Σχέδιο: Θάνος Ανεστόπουλος (περιλαμβάνεται στην έκδοση)

εξόριστες μέλισσες

Εξόριστες μέλισσες
τα λόγια μου.

Τα ’διώξε κάποτε η κερήθρα
γιατί δεν είχανε
κεντρί.

Τώρα εδώ,
δεν φτιάχνουν μέλι
δεν κάνουν θόρυβο
δε ζευγαρώνουν.

Ψάχνουν μονάχα
αυτή τη λόγχη
που παίζοντας κάποτε κρυφτό
χάθηκε
μες στα ποιήματα.

***

γυναίκα μονόκλινη

Γυναίκα μονόκλινη
δεν έχει χώρο
για έμβρυα.
Εδρεύει εντός της,
η πράσινη λύπη.

Κάποιον σεπτέμβρη
θα φέρει στον κόσμο
μιαν ύστερη φράση.

Το ξέρει ήδη
και εκπαιδεύεται

κλειδούχος του στόματος.

*Από τη συλλογή “το λάθος ποίημα”, δεύτερη έκδοση, Εκδόσεις Μελάνι, 2012.

Ήταν ρομά
στα δεκατρία της.
Σκοτώθηκε κατά λάθος.
Μα ποιος νοιάζεται;
Ήταν ρομά
κι άρα δεν έχει σημασία.
Αν ζούσε, θα μεγάλωνε
και θα γινότανε
ζητιάνα, κλέφτρα ή πόρνη.
Μόνο που κάθε νύχτα
τα όνειρά σου θα στοιχειώνει
ένα κορίτσι δεκατριών χρονών.

είναι στα όνειρά μου ένα κορίτσι
φτιάχνει χαρταετούς από σελίδες τετραδίων
γίνονται θεόρατοι
ταξιδεύουν στον ουρανό
έχει μαζί της ένα σκύλο
— άλλοτε ματώνει εκείνη και κάποτε αυτός—
βαδίζει στην άσφαλτο
τα πόδια της είναι ρίζες
ο ουρανός είναι κόκκινος και πέφτει
χαμηλά

όλο ξυπνάω ιδρωμένη και το κορίτσι
βαθαίνει χάνεται
κι απ’ όλες τις κόχες
στάζουν οι αγάπες μου
στο πάτωμα

παρατηρώντας μικρές λεπτομέρειες
της νύχτας
εύχομαι καμιά φορά να είχα παρέα
να πω: κοίτα τις παλλόμενες
κρεμασμένες λάμπεε στον ουρανό
τον γκρίζο γάτο που περνά
τα φωτισμένα παράθυρα
και τα σπίτια σαν καράβια
κοίτα με περπατώ στην άσφαλτο
υπακούω στη βαρύτητα
έχω μέσα μου το χάος
και τότε να πει σε βλέπω

*Από τη συλλογή “μπορεί να υπάρχει και χωρίς όνομα”, Εκδόσεις Θράκα, Ιούνιος 2016.

Σ’αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις
Ο ερχομός του Απρίλη
Η μυρωδιά του ψωμιού την αυγή
Αυτά που λένε οι γυναίκες για τους άντρες
Τα γραπτά του Αισχύλου
Η αρχή του έρωτα
Το χορτάρι πάνω σε μία πέτρα
Μητέρες που ζούν με το σκοπό της φλογέρας
Και ο φόβος των κατακτητών για τη μνήμη

***

Σ’αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις
Το τέλος του Σεπτέμβρη
Μία γυναίκα που ανθίζει μετά τα σαράντα
Η ώρα του ήλιου στη φυλακή
Σύννεφα που σχηματίζουν πελώριες μορφές
Τα συνθήματα του λαού για κείνους που φεύγουν γελαστοί
και ο φόβος στα μάτια των τυράννων

***

Σ’αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις
Σε αυτή τη γη, την κόρη της γης
τη μάνα όλων των ξεκινημάτων
τη μάνα όλων των τελειωμών
Τη λέγαν Παλαιστίνη
Παλαιστίνη τη λένε ακόμα
Αγαπημένη μου, μου δόθηκε
μου δόθηκε η ζωή γιατί σε αγαπώ

Ξεπρόβαλαν οι πλύστρες
στα καθαρτήρια.
Γρήγορα ετοιμαστήκανε
ν’ αρχίσουνε την εργασία:
καθάρσεις κάθε λογής
προς όλες τις κατευθύνσεις.
Και έτρεξαν πρώτοι
οι παρίες,
λίγες ακολασίες βάλανε στη σειρά
και τελειώσανε αμέσως κι αποτελεσματικά.
Να και οι δυνατοί,
κρυφά χωθήκανε στις υδρορροές,
την προστυχιά ξεπλένοντας,
μήπως και κονομήσουνε
άλλη (διαφορετική)
πιο εύγεστη και σταθερή.
Μα, ήταν άξιο προσοχής
πως οι πλύστρες
δεν κουραστήκανε διόλου
να ξεπλένουνε βρομιές
και οδοντοστοιχίες αδειανές.
Τάχιστα
τους άρχοντες καλέσανε,
μη χαθούνε στις βεσπασιανές
και ξεχάσουνε (από ραθυμία)
το καθήκον προς την κάθαρση.
Ω, κατέφθασαν απαγγέλλοντας
και οι ατακοφόροι λογοτέχνες.
Ήταν πολλοί,
τέκνα της εποχής.
Ήθελαν τα κατορθώματά τους
να καθαρίσουνε,
για να αποκτήσουνε αξία
αιώνια και λαμπερή.
Ω, δεν έλειψαν και τα μειράκια.
Ψόφιες επιθυμίες
κουβάλησαν προς καθαρμό
κάνοντας ευχές
στο πεπρωμένο:
να αποκτήσουνε σώματα καινούργια
(ίδια κι απαράλλαχτα με τα παλιά),
για να χορτάσουνε τύρβη και χασούρα.
Ω, το θέαμα υπερέβη τις προσδοκίες
των καθαριστριών.
Να, σαν άλλοι Καθαροί
ήρθανε
και οι ιερείς με τους θαυματοποιούς.
Τ’ άπλυτά τους
ήταν πολλά και
θεϊκώς ενδεδυμένα:
μικροεκδουλεύσεις
σε διαβόλους και υπάτους.
Ε, σαν διαφημίστηκαν οι καθαρμοί
(μέσα στην πολιτεία),
δεν σταμάτησαν να ‘ρχονται
οι όχλοι.
Οι αποχετεύσεις γέμισαν
και στα πλέγματα στοιβάχτηκαν οστά
και απορρίμματα,
εμποδίζοντας το έργο (λίγο)
της λευκάνσεως,
μέχρι να ξεκινήσουν πάλι τα πλυντήρια.

Ω ιερή αναρχία
που βάζεις σε πρωτοκαθεδρία
πόρνες και τελώνες και κάθε λογής
ταπεινωμένο και φτωχό.
κι αυτοί που νιώθουν φρόνιμοι και ευλαβείς
δεν έχουν θέση πια κοντά σου
είναι πιο κάτω κι απ τους λεπρούς, τους πεθαμένους
που αναστήθηκαν και γλύκανε η καρδιά τους .

Ω ιερή αναρχία
συναντηθήκαμε στα μέρη των φτωχών,
στα σκοτεινά σοκάκια
στις ζωντανές αγίες τράπεζες
που είναι πιο βαρύτιμες
κι από τον ναό που ήρθα να προσκυνήσω

Ω ιερή αναρχία
που η φιλανθρωπία σου πολύτιμη
κι απ το χρυσό όλου του κόσμου
σκοπό σου η ανελέητη εκμετάλλευση
να τσακιστεί από τη ρίζα
να εκβληθούν οι χρόνιοι «ευεργέτες» μας
που όπιο κάνανε την πίστη

Ω ιερή αναρχία
στερέωσε τα μέλη μας
στο θάρρος της αγάπης
που δεν τρομάζει από απειλές και θάνατο
που δεν υπολογίζει τα χτυπήματα
που δεν αντέχει την υποκρισία

Ω ιερή αναρχία
δώσε μαστίγιο στο λόγο μας
να δικαιώνουμε άλλους όχι ομοίους
αντί να λέμε για φτωχούς
την εκκλησία μας να σύρουμε στη φτώχια
τα αυτοκίνητα, τα σπίτια μας και τα άμφια
εμπυρισμός στο έργο της αγάπης

Ω ιερή αναρχία
όλοι μαζεύουν σπίτια και αγρούς
και τόπο πια δεν έχει ο ταπεινός
και τη μπουκιά στερήθηκε και σύρθηκε στη βία
σαπίζει ο πλούσιος και θάνατο μυρίζει
ήρθε ο καιρός να κλάψει γοερά
γιατί με τη ζωή του
καταδίκασε κάθε αθώο

Ω ιερή αναρχία
δεν τους ζητάμε να θρέψουν τους φτωχούς
μονάχα να μας πουν γιατί πληθαίνουν

*Αναδημοσίευση από τη Θράκα στο http://www.thraca.gr/2018/05/blog-post_25.html

Πύλες

Πύλες οι σιωπές εντός

Όπως πάντα
Και για πάντα στη βουή

Με μια ουλή
Με μια απώλεια

***

Κι ας μην το λέει το χρώμα τους

Τα αστέρια συμμερίζονται
Τα φτερά της πεταλούδας

Τα χέρια θρυμματίζονται
Από βράχους ή από πύλες

Τα κοράκια χαίρονται κι αυτά
Κι ας μην το λεει το χρώμα τους

***

Ένας καβγάς

Ούτως ή άλλως
Όλα και τίποτα
Ένας καβγάς είναι

Μεταξύ κάποιας άγριας θάλασσας
Και της έρημης στεριάς της

***

Σμέρνα δίχως δόντια

Κοιμάται ανήσυχα
Οποιοσδήποτε κοιμάται

Γύρω από τη μέση του Κρόνου
Είναι φορεμένοι εννέα δακτύλιοι

Άραγε ένας δακτύλιος
Δεν έφτανε να κάνει τη δουλειά;

Ο χρόνος είναι ανίκανος
Σμέρνα δίχως δόντια

*Από τη συλλογή “Ανθηρή ερήμωση”, Εκδόσεις Εκάτη, 2018.

Τώρα που οι ποιητές, από τον Όλυμπο για τα καλά έχουν κατεβεί,
τώρα που ο Ορφέας έκανε τον Άδη ερέβινο λημέρι,
ενώ η Ευριδίκη, κλώθει στις αρτηρίες της επωδούς κοντοκουρεμένους.
Τώρα το σώμα ατελέσφορα, με τάφους είναι στρωμένο.
Ουρητήρια που στις τρύπες τους μπεζ πηκτό υγρό μπολιάζει.
Η σύλληψη μιας ιδέας που εξανθήματα σαυροειδή εκθειάζει.

Το μεσημέρι, χτυπούν οι κάργες τα κεφάλια τους στης πυράς
το αυλάκι.
Μετά από πέντε αναστεναγμούς
δυο με έξι δεήσεις,
μια ιερομόναχη στέρηση, μια απέλπιδη ρίμα.

Αν στον παρακείμενο, υπερσυντέλικος χορταριάσει,
το ρήμα θα μείνει άβαφτο,
το ουσιαστικό, θα γυμνωθεί στα πόδια του επιθέτου.

Ένα φάρμακο αναρριχούμενο
– σε άναρχα βυζιά
– σε γυμνοσάλιαγκα σαλιέρα
στωϊκά, ένα σύνδρομο μαζοχιστικό
να βρει και ν’ απανθρακώσει.

Τώρα που τα ποιήματα βρήκαν στουπί,
τώρα που βρήκαν σπίρτα,
τώρα που βρήκαν το σθένος – την ορμή,
τώρα θα γίνει της πουτάνας.

Μεσάνυχτα στο Λάος

Προσπαθώντας να διαβάσω
Kafka σε μια

καλύβα
στο πόδι

ενός απότομου
βουνού, αυτή

η λάμπα του κρεβατιού
διασχίζει περισσότερα

έντομα
παρά κείμενο.

Midnight in Laos

Trying to read
Kafka in a

hut
at the foot

of a steep
mountain, this

lamp-lit
page more

insect
than text.

***

“Τα συνηθισμένα …”

Τα συνηθισμένα
πράγματα όπως

ένα βουβάλι του νερού
με μια ντουζίνα

πουλιά
στην πλάτη του

“The ordinary …”

The ordinary
things, like

a water buffalo
with a dozen

birds on
it’s back

*Από το βιβλίο “The Landing”, Transit Lounge, Melbourne 2017.
**Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Με πόνεσε ο καιρός στα κόκαλα μου.
Κι ας λένε πως γιατρεύει τις πληγές.
Γυρνούσα σα τρελός στη γειτονιά μου.
Να γαληνέψω κάτι από το χθες.
Πετούσα μακριά την πετονιά μου.
Με πνίγανε χαράματα οι κραυγές.

Μα Τώρα βλέπω το σκοτάδι.
Και δεν φοβάμαι πια τον Άδη.
Εγώ κατάφερα να βλέπω δίχως μάτια.
Πέρασα ψέματα κι αλήθεια.
Μου ‘πανε ζήτα τη συνήθεια.
Μα δεν βαδίζουμε στα ίδια μονοπάτια.

*Από τη συλλογή “Ο τοξότης”, Εκδόσεις Όστρια.