
στο βωμό του Αγνώστου Θεού
βρίσκει μπροστά του τους σοφιστές
κι αδυνατεί να τους πείσει.

Η κατάρα πέφτει
στην όμορφη στεφανωμένη γη της Ελλάδας
σαν την πανούκλα μέσα στα ξύλινα τείχη —

Το ήθος χάνεται —
Το πνεύμα της ευθύνης απωλέσθη κι αυτό.
Η θυσία στην ελευθερία
χάνεται στη δίψα του φτηνού εκσυγχρονισμού
και των μάταιων και εύκολων αγαθών.

Οι υποκριτές κυβερνούν
και οι μέτριοι γίνονται πρώτοι.

*Από τη συλλογή “Επτά Ελεγείες για την Ελλαδα”, Εκδόσεις Απόπειρα, 2016.

Νυχτερινό

Απάνεμος συγχρονισμός.
Δυαδική αρμονία.
Λυπητερά τα χνώτα μας,
μα πιο πολύ τα μάτια.

Έκδοτοι φύσει και πρηνείς
να προσκυνάμε λέξεις.

***

Νεκροφάναρα

Χαρίζεσαι στο άπειρο.
Κατοχυρώνεις ημερομηνία.
Σκαλίζεις ένα όνομα.
Ταιριάζει στο δικό μου.

Επιγραφή στο μνήμα μου:
“Ο εκάστοτε δυνάμει”.

***

Σε Κλίμακα

Αυτό που ζει ατύχησε
να ζει για να με καίει.

Μικροί μου θάνατοι
χαρίστε οργασμό.
Μια στιγμιαία ηδονή
να καταρρεύσω εμπρός σας.

***

Γιασεμί

Απάνθισμα αναστεναγμών
σ’ ένα ποτό από στάχια.
Μισθώνομαι στη μοναξιά,
στερούμαι ορθοστασία.

Το πρωινό.
Το μεσημέρι.
Η νύχτα μου.

***

Ανεμοφάντης

Σ’ ενός λεπτού σιωπή,
μ’ ανάσα ενός λεπτού,
θρυμμάτισες τον κόσμο μας
κι ορφάνεψαν οι μέρες.

*Από τη συλλογή “Παρεστιγμένος”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2015.

Ψηφίδες και ψιμύθια σκέπασαν τις λέξεις. 
Η ποίηση μολεύτηκε
απ’ τις σωματικές επιδράσεις.
Το πνεύμα της ηττήθηκε
απ’ τα μασκαρέματα
και  τις απολήξεις.
Φτυαρίστηκε σε περιβόλους και
χρονοπορθμεία.
Ο ποιητής σαν ταγός τής καταλλαγής,
έπλεξε το εγκώμιο του θανάτου,
μιας κι οι ώρες  
ήταν πασαλειμμένες με χρώματα
(κι αρώματα)  ηδονικών καταστάσεων
(κυρίως)
και κάπως μακριά
απ’ τα ναυάγια της αθανασίας.

δεν υπάρχει
τίποτα
να αγαπηθεί
μέσα σ’ αυτό το σώμα

σ’ ένα διάφανο κουτί
η καρδιά μου
κοιτάζει
τους ανθρώπους
να γλιστρούν
μέσα στο χρόνο

……………………….

συγκρούονταν κόσμοι κι
επιθυμίες
στον κρύο αέρα των ημερών
το ξυπνητήρι
δεν έκανε ποτέ λάθος
μικρές λέξεις
μόνο
και βιαστικά κόμματα
-γεμάτα αγωνία-
κρατούσαν το αρχείο μιας ζωής
που περίμενε την αρχή της

………………………

το γρασίδι είχε την υφή
από τα σύννεφα
κι εσύ δάκρυζες χωρίς
να λυπάσαι
σ’ έναν πλανήτη
χωρίς βαρύτητα

………………………

κατάλευκα
δευτερόλεπτα
αμέτρητα
έπειτα
για μια στιγμή
ο πάγος λιώνει
κι ανοίγουν χίλιες πληγές
γρήγορα
μια θάλασσα
λευκή
καταπίνει
τα πάντα

………………………..

πίσω απ’ τα χέρια μας
στέκεται
ο θάνατος
οι διαφορές βρίσκονται
στις ερμηνείες

*Από τη συλλογή “μπορεί να υπάρχει και χωρίς όνομα”, Εκδόσεις Θράκα, 2016.

ΤΑ ΦΤΙΑΧΤΑ

Ανακάτεψα καλούδια του κήπου
με λάδι, μπαχάρια και τυριά.
Αγάπησα σε όλη την πορεία το φτιαχτό,
χωρίς σκοπούς και τέτοια.
Δεν είναι η γεύση που με ξεσηκώνει.
Δεν είναι η μυρωδιά που με σκαλώνει,
είναι ένα πόνημα σιωπηλό κι επίπονο.
Δεν είναι τέχνη, δεν είναι ανάγκη.
Δε φτάνει να είναι το παρακολούθημα την ημέρας.
Προτεραιότητα σημαντικής επιβίωσης δεν είναι,
καθώς όλα τα υλικά μαραίνονται, πεθαίνουν.
Παντού χρώματα που αλλοιώνονται,
χυμοί που εξατμίζονται,
μύριες χημείες εσώκλειστες στο φούρνο μου καμώνονται.
Δεν είναι χαρά, είναι η γιορτή του φτιαχτού
που σαν όλα τα φτιαχτά δε μένει, δε πετυχαίνει πάντα.
Ένα πιάτο φαί και δυο ποιήματα
Μου φτάνει σήμερον.

***

ΤΑ ΜΗΝ

Τα όμορφα Μην περνούν αδιάφορα
με πρόσχαρο το λίκνισμα από μπροστά μας
Και δες, τα χέρια απλώνουν ανοιχτά,
σα σ’ όνειρο δουλεύουν ακούραστα,
αρπάζοντας από ένα Μην για να το βάλουν
τρόπαιο στη κρυσταλλιέρα της φαντασίας.
Τα όμορφα Μην πάσχουν και ίπτανται
ως αιωρούμενες φούσκες περνούν
από χέρι σε χέρι και σπουν αθόρυβα πάνω στα μούτρα μας.
Τα όμορφα Μην ειν’ άπιαστα,
εις μάτην το παλεύουν μιας και δε ξέρουν
τι πα’ να πει το Μην στην ώρα του.

***

ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ

Προσεκτικά σε φτιάχνω, σε σάζω τακτικά,
τρίχα να μη πετά και την εικόνα σου χαλά.
Προσεκτικά σε ομορφαίνω σαν φεύγεις τώρα μακριά
μα με πειράζει που δεν είσαι πια δικός μου.
Δηλώνω πως για πάντα θα ήθελα μόνο
σε μένανε να ανήκεις
μα εσύ φεύγεις, ταξιδεύεις για να πας
σ’ ένα πολύβουο γραφείο τακτικό,
να γίνεις ένα και να ξεχυθείς,
με τους πολλούς φακέλους να αναμετρηθείς.
Ομολογώ πως μου λείπεις ήδη, πριν αρχινίσει το φευγιό
Να ξέρεις, ίσως το πετύχεις να γίνεις φάρος λαμπερός
ένας μικρός θεός λειτουργικός, ο σπουδαίος διερχόμενος.
Ίσως μια μέρα γίνεις το φως
εκεί που αχνοφέγγει η απελπισία
Ίσως για άλλους να είσαι δείλι η της σιωπής η ομίχλη
Ίσως να είσαι η χαμένη ανάμνηση αγνώστου παραλήπτη.
Να φύγεις ατσαλάκωτος, άλλο να σε κρατώ, δε πρέπει.
Σ’ αφήνω εδώ στον πάγκο
με ένα γραμματόσημο για φυλακτό.

*Από τη συλλογή “Πεζολίβαδα”, Εκδόσεις Θράκα, 2017.

Οι βιγλάτορες σε δίκη

 …πού να καθίσει ο κορυδαλλός να ψάλλει,σε ποιό κλαρί;

Στη θεία Μετάληψη των κολασμένων

Να προσέλθει πρώτα

η τελευταία βάρδια των βιγλατόρων.

Αιώνια περιδίνηση στην κόλαση τούς πρέπει.

Που άφησαν τις φρυκτωρίες να  

                         χωνευτούν στο χώμα

Τους ειδικούς με γάντια χειρουργείου

                        μέσα στα σπίτια μας

Κι ένα στραγγότοπο

Παραδομένο σε λευκό πανί.

***

Αξιοπρέπεια
                      
μνήμη Ν.Πουλαντζά

Και ζεύει τα παλιά στοιχειά

Αμίλητος

Τη νύχτα.

Στους κύκνους δεν αρμόζει η θηλιά.

Στον τάφο του θα μπει μονάχος.

George Clair Tooker

ΧVIII.
βαρέθηκα
να μου πουλάς
και
να μου αγοράζεις
τον έρωτα

περιμένω
πότε απλώς
θα τον δώσεις

ή θα με δώσεις
γίνεται κι έτσι

ΙΧΧ.
αν πάψεις
να δηλώνεις
ποιος είσαι
τότε μόνο
είσαι

τότε
καταλαβαίνω
επιτέλους
κι εγώ

ΧΧ.
ιερή η στιγμή
που μέτρησες
τις ελιές
στο δέρμα
χωρίς να κλείσεις
ούτε μια στιγμή
τα βλέφαρά σου

XXI.
μη μετράς
άλλο χρόνο

περίφημα
πετούν
ελεύθερα
τα πουλιά

πριν την
ανάφλεξη
σε βουλωμένες
καμινάδες

δες απλώς
τον ουρανό
άλλαξε
κάπως
ρου
και πορεία

XXII.
ραντεβού
στον παράδεισο
μην αγγίζεις
την άβυσσο

εδώ γράφουμε
κακή ιστορία

ΧΧΙΙΙ.
την πόρτα Μίλτο
ακόμα τη γδέρνουν

όχι έρωτας
όχι ουρανός
όχι λουλούδια

είναι παραπάνω
από μία πια
οι δυστυχίες

ΧΧΙV.
χωρίς γλώσσα
σε ρωτώ

με γλώσσα
δεν απαντάς

ψάχνω μάταια
να βρω
ποιος είσαι
τι γυρεύεις
και πού πας

ΧΧV.
γράφω
για έρωτα
μέχρι θανάτου

περάσανε πια
τα μέλλοντα που γύρεψα
γύρεψα κι έχασα

κλαίω γιατί
στη λάθος εποχή
το κλάμα
είναι γιορτή

Βαρέα Ανθυγιεινά

Κουράστηκα στην άκρη της αγκαλιάς σου
Κρεμάμενος
απ’ την επιφύλαξη
να αφεθούμε σε μνήμες χορτασμένες
από ένσημα βαρέων ανθυγιεινών ερώτων
Κουράστηκα
να προφέρω τα ονόματά μας
κρυφά
απ’ τις φωτογραφίες σου
που
με κοιτούν θολές απ’ το πάτωμα
Θέλω να κοιμηθώ βαθιά.
Γαλήνια.
Χωρίς τον φόβο των ερειπίων.
Στο κοιμητήρι μου
να ακούγεται
η ανάσα μου θεραπευμένη.
Κι όχι σαν κόχλασμα
απ’ την κόλαση.
Είμαι έτοιμος;
Καληνύχτα δύσθυμη νύχτα
Μαζεύω τα γύρω μου
να τα πνίξω στη λήθη
αυτού του Μαρτιάτικου ύπνου.
Εμένα θα με ξανάβρω

«εν τω μέσω της νυχτός»
Αύριο
θα ασχοληθώ με την κούραση
απ’ τις βροχές
που μου έτυχαν…

***

Ξερόκλαδα

Παιδικό κλάμα
με τους γαλήνιους λυγμούς σου
Το δικό μου
στο νάρθηκα.

Σήμερα
και αύριο
και χτες
έμεινα
μένω
και θα μείνω,
μόνος,
σιωπηλός
ξαγρυπνισμένος,
νηστικός
και πεινασμένος
για ελευθερία.
Οι σβησμένες ζωγραφιές μου
Η λησμονιά του προσώπου σου
Και τα χέρια μας
που έγιναν ξερόκλαδα.
Αυτά είναι που ζώνουνε τον vου
και τον λυγίζουν
Τώρα εσύ όποτε σωπαίνω,
Κλαις

Παιδικό κλάμα
με τους γαλήνιους λυγμούς σου
Και το δικό μου στο νάρθηκα

***

Μελαγχολία

Δυόμιση ώρα, της νύχτας το δώρο – ένα γλυκό ενθύμιο
– μια κλεψύδρα δακρύων.
Σκάψιμο βαθύ στις ρυτίδες της συνεχιζόμενης μοναξιάς,
η ανάγνωση των βρεγμένων απ’ το πρωτοβρόχι στίχων.
Πανάθεμα τις αλήθειες που στάζουν απ’ τις κόγχες των ματιών της.
Από της νύχτας τα μάτια,
από της νύχτας τα βαριά βλέφαρα,
στον απατηλό ύπνο,
με τα σκοτεινά να μαραίνομαι άστρα
και το σκληρό στήθος να μαλακώνει
και να ημερώνει τη θλίψη.
Να ονομάζει αυτήν …μελαγχολία.

*Από τη συλλογή “Διάφανα χρόνια”, Εκδόσεις Ναυτίλος, Θεσσαλονίκη, Δεκέμβρης 2017.

Μήνυμα

Κάθε κόκκος άμμου σ’ αυτή
την κόκκινη γη
είναι ένας πόρος του δέρματος
της Οικογένειάς μου

Κάθε φτερό στο έδαφος αυτής
της θαμνώδους χώρας
είναι ένα πνευματικό μήνυμα
των Απογόνων μου

Κάθε αγριολούλουδο που φυτρώνει
σ’ αυτή την έρημο του κόκκινου
είναι ένα σημάδι ελπίδας
από τον Λαό μου

***

Faiku

Πίνω στο δρόμο
ζητάω λεφτά κάθε μέρα
η μισαλλοδοξία είναι δωρεάν

όταν πεθάνω
μόνη κάτω από τη γέφυρα
αγριόχορτα θα φυτρώσουν
στο στόμα μου

ένας φτωχός τάφος
νεκρά λουλούδια
γέρνουν πίσω
μαραμένα από αμέλεια

***

Τόποι δολοφονιών

τους σκότωσαν εδώ;
ρωτάω την οδηγό
ρίχνοντας ήσυχα το βλέμμα
στην απόσταση
πάνω από την παραλία.
γιατί; αισθάνεσαι κάτι;
με ρωτάει με τρόμο
μπα! λέω
σκοτώθηκαν μόνο
σε κάθε άλλο μέρος
που επισκέφθηκα
όχι εδώ
γελάει
με περηφάνια

***

Το βουνό

τα χείλη είναι σκασμένα και ματώνουν
η λαλιά μου κείτεται
στεγνή κάτω από τη γλώσσα μου

στα χέρια μου έχουν φυτρώσει φουσκάλες
οι δεξιότητες των προγόνων μου
είναι αδέξιες στα δάχτυλά μου

ωστόσο τα μάτια μου ακόμα λάμπουν

το βουνό με κοιτάει
σέρνοντας πάντα το βλέμμα μου πίσω
για ν’ αρπάξω την όψη του

τι μου δείχνει;
τι θα μάθω;

κάθομαι

και

βλέπω

και

περιμένω

*Τα ποιήματα αυτά περιλαμβάνονται στη συλλογή “Love dreaming and other poems”, Vagabond Press, Sydney 2014.
**Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
***Η Ali Cobby Eckermann είναι Αυστραλή ποιήτρια ιθαγενικής καταγωγής, από τη φυλή Yankunytjatjara/Kokatha, η οποία γεννήθηκε στη Γη Kaurna της Νότιας Αυστραλίας. Είναι επίσης ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ιθαγενών.