Οί θεματοφύλακες τών κοινωνικών σημαινόμενων
καί τών χειρόγραφων πού τά φυλάγουν σέ καταπακτές σάν νά είναι μάλαμα,
σπίλωσαν τόν άνθρωπο μέσα μας
βίαια καί αλύπητα
χωρίς νά μάς ρωτήσουν
άν θέλαμε τέτοια βεβήλωση τής ζωής μας,
γιατί νά μάς ρωτήσουν;
ξέρουν αυτοί πού μάς βύζαξαν ανοχή κι αποδοχή
πώς δέν θά αντιδράσουμε,
αξεπέραστοι στή μαστορική τών καλουπιών
μάς έφτιαξαν νά απολαμβάνουμε μέ χαρά
τήν υποταγή μας στίς εξουσίες
κι όταν δυσκολεύουν τά πράγματα
μάς έμαθαν νά προτιμούμε τόν αναπαυτικό ρόλο τού θύματος,
ξενυχτάει ή φροντίδα τους επάνω μας
συρρικνώνουν μέ υπομονή τήν γλώσσα
σέ εργαλείο επικοινωνιακής διεκπεραίωσης
τών αναγκών
πού δημιουργεί καί μάς επιβάλλει
ή κοινωνική καί πολιτισμική διάρθρωση τού χώρου τους,
εκεί μέσα
πού τά βιώματα μάς επικυρώνουν αδιαμφισβήτητα δικούς τους,
στίς είπα χίλιες φορές
πώς όσο κι άν σκανιάζεις
φορτωμένοι μέ τόση ανοχή
αποδοχή
ύποταγή
καί επιπλέον
βολεμένοι σάν θύματα
χωρίς γλώσσα
δέν κάνουν έξοδο αυτοί οί πολιορκημένοι.
*Συμπεριλαμβάνεται στίς “Ριπές Γραφής”, μια ποιητική ενότητα σέ δημιουργία.
