A narrative of dysfunctional resurrection

In his latest poetry collection, ‘Angel Frankenstein’, George Mouratidis offers diverse manifestations of memory, time and loss

Dean Kalimniou
**

“How impossible the perfect finality of immolating you in wine – a bottle already emptied.”
-George Mouratidis

Central to Mary Shelley’s Frankenstein is the exploration of unfulfilled longing, or rather the lifetime pursuit of completeness.

That this torment is eternal, is illustrated by the fact that her work is subtitled ‘The modern Prometheus’. The archetypal mythological figure of Prometheus, in his quest to push the boundaries, defy heavenly imposed limits and provide mankind with knowledge and enlightenment, roused the fury of the Olympians, through his industrial espionage, stealing the secret of fire. By way of punishment, he was condemned to be chained to a rock to have his liver eaten out every day by an eagle. Every night his liver would grow back and the torment was to continue for eternity.
There is pain and latent subversion in incompleteness. Plato, in The Symposium parallels the Promethean archetype and the torment of loss: “According to Greek mythology, humans were originally created with four arms, four legs and a head with two faces. Fearing their power, Zeus split them into two separate parts, condemning them to spend their lives in search of their other halves.”

The human condition therefore, whether by design or accident, whether via Prometheus, Frankenstein or the archetypal Platonic man, arises from a sense of consequence resulting from seeking enlightenment and power. Victor Frankenstein is the Shelleyan incarnation of Prometheus. He is fascinated, as Prometheus was, by the power of electricity/ lightning and obsessed with regeneration.

So too is local poet George Mouratidis in his recently published collection, Angel Frankenstein. “I sing her beauty from the roofs and fences of this neighbourhood this town where god is killed and resurrected every day in this world,” he writes.
The entire narrative is one of dysfunctional resurrection. The poet, in a series of Proustian madeleine moments, experiences a series of ecstasies of remembrance that flow from and cluster around each other in an effort to conquer time itself.
Time and Loss itself are the Poet’s Frankenstein. Embedded within the memories that comprise the narrative is a lament for the existence and loss of growing up in the 80’s in Thomastown, with all of its vibrancy, bleak contradictions, unfulfilled longings and sterility of horizon. The front cover of the collection, a typical Melbournian security door is a stark evocation of that time. A small red carnation laced through the wire mesh evokes the almost extinct Greek Australian custom of leaving a flower at someone’s front door when they are not home in order to draw attention to the thwarted visit. Mouratidis’ collection plays exactly the same role: An attempt to revisit a past that is no longer there, highlighting the pain and sweet sorrow at trying to make one’s mark upon that past and connect with it, knowing that the means to do so are as impermanent and as perishable as a flower upon a security door. Further, the very gesture of marking one’s presence with the flower, real or poetic has more to do with one’s relationship to the door that bars entry that the realm it grants access to. How that realm will interpret our gesture is a question that the poet also raises.

Throughout the collection, insight is displayed as to the futility of the poet’s undertaking. As galvanic as his poetry is, can we really hope to animate the corpse of our own history and what truly is the point of jump-starting an agglomeration of defunct body parts? Is it not narcissistic to even presume to do so? “How selfish the worm of my own thinking/ when all your thought/ is wiped/ like a smudged fingerprint/ from a smashed cup/ by some thing I can never know. I think/ how deep that black worm has burrowed,/ how much of your life and mine it has eaten and/how much can be saved…./YESTERDAY…./THIS morning…” the poet writes.

The pages upon which his muscular but melodious words cascade themselves, are palimpsests, underwritten by the existential scrawls of all those who have come before and populated his world: drug addicts, suicides, Ljubce, the neighbourhood wife-beater, self-righteous “uncles and aunts” posing, relating to and discoursing each other in passive-aggressive emergent bourgeois patois, all partaking of a long-lost liturgy whose cadences still reverberate within the poet’s chest and torment him as he attempts to articulate them, in a world in which they are decontextualised to the point of being unintelligible: “how the worm twists hungrily/ in your wake,/ how much of my life it has eaten/ already, over-/ gorged and/ shivering in/ my perishable chest.”
It is from this power, the power to evoke, recall and purport to reconstruct the vivacity of life (“neither rhyme or reason holds a thousand fields of beacons to this presence of your loving heart that keeps the beat the beat of pulsing life that passes day and night”) that he has equipped himself with, that the inner torture he will suffer from the use of it stems. Lost Greek Australia bears scant relation to its contemporary incarnation. It also bears scant relation to the way it is portrayed in history and the memories of others who have partaken of it. It is a “kaleidoscope of crazy is a καρναβάλι down my dimwit street.” His torture mirrors that of Prometheus’ undying, eternal and also impossible to relate to unless one “hangs discarded in my/ dreams, where you still/ hold that black worm in your/ heart for me to extract – a devouring/ ghost frozen – your ghost flesh/ clenched in chipped stone teeth,/ the star in your laughter…”

“How trite/ your death/is /my death too…” the poet observes seemingly flippantly, about the starting point of his pursuit. His is a nonchalance that stems from discipline and rigour. The apparently effortless movement of the text is far more than a mere contrivance of recollection. The poet puts on a bravura display of differing voices and opposing tonalities, conflicting verse forms and metric schemes, a deliberate compendium of the diverse manifestations of memory which veers from coyness to savagery. This is the counterpoint of light reverie or the melancholy of mellifluous apodemic nostalgia; the hammering contempt for hypocrisy and the vanity of affectation, spoken with the authority of one invested in its passage, with the unyielding force of his moral compass allowing no compromise in language or grammar. Truth telling of this kind can largely dispense with the strictures of verb and adjective. In his expert hands, Mouratidis’ words become the cloth of the Fates, intricately woven, only to be sundered at the loom, keening in vain at the impossibility of its re-attachment to anything but our own memory. Thus, for all their materiality, the poems are counterpoised within a tension of belonging, escaping, but enduring, even when purportedly lost within the material world. There is a bewitching fluency in the poet’s design, a sense that the dross of contemporary existence can be left behind for a floating of tortured evanescence, before we realise that our flotation devices anchor us, directly into the chthonic paradigm that informs the entire work. Past, present and future, here conflate.

Mouratidis’ use of the Greek throughout the collection is significant. There is none of the tokenistic or fetishizing sprinkling of Greek words to add an exotic ethnic flavour for the benefit of the orientalising mainstream palette, as blights the work of lesser Greek Australian poets. Instead, Mouratidis renders the Greek language it its proper linguistic context within Australia, wherein both the English and Greek languages are intermixed indiscriminately and unconsciously. The spelling used is often deliberately archaic or incorrect, faithfully recording the writings of first generation migrants who were not afforded an opportunity to complete their education. The misspelling of words such as «σαςαφείνω» is a telling symbol of a world misremembered, misrepresented, misforgotten and possibly, through the poet’s own efforts, mis-resurrected. It also artfully a sense of contrived affinity as the poet, of another generation and social class, points to linguistic and narrative approximates in order to justify his place, beyond the wire mesh door: “I arrived here on a Qantas flight in 1978/ not a packed deck of men and women, kids against the rail, waving/ to the waiting clouds below on Station Pier,/ but I did… Their stories are my stories too…”
In ‘Canto 5′ of Songs of the Last Chinese Poet, Ouyang Yu reflects: “your lost identity will forever pull you back/ towards the centre of chaos/ its’ better to stay there/ for it’s a way of life you have been used to/ like if you are used to death/ life will be a kind of torture to you.”

It is this salvific knowledge of the lingering mouldering suffering of Frankenstein’s reanimation at the hands of the wordsmith that is our course but ultimately, our salvation. George Mouratidis’ Angel Frankenstein is perhaps the most profound poetic treatment of the way we view, contextualise and efface our antipodean existence within its history while simultaneously constituting a dirge for a time and place, forever lost, yet omnipresent, placed within the ultimate dirge for the times and places lost prior to that within the mother country. As the poet urges: “Stay close to me my love,/ my heart/ until we both get dug/ in sixty thousand years.”

*Angel Frankenstein is published by Soul Bay Press.

**Taken from https://neoskosmos.com/en/125238/a-narrative-of-dysfunctional-resurrection/

Ηλίας Τσέχος, 12 ποιήματα από τις “Ελεύθερες εξορίες”


.

Ω! Κοινωνία
Είσαι πιο πικρή από
Τον θάνατο μου

…

Ποδόσφαιρες Ιχνογραφίες

,

Τι είναι Ποίηση;
Η κάθε στιγμή Μέλλοντος
Και Ποίημα;

Όλη η στιγμή Παρελθόντος

Καλοκαιρινές εγχειρήσεις
Να πεθαίνουμε όμοια
Της ζωής που αν φεύγει
Στον ίδιο τόπο να έρχεται

…

Προσθέσεις

,

Οι θέσεις

Σ’ έναν κόσμο που δεν
Διορθώνεται

Για να μαζέψεις την
Αλήθεια αύριο

Σήμερα κι εχθές
Όπως ήσουν
Δεν υπάρχει

…

Όσο λαδώνεται ο καιρός πεθαίνεις

.

Στην τσέπη ένα μεσημέρι μου
Δεν έχει απαντήσεις όσο πας
Μήτε όταν επιστρέφεις
Δίχως να λιγοστεύεις ευτυχία τη ζωή

Η ποίηση την πολλαπλασιάζει

Να ηττηθούμε ή να μας νικήσεις

Άνοιξη ελεύσεως

Καμένες φλέβες φύση οι Σκουριές
Και αίμα από τον θάνατο
Θάνατος έρχεται
Και αν αργώ θυσίασε με
Οι κόποι μου έχουν γραφτεί

…

Πεθαίνω μαζί σας, Σκυλάδικο όλων των εποχών

,

Δεν είμαι για μια θέση στη Λογοτεχνία

Δεν ήμουν για μια θέση στη Ζωή

Είμαι για δυο θέσεις στη Λογοτεχνία
Καμίας θέσης στη Ζωή

…

Τα λέμε με τον Σίμο Ανδρονίδη

.

Συνεπής
Εξορίστηκες
Στις θεουργίες
Στην πρώτη λέξη της ποιήσεως
Χυτός μακρινός χρόνος
Στρόβιλος μύθος του ανθρώπου
Όψεις διαστέλλοντας
Μετωνυμίες άθλων

Χιλίων κομματίων θρύψαλα

Διαρκώς ειδώλων πολιτείες
Βίου αγκυροβόλο πένθος
Επάλληλα αφήγησης
Καλώντας τη χαρά όπως τη λύπη
Ταγμένα να πτωχεύσουν
Να χαμηλώνεις προσδοκίες
Τριθέσια πληγή πολιτισμών
Του στιγμιαίου διαρκώς
Εγχειρίδιος δείκτης
Συνήθειες προδίδοντας

Έμπιστους θυμούς

Ανακαλείς
Απ΄τα ερείπια της μνήμης
Μόνον λέξεις
Ίσα ίσα να χωρούμε
Να μας περιλαμβάνουν
Αφού στα πόδια το ΄βαλε η αληθεία
Να σβήει χαραυγές
Η ακατάρριπτη μορφή σου
Των αρθρώσεων άφθαρτη
Σε απαραίτητο τοπίο ακέραιος
Αντηχείο

Δίας εξακολουθητικός λυγμός

Χαίρε Σίμο
Νέε ποιήσεων είσοδοι
Αλτρουιστή
Του κόσμου ιδιαίτερος
Παίγνιο μη πανούργο
Διάλογος εγγύς
Όσων ομνύουν το σώμα
Και άκου:
Ναι ή Όχι η
Ζωή επανάληψη
Δεν αγαπώ τις επαναλήψεις

…

Τα λέμε με τον Σωτήριο Παστάκα

,

Δεν αποφασίζω ή αναποφάσιστος
Συνθέτεται το ποίημα
Που μια αίσθηση
Το δυναμώνει θύελλα και
Δεν λαμβάνει δάνεια

Δεν επιθυμεί μουσεία τάξης

Δουλεύει γλώσσα
Αυτοστιγμής συνάντηση
Δεν έχει δεσμό κανόνων
Ορθογραφίες κέρδους
Το τέλος του δε εξ αρχής
Τον σκλάβο ελευθερώνει
Την αδυναμία του κόσμου
Εκεί που λιώνει απαρηγόρητα

Διόλου ορατή έκδοση

Ναι! Ο Ποιητής
Στα βάθη Ζωής Θανάτου
Εκπλήσσει
Υπάρχει καύσιμο παραγωγό
Οργή αυτονομίας
Ομιλία αγάλματος
Θάναντος διορισμένος

…

Τα λέμε με την Κική Δημουλά

,

Αληθινά ευχαριστώ
Η χαρά να σας διαβάσω

Πόσο με κέρδισε

Και καλοί χορευτές
Και έξυπνοι τραγουδιστές
Διαπεραστικοί καλπάζοντες ποιητές
Τα ποιήματά σας
Λίγο τα γκέμια ορμητικού
Ποταμού αν σφίξετε
Θ΄ ακούγεται καλύτερα

Το γάργαρο νερό σας

” Και η αλήθεια ψέμα είναι; ”
Ψέμα ακόμα και η αλήθεια;
” Πως και οι άλλοι πιθανότητες είναι
Που θέλουν να ζήσουν; ”
Ψέμα και η αλήθεια ” Οτι ουδείς
Μα ουδείς

Θεμέλια ρίχνει στις λέξεις ; ”

Επιζούμε τελικά
Χάρη και αντίδοτο που
Παράγει η ποίηση σου κι η

Ευγένεια σας

Φύλατα
Και διαφύλαξε τα άνθη σου
” Μια άλλη χώρα που λείπει… ”
Και σε περίπτωση
Λόγω όσων κατασπαρακτικών
Με κατασπάραξαν
Μετανοήσατε για τα βιβλία
Που μου αφιερώσατε
Που αγάπησα
Σας τα επιστρέφω

Με το ταχυδρομείο των ” λυπήσεων ”

Ένα παγκάκι είμαι
Άλλη χώρα

…

Τα λέμε με τον Γεράσιμο Λουκάτο

.

Μέγισθε Πόντιε
Ουρανίων θραυσμάτων
Ηλία φίλε
Καλές εορτές
Και φιλότητας θρόισμα

Υπάρχουμε ευγνωμοσύνη
Όσο χαίρει η ποίηση

Και μας καλεί

Περνούμε από τον Άδη
Σκάβουμε όλο το μέλλον
Ίδιο είναι

…

Τα λέμε με τον Παντελή Τσαλουχίδη

,

Πράματα και θάματα !

Είσαι ροκάς; Χάνεις τον Βοwie
Eίσαι σκυλάς; Χάνεις τον Παντελίδη
Είσαι ρεμπετόφιλος; Χάνεις τον Μπάμπη Γκολέ

Είσαι Μαρξιστής, τον Ουμπέρτο Έκο

Χάνεις αυγά και πασχάλια
Από τη μια η κυβέρνηση
Ποζάρει για Αριστερά
Από την άλλη η Παπαγγελή
Είσαι για φωτογραφία;

Πάει κι ο Γιάννης Κυριακίδης

Θέλεις Όμηρο, Ηρόδοτο
Έδρανα, φοιτητές;
Έφυγαν ταξίδι με τον Μαρωνίτη
Κορίτσια ο Μπάρκουλης;

Πάει και η Σοφία Ρούμπου ” Κορίτσι του 17 ” ;

Ντάριο Φο πλήρωσες πλήρωσες
– Όλα τα χεσμένα-

Λέοναρτ Κοέν πότε ξαναπάμε Ύδρα !

Τι θέλετε ορέ βδέλλες
Βρέχει πάντα σαν τον Κάστρο

Όσο είστε κάτω από ομπρέλες

Πέτρος Φυσσούν φυσούν
Πάει κι ο Ευθύμης Βαρλάμης
Κι ο Τζώρτζ Μάικολ ο κομμουνιστής

Πάει πάει και ο Γιώργος Μιχαηλίδης

Πολλές φορές μια φορά

…

Τα λέμε με τον Παντελή Παντελίδη

– μήνα προ θανατηφόρου ατυχήματος –

στη μνήμη του

.

Παντέλα ανοίγεις Κυριακές

Τα λέλουδα πλατφόρμες στην πίστα

Είμαι ο Παντελίδη
Δεν αναγνωρίζω τη φωνή μου
Νικώ έναν λαό και ηττώμαι
Είμαι το λαμπρό κοπίδι

Βγαίνω βόλτα μ’ άλλα

Α! Μαλάκα ω μαλάκα
Πατείς την ποίηση
Χαλί Αλή αλί χολή και τραγουδάς

Τον κόσμο στην πληγή

Που έπρεπε τρεις πίστες
Μαζί σου να καεί το Ελληνί

…

Τα λέμε με την Αθηνά Ξανθίδου

.

Γύρη αγαπητέ Ηλία
Σμικρύνοντας τη γη
Το έαρ
Καμβάς καρπών
Στα φαράγγια των λέξεων
Γόνιμος χορός αινιγμάτων
Καλείς ανάγκες ενός κόσμου
Που όλοι έπρεπε να ΄μαστε εκεί
Σταγόνες ωκεανίζεις
Σταγονοποιείς ωκεανούς
Έρχεσαι από αλλού
Με όλες τις εισόδους στη μασχάλη
Κοπάδια βάθρα
Περιπλανήσεων ήρωας

Όλο να ζούμε όλο να πεθαίνουμε

Ουρανός τον ουρανό χαμηλώνεις
Δεν επιτρέπεις να περάσει τίποτα
Και να σε προσπεράσει
Μεταλαμβάνεις την αθανασία
Προφταίνεις το παρόν
Όσων διψούν κελάρυσμα
Κόκκινος κατακόκκινος στις κερασιές

Από ανθό Ηλία σε ανθό

Πυροτεχνήματα μαδάς
Φέγγος ιδρώνοντας
Στα σφουγγάρια βουτώντας
Ηχηρώς αναμέτρηση

Αρχή και τέλος

Γίνε βαθιά ουρανός Αθηνά
Πρώτη γουλιά το άκυρο
Να μην έχουμε ανάγκες
Σπάνια γιορτάζει η ζωή από χαρά
Δεν είναι το αίμα αθώο

Απόστολος Κοτούλας, Δύο ποιήματα

Το τελευταίο φεγγάρι

Φεβρουάριος θλίψη στο φως του δειλινού,
διασχίζοντας τη μεγάλη Γέφυρα
ο Dom μεγαλοπρεπής στους αιώνες
Το κρύο φτάνει
Το κρύο έφτασε
θα καλύψει τα πάντα! Φύγε!
Το χαμόγελο φτερουγίζει ορφανό
Εσύ κοιτάς με απορία χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά
Η Πανσέληνος ξεπροβάλλει μέσα
από χωράφι, κοιμόταν χρόνια
Γεμάτη ρυτίδες, γεμάτη αράχνες
άδεια από ρομάντζο γεμάτη πληγές
Καμπάνες χτυπάνε, η μόνη μουσική
που ακούγεται
καμπανάκια συναγερμού
Μπείτε στις τρύπες σας, αιλουροειδή ποντίκια!
Αύριο πάλι θα συνεχίσετε’
θα σπείρετε Χολέρα
θα σκοτώσει εσάς πρώτα
Η Πανσέληνος
Η Πανσέληνος με φόντο
Γαλάζιο ουρανό
Πάνω απ’ τον Ρήνο
θα κάνουμε παρέα τελικά
Πέρασαν κιόλας σαράντα μέρες
Εκατό χρόνια και σαράντα μέρες
Σήμερα η Κολωνία μου μού χαρίζει
την Πανσέληνο.

***

Το γυαλί

Στον Γιώργο Ξένο

Μαδημένο μανίκι, χυμένο μελάνι,
και δίπλα ο χώρος της βροχής
Τρεις μέρες βρέχει
ο βωμός φαίνεται θολά,
όμως είναι εκεί
Πάντα στέκει εκεί βωμός
Ανυπόταχτα μόνο τα γυναικόπαιδα
Παιδική αντίδραση ζηλευτή
αμεσότητα αντίληψης
Κεραυνοί αλήθειας σκάβουν
τα κέντρα της πλατείας
Γελοιογραφίες παρασέρνει ο αέρας
Ούτε βρώμικα βρόμικα ούτε καθαρά ίχνη
μπορείς να δεις, μόνο ν’ ακούσεις
Μόνο ν’ ακούσεις, να μυρίσεις
και να θυμηθείς
Κυανές θλίψεις, πλάγιασμα
στην άκρη του γκρεμού
Ίχνη Ίχνη Ίχνη.

*Από τη συλλογή “Τα Τείχη / Τα Ίχνη”, εκδ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2013

Ειρηναίος Μαράκης, Τα Χριστούγεννα του Κάφκα

στον Γιάννη Ν.

Όταν αυτοκτόνησε ο Κάφκα

ήταν Χριστούγεννα.

Γυμνό τον βρήκαμε

ανάμεσα στα σκέλη μιας μηχανής

κομματιασμένο

και με την πλάτη γεμάτη τρύπες

που ένα μοτίβο λέξεων σχημάτιζαν

περίεργο αρκετά

που έδινε παραγγελιά

τα βιβλία του να κάψουμε

και τα χειρόγραφα.
Αυτό κάναμε, με μέθοδο και σπουδή

αν και πάλι κάτι έμεινε

νέες λέξεις κι ιστορίες που σχεδιάστηκαν
με το αίμα του νεκρού

πάνω στο ξύλινο πάτωμα.

Φεύγοντας απ’ το σπίτι

κάποιος παρατήρησε πως το αίμα

έμοιαζε με μικρά έντομα

που βιαστικά έτρεχαν να βρουν καταφύγιο

από τις καινούργιες ιστορίες

αλλά δεν τον πιστέψαμε.


21/12/2018

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Εορταστικό

Να παίζουν χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια
― να ψωνίζουν οι πελάτες.
Να πέφτει απ’ τον ουρανό ψεύτικο χιόνι
― να συγκινούνται οι πελάτες.
Η κούκλα στο κεφαλόσκαλο γδυμένη
χαμογελαστή και αμίλητη
― να μπαίνουν παραμέσα οι πελάτες.

Να τσουλάνε μετά σαν κονσέρβες
με την ημερομηνία λήξης στο κούτελό τους
για τα στολισμένα ράφια τους.

20.12.2018

Χριστόφορος Τριάντης, Τρία ποιήματα

ΕΝΑΣ ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ

Το ποίημα είναι
ένας αφορισμός,
μια απέχθεια
προς τη γενίκευση,
λόγω ραθυμίας  
του δημιουργού.
Η ολότητα συγκροτείται
απ’ τα άγλωσσα μανιφέστα
σοφών και λογάδων,
τις πράξεις
θνητών κι αθανάτων
και το μίσος
για τις ψευδαισθήσεις. 


***


ΜΕ ΣΒΗΣΜΕΝΑ ΦΩΤΑ

Μας πρόδωσαν τα ποιήματα.
Οι λέξεις ήταν λίγες
μπροστά στην ηδονή.
Οι σκέψεις πάγωσαν,
λόγω επανάληψης και ατολμίας.
Με σβησμένα φώτα
αποχαιρετήσαμε το ψέμα,
χωρίς να χαϊδέψουμε (λίγο)
τα νυχτολούλουδα.
Χειροκροτήματα
(αμοιβή για τους ρόλους)
ακούστηκαν έξω
απ’ τις κλεισμένες πόρτες
κι ύστερα σιωπή.

***
 
ΜΟΡΦΑΣΜΟΙ

Να, οι μορφασμοί γίνονται
μια ανεπαρκής ειρωνεία,
προς το τέλος της διαδρομής.
Και η ηδονή μασκαρεύεται
σε άδεια μικροτελετή
κυττάρων και αδένων,
αντιλογοτεχνικό λεξιλόγιο
(πέριξ της θλίψης),
που δεν αφαιρεί
τη μελαγχολία
απ’ τα βαθιά μεσάνυχτα. 

Θανάσης Αθανάσιος, Ποδόλουτρο

Ανρί Ματίς, Γυναίκα με καπέλο

μέσα στις αλλήθωρες -για μας-
ντομάτες γεννιέται ένας άλλος κόσμος
γεμάτος ουρανούς, σωματίδια σφαιροειδή
και άκεφους ουρανοξύστες

μέσα στις ντομάτες ξεχειμωνιάζουν
οι φυλακισμένες αγγλομαθείς πινελιές
η μία πάνω στην άλλη σαν ζώα

μέσα στις ντομάτες βρέχει καταρρακτωδώς
και ο θεός δίνει τον τόκο που οφείλει
στη Θεοτόκο

μέσα στις ντομάτες τα θαύματα των φυτωρίων
γνωρίζουν κάποιον ελβετό κτηνοβάτη
ή κάποιον γάλλο ή άγγλο καθωσπρέπει κύριο
με εφτά γραβάτες στα μάγουλα τα οποία είναι εγχειρισμένα
από μέσα
για να συμβολίζουν τα έθνη

*Από τη συλλογή “Υαλοκαμβάς”, εκδόσεις Ενδυμίων, 2009.

Ρογήρος Δέξτερ, Περί ύπνου και αγρύπνιας

Ένα-δύο-τρία
Μετρώ προβατάκια για να κοιμηθώ
Ο έρμος των κοπαδιών και των ποιμένων
Τέσσερα-πέντε-έξι
Τόσοι νεκροί αριθμοί στην εξώπορτα
Βελάζουν με κουδουνίσματα
Επτά
Ο μέγας ύπνος ακόμη να με χωνέψει
Τις σάρκες μου καταπίνει το νυχτέρι
Οχτώ-εννιά-δέκα
Οικουροί λογισμοί με ζώνουν σα φίδια
Οι δήμιοι ακονίζουν φάσγανα
Και ο όχλος τις μαθημένες του λογοτριβές
Εταίρες αναμίξ με σωτήρες και ρήτορες
Κάτω από τους εξώστες
Μεγάλης πόλης αστών ή παραδόπιστων
Πιστών στις παραδόσεις και τις προδοσίες
Ονειροπωλητές χαλασοχώρηδες μικροπολίτες
Έντεκα-δώδεκα
Βροντόφωνοι κήρυκες
Διαλαλούν με στόμφο τις συντριβές μου
Στην πλήθουσα αγορά τής Βαβυλώνας
Όπου με έφεραν μέσα απ’ τό μάτι μιας βελόνας
Έρμαιο των πεπρωμένων•
Και πάλι μηδέν εις το πηλίκον –
Ξαναρχίζω :
Ένα-δύο-τρία
Πώς αντέχω να λογαριάζω τόσα καθέκαστα
Πριν λαγοκοιμηθώ
Τέσσερα-πέντε-έξι
Κορίτσια μού χάρισαν χαμόγελα
Επτά
Γυναίκες τους πιο γλυκούς μαστούς των εσπερίδων
Οχτώ-εννιά-δέκα
Φιλιά μαχαίρια και φεγγάρια
Που τροχίζει η γλώσσα
Αλλά κουράστηκα να σφάζω στίχους
Μήπως αγκαλιαστεί στον ύπνο το σαρκίο μου
Έντεκα-δώδεκα•
Εδώ θα σας αφήσω
Αντί για καληνύχτα
Κι άλλες καλές αυταπάτες να ονειρευτώ.

*Από τις “Σχεδίες”.

Μαργαρίτα Μηλιώνη, Γυναίκες

που περνάτε τις λευκές σας νύχτες
νοσηλεύοντας αρρώστους
και το πρωί σας βρίσκει μ’ ένα κόκκορα σφαγμένο
ανάμεσα στα σκέλη σας
γυναίκες που τακτοποιείτε τα συρτάρια σας
τα μυαλά σας τα ψώνια της λαικής

γυναίκες με άβυσσο την ψυχή να κατρακυλάνε
τα νεκρά έμβρυα που θάβετε κάθε πρωί
στον κήπο η στην κατσαρόλα με τη λαχανόσουπα
γυναίκες φυτά λουλούδια φρούτα λαχανικά και όσπρια

γυναίκες έρμαια του καιρού και των ορμονών
γυναίκες που γεννηθήκατε σαν ελλείμματα
συμπληρώματα διατροφής και πλεονάσματα ενοχής
μέρος του κορμιού του Αδάμ -πάρε λίγη μαμά νάχεις
λίγη ερωμένη λίγη κόρη λίγη γύρη
λίγο βυζί να θηλάζεις τις νύχτες που φοβάσαι
κι ένα είδωλο να καθρεφτίζεσαι

η παναγία γέννησε το χριστό παρθένα
η ηδονή ως επάγγελμα στις πουτάνες
ως παροχή υπηρεσιών
αλλά όχι ως αίτημα του κορμιού σας

γυναίκες μόνες στα σαράντα ή στα πενήντα
χωρίς τρόπο να σφραγίσετε το χάος ανάμεσα
στα πόδια σας και ο χρόνος να σας χλευάζει

γυναίκες που σας σμίλεψαν γυναίκες υποταγμένες
όπως η κοίτη στο ποτάμι

που φτεροκοπάτε γύρω από την ματαίωση
όπως οι μύγες γύρω απο την λάμπα

με δεκαέξι ημιτελή ποιήματα στο συρτάρι
με δεκαέξι ημιτελείς συλλογές στη μήτρα του κόσμου
με δεκαέξι ημιτελή φωνήεντα στο λάρυγγα
με δεκαέξι ημιτελή σύννεφα στο ουρανό σας

γυναίκες που σας την έχουν στημένη στη γωνία
το γήρας που έρχεται
οι ρυτίδες τα βυζιά που θα αδειάσουν
κι οι κριτές υπεράνω πάσης υποψίας

κορμιά δίχως ανάγκες
θαλασσινές σπηλιές που μπαινοβγαίνει
ανέγγιχτος ο χρόνος

γυναίκες δίχως τόπο

Βασίλης Βασιλειάδης, Ποιήματα

Στό μπαλκόνι
ή γυναίκα κάπνιζε σιωπηλά τό τσιγάρο της,
ό άνδρας ρούφηξε βιαστικά τόν καφέ του
τή ζωή αξίζει νά τή ζήσει κάθε άνθρωπος,τής είπε
εμείς οί δύο αξίζει νά τή ζήσουμε τή ζωή μας,
αλλά τώρα πιά
αναρωτιέμαι
μπορέσαμε νά τή ζήσουμε τή ζωή;
αυτή ή αναπάντητη αμφιβολία
μάς έχει κάνει τρελλούς,
είμαστε καί οί δύο άρρωστοι,
ή γυναίκα φύσηξε τόν καπνό από τή μύτη της,
τόν κοίταξε
ή τρέλα δέν είναι αρρώστεια
είναι μία διαφορετικού τρόπου αντίληψη τού μυαλού
πού πολλές φορές μετατρέπεται σέ δυνατή νεύρωση
τόσο δυνατή πού μάς κάνει νά υποφέρουμε,
εξ άλλου γιατί χρησιμοποιείς χαρακτηρισμούς σάν νά μάς αφορούν καί τούς δύο καί γιατί μιλάς γιά κοινή ζωή;
μά ζούμε γιά πολλά χρόνια μαζί
σέ ξέρω καί μέ ξέρεις καλά
απάντησε ό άνδρας,
ή φωνή της έγινε αυστηρή
ό καθένας μας βλέπει τόν άλλον μέ τή δική του ματιά
κανένας από έμάς τούς δύο δέν βλέπει τόν άλλον όπως είναι,
εσύ,εγώ,ό καθένας έχει χίλια πρόσωπα διαφορετικά,
άν μέ ρωτήσουν νά πώ ποιός είσαι
δέν θά μπορέσω νά τούς απαντήσω
αλλά σίγουρα μπορώ νά τούς πώ γιά τόν άνθρωπο πού γιά πολλά χρόνια μέ τόν δικό μου τρόπο βιώνω
καί πού μπορεί νά μήν είσαι εσύ,
από τά πολλά πρόσωπα πού είναι ένας άνθρωπος ερωτευόμαστε καί αγαπούμε μόνο μερικά,
αυτά πού μάς βολεύουν,
τό ίδιο κι εσύ γιά μένα,
πόσες φορές
γιά νά νοιώσουμε ασφάλεια
όταν τά τείχη τού εγωτισμού μας πέφτουν
δέν ανασκουμπώνουμε τά κλισέ μας;
επιστρατεύουμε τά απωθημένα τών φύλων μας,
είναι πολλές οί φορές
πού εσύ κι εγώ κοιταζόμαστε
χωρίς νά βλέπει ό ένας τόν άλλον,
μιλάμε διεκπαιρεωτικά γιά ό,τι προκύψει
ή απλά προτιμούμε τίς αποσιωπήσεις,
αλλά,χαμογέλασε,ακόμη καί οί σιωπές έχουν τούς θορύβους τους,
τού έδωσε τό ποτήρι μέ τό κρασί,
τό ξέρω καί τό ξέρεις πώς οί σχέσεις δέν είναι πάντα περιοχές καλής διάθεσης,
όλα όσα λές είναι ή αλήθεια μας,μουρμούρισε ό άνδρας κουνώντας καταφατικά τό κεφάλι του,
εγώ όμως δέν αγαπώ ούτε τήν σέβομαι τήν αλήθεια,τού είπε,αυτή πού επικαλούμενη τό όνομα της μειώνει τούς ανθρώπους,
ή δική μας αλήθεια μάς ξεφτιλίζει,
σκούπισε τά δακρυσμένα της μάτια,
ή αλήθεια πρέπει νά συνυπάρχει μαζί μέ τήν ομορφιά καί τή καλοσύνη,
ομορφιά
χωρίς αλήθεια καί καλοσύνη
δέν είναι ομορφιά,
καλοσύνη
χωρίς ομορφιά καί αλήθεια
δέν είναι καλοσύνη,
καί αλήθεια
χωρίς ομορφιά καί καλοσύνη
δέν είναι αλήθεια,
ό άνδρας χωρίς νά τήν κοιτάζει μονολόγησε
μάς κλέψαν τή ζωή μας οί καταστάσεις
αλλά φταίμε εμείς
πού τίς αφήσαμε νά μάς τήν κλέψουν,
γέλασε δυνατά καί ή τρυφερότητα της τού χάιδεψε τά μαλλιά
ηρωισμοί φιλοσοφικών αποφθεγμάτων,τού είπε κοιτώντας τον στά μάτια
μόνο πού ή φιλοσοφία ψάχνει τήν αλήθεια
αλλά ή ίδια δέν είναι ή αλήθεια,
ό φόβος
αυτός πού μάς γεμίζει μέ αισθητικούς καί εγκεφαλικούς δογματισμούς
καί μάς καταντούν παρωχημένους,
ό φόβος πού μάς περιπολεί πάντα ένοπλος δέν είναι παίξε-γέλασε,
αυτός κλέβει τά πάντα
τή ζωή μας
τήν ομορφιά μας
τήν καλοσύνη μας
τήν αλήθεια μας,
τού έπιασε τό χέρι
έλα,τού είπε
πάμε μέσα,
θέλησε νά χαιδέψει τά μάτια της,
τό χέρι του χάιδεψε τόν δροσερό αέρα τής νύχτας
έμεινε ακίνητος
έσφιξε τά δάχτυλα στήν παλάμη,
έκλεισε τήν μπαλκονόπορτα
κι έσυρε τά βήματα του στό δωμάτιο,
τό γέλιο της
αυτό τό γέλιο της πόσο ήθελε νά τό ακούσει καί νά τό δεί ξανά καί ξανά,
μόνο αυτός τό ξέρει.

(Σανγκάη -Κίνα 2002,αδημοσίευτηκαί ανεπεξέργαστη ποίηση )

Στάσου ακίνητος
μπροστά στόν καθρέφτη τού κόσμου,
κοίταξε τό Είναι σου κατάμουτρα
δές το πώς κατάντησε
ένα σύνολο παραληρημάτων τών πολλών
μία μάζα ιδιοτήτων χωρίς τόν άνθρωπο
χωρίς εσένα,
θυμάσαι πού σού είχα πεί
μήπως θά έπρεπε νά σκεφθείς πώς ή προσωπικότητα μας είναι κάτι πού συνέχεια εξελίσσεται
κι όχι ένα γιά πάντα αμετάβλητο Είναι,
μιά εύχάριστη φυλακή πού απομονώνει τήν ύπαρξη μας από τήν αλήθεια τής ζωής καί τού ανθρώπου;
τό θυμάσαι ή τό ξέχασες;
μέ κοίταξε στά μάτια
δέν περίμενε απάντηση
μέ χτύπησε φιλικά στόν ώμο
κι έφυγε.

(Παληό κομμάτι ηλικίας σχεδόν 30 χρόνων,ποίηση πού γράφτηκε καλοκαίρι 1989 στήν Ισχια/Ιταλία.)

Σ αυτόν τόν τόπο
πού είναι ένα τεράστιο σκηνικό τών χαμένων παραδείσων,
στή γενεαλογία τής ζωής τών ανθρώπων του
ή τόλμη τής διάνοιας συρρικνώνει τήν επικράτεια της,
ενώ διαστέλλεται τό κύρος τής εφευριματικότητας καί εγκατάστασης πραγματικοτήτων,
σ αυτόν τόν τόπο οί άνθρωποι εγκαλούνται
γιατί
μισούν τή συστημική εξουσία
αλλά φοβούνται παθολογικά τίς ριζικές αλλαγές,
αισθάνονται στό πετσί τους τήν αδικία
αλλά δέν εκτιμούν τούς ανατροπείς της,τούς ακτιβιστές,
απεχθάνονται τή γραφειοκρατία
αλλά υποτάσσονται σ αυτή
ότάν τά συμφέροντα τους εξυπερετεί,
σιχαίνονται τούς μπάτσους
αλλά ζητούν περισσότερη αστυνόμευση γιά χάρη τής ασφάλειας τους,
νοιώθουν εξαπατημένοι
αλλά πιστεύουν σέ αυτά πού τούς λέει ή γκόμενα στή τηλεόραση,
μισούν τόν πόλεμο
αλλά στηρίζουν αδιαμαρτύρητα τούς εξοπλισμούς,
σ’αυτόν τόν τόπο
άνθρωποι καί εξουσία βρίσκονται σέ σχέση σαδομαζοχιστική
καί απολαμβάνουν μέ καύλα τόν δεσμό τους,
στό κάθε σήμερα σκηνοθετούν παιχνίδια ό ένας γιά τόν άλλον,
καταναλώνονται καί καταναλώνουν,
αγαπούν μέ τούς κανόνες τους τόν άλλον
σέ αυτόν τόν τόπο
πού είναι ακατάργητο τό μεγάλο καρναβάλι τής πραγματικότητας
καί διώκονται γιά κακούργημα οί σχεδιαστές τών συγκρούσεων
κι άλλων ενεργημάτων ανατίναξης αδιεξόδων,
σχεδόν όλοι
χωρίς δράμι μνήμης στοκαρισμένης στόν εγκέφαλο
παραλύουν σέ σχέσεις ναρκωτικές.

(Τό κομμάτι ,ηλικίας 40 χρόνων ,γράφτηκε στό Δυτ.Βερολίνο,τήν κοσμογονική περίοδο δημιουργίας τών Πρασίνων,τότε πού ή Petra Kelly είχε μόλις κάνει αλήθεια τήν Ουτοπία της καί τήν παρακολουθούσαμε (μικρό τό ακροατήριο τότε στό ξεκίνημα) νά εκφράζει συγκινημένη τόν ενθουσιασμό της γιά τό Καινούργιο, τήν εποχή πού ό Joschka Fisher ήταν ακόμη ταξιτζής καί μιλούσε μέ τήν γλώσσα τού πολιτικοποιημένου ταξιτζή στό βήμα,πολύ πρίν γίνει κεντρικός πολιτικός παράγοντας ώς Υπ.Εξωτερικών,τότε πού συναντιόμασταν όλοι μαζί μετά τίς ομιλίες καί τά forum στίς αίθουσες τού ΙCC γιά δείπνο καί ποτό στό Paris Bar στήν Κantstrasse,τότε πού ετοιμάζαμε μέ τόν Γιώργο Νασιούλα καί τόν Ιάκωβο Ρήγο καί άλλους τόν θεατρικό μας γκρούπ καί παίζαμε γιά τούς έλληνες φοιτητές καί εργαζόμενους τής πόλης,λίγο μετά από τήν ίδρυση τού παιδικού θιάσου πού είχαμε ιδρύσει εγώ μέ τόν Γιώργο τόν Νασιούλα στό Μόναχο κι ανεβάζαμε παιδικό θέατρο στήν Στέγη Ελληνίδας τού Μονάχου γιά τά παιδιά τών εργατών,δηλαδή χωρίς νά θυμάμαι ακριβώς τόν χρόνο,τό κομμάτι γράφτηκε τό 1978-1980.
Αδημοσίευτο μέχρι τώρα,στά παληά σκονισμένα αρχεία στριμωγμένα στά κάτω ράφια τής βιβλιοθήκης μου.)

Ελάχιστη Τέχνη καί Ποίηση σήμερα δημιουργεί καί στηρίζει μία Πολιτική τής Αγάπης ή τής Επιθυμίας. Ενώ είναι αποδεκτά στή Τέχνη καί στήν Ποίηση ό Ερωτισμός ακόμη καί ή Πορνογραφία,αντίθετα ή Αγάπη παραμένει τό παραβατικότερο από όλα αυτά τά θέματα.Τήν στιγμή πού τό Μίσος είναι πρώτο στή θέση τών θεμάτων πού μάς απασχολούν-έχουμε τεράστιες σέ ποσότητα δημιουργίες τής Τέχνης καί τής Ποίησης πού παράγονται μέ αφετηρία τό Μίσος-κι έχουμε Πολιτικές τών Φύλων, τής Ράτσας, τών Τάξεων, γιατί νά μήν εισάγει στή ζωή μας,στόν καθημερινό μας πολιτισμό ή Τέχνη ή ή Ποίηση δημιουργίες πού νά στηρίζουν τήν Πολιτική τής Αγάπης; (όχι τού Ρομάντζου γιά νά μήν λάθρα ταυτιστεί ή Αγάπη μέ τήν Sentimentalitaet /μέ τό Σεντιμενταλ τό σιχαμερό επαρχιώτικο, τό εμετικό,ούτε μέ τίς συναισθηματικές εξάρσεις τού εγωτισμού μας όταν αυτός γουστάρει νά φορτίσει συγκινησιακά καί φυσικά ούτε τόν γελοίο εκκλησιαστικό ή θρησκευτικό κανονιστικό όρισμα της ).

Κι έτσι εδώ στά βόρεια έγραψα αυτές τίς λίγες σειρές ποίησης. ……

Πόσο θέλω
νά μέ χαρακτηρίζουν τά μικρά τής καθημερινής μου ζωής πράγματα
“Ανίατα Τρελός εξ αιτίας Αγάπης ”
Πόσο θέλω νά φοβάμαι
αυτούς πού ή καλοσύνη τους επιμένει νά μού προσφέρει δωρεάν τήν θεραπεία από αυτή τήν ανίατη μαγική τρέλα μου,
διαβάζω επάνω στά θεραπευτικά σκευάσματα
Δράση :
“ή αποτελεσμστική θεραπεία τής νόσου καί ή επαναφορά στή φυσιολογία τής λογικής βασίζεται στήν άμεση καί ολοκληρωτική αφαίρεση τής Αγάπης από τήν καθημερινή ζωή τού ασθενούς “,
δέν θέλω νά θεραπευτώ
τέλος.

(Ενδομήτριες -από τήν κυοφορία μου στή μήτρα τής ποίησης-Φωνές καί Ερωτήσεις .)

Naif ποίηση

Μά
μέ τί νομίζεις πώς καταπιάνομαι σέ όλη μου τή ζωή
σέ ένα κόσμο νεομπαρόκ
πού τόν πρώτο λόγο έχουν οί εξαπατήσεις καί οί αυτοεξαπατήσεις;
παλεύω νά νικήσω τή δουλεία μου στή κοινωνία
καί νά αφανίσω τήν εσωτερική μου ειδωλολατρεία
αφήνοντας τόν καθωσπρεπισμό τού κόσμου νά γαυγίζει πίσω μου,
ναί
μέ τέτοιες γελοίες γιά τή λογική παραλογίες καταπιάνομαι σέ όλη μου τή ζωή.

(Copyright Βασίλης Βασιλειάδης)

Naif ποίηση

Μέ τή συγκατάθεση μας
μάς επέβαλαν νά ζούμε σέ καθεστώς Χρόνου
τό ατέλειωτο Παρόν,
οί σχέσεις μας Interface γεννημένες από τήν υπέρτεχνολογία
ξεχάσαμε τήν face to face ζωή μας,
γι αυτό σκάβω
χρειάζεται νά ξεθάψουμε τό Μέλλον μας
γιά νά πάρουμε πίσω τή Φαντασία μας
κι άς τήν υποτιμάει τώρα ή γλώσσα τους λέγοντας την fiction
εμείς επιμένουμε νά θυμόμαστε τούς ξεχασμένους της δεσμούς αίματος μέ τό fingere,
δημιουργώ τέχνη καί βιώνω τή δημιουργία της,
μήπως υπάρχει μεγαλύτερη τέχνη από τή ζωή μας;
μήπως υπάρχει ζωή χωρίς Φαντασία;
αυτή τήν ακατάπαυστη παρόρμηση πρός τήν ασέβεια
απέναντι στά τεχνητά “άρα” τους
πού μά υποχρεώνουν νά τά διαβάζουμε σάν τήν φύση τών πραγμάτων
τής υπαρκτής πραγματικότητας,
έφτυσε τίς παλάμες της καί πιάνοντας τό φτυάρι συνέχιζε νά σκάβει μέ πείσμα,
θέλουμε ό κόσμος καί ή ζωή μας,μουρμούρισε,νά έχουν τίς δικές μας εικόνες κι όχι τίς δικές τους,
μά εσύ ξεθάβεις καί τούς νέκρούς;τή ρώτησε
τούς χρειαζόμαστε
χρειαζόμαστε τό εκτοπισμένο παρελθόν μας

(Copyright Βασίλης Βασιλειάδης)

Τό ένα μάτι τής Αλήθειας γελούσε
καί τό άλλο μάτι της έκλαιγε
όταν τούς έλεγε τό κοινότυπο,
είμαστε υπάρξεις προσωρινές
μόνο ή στιγμή είναι ή πραγματικότητα τού χρόνου μας
αλλά
μόνο άν οί στιγμές έχουν αλήθειες,
πού αυτές έτσι κι αλλοιώς δέν βρίσκονται στήν πραγματικότητα,
καταργείται ό χρόνος από οντοποιός
καί μπορεί ή προσωρινότητα τής ύπαρξης
νά γίνει ζωή ξέχειλη από αλήθεια ζωής,
τέτοια ζωή
πού στό μυαλό νά φαντάζει ατέλειωτη.

(Σόφια Νοέμβρης 2018, Copyright Βασίλης Βασιλειάδης )

Εδώ φοβούνται τούς ξένους;
δέν έχει ξένους ό τόπος,απάντησε
τούς διώξαμε όλους,
άλλους δολοφονήσαμε
άλλους τούς αφήσαμε νά πεθάνουν από τήν πείνα
κι άλλους τούς διώξαμε
δέν έμεινε κανένας τους,
είστε φυλή καθαρή τώρα..αυτό είναι πού θέλατε. .έτσι δέν είναι;
τόν κοίταξε απογοητευμένος
οί καθαρότητες σηματοδοτούν αγκυλώσεις,
πισωπατήματα
όρια
λογικές τσακάλια πού διψούν γιά αίμα
βαρύτητες πού παραμορφώνουν
κι άλλες αναπηρίες,
οί καθαρές φυλές είναι καταδικασμένες νά πεθαίνουν
αργά ή γρήγορα τίς ρουφάει ό βάλτος τής καθαρότητας τους,
ό άνθρωπος χρειάζεται τόν ξένο γιά νά συνεχίσει να ζεί
κι άν είναι άτυχος καί δέν τόν έχει
τότε πρέπει νά τόν εφεύρει, νά τόν δημιουργήσει,
όταν πέφτει ή ματιά τού ξένου επάνω του
τού ανοίγει πέρασμα
νά εκτεθεί φτάνοντας στήν αλήθεια του,
νά συνειδητοποιήσει τό παρελθόν του,
μέσα από τόν ξένο αποκτάει τή δυνατότητα νά σκέφτεται μέ ερωτηματικά,
αμφισβητώντας τίς βεβαιότητες ,
έτσι μπορεί νά σπρώχνει τή ζωή του
ολοένα καί παραπέρα
κατά εκεί πού είναι ή ζωή.

(Σόφια 2018 τόν Νοέμβρη. Copyright Βασίλης Βασιλειάδης )

Αυτοί οί άνθρωποι
ακροάζονται τόν κόσμο από απόσταση
δέν βυθομετρούν τά πράγματα
κατοικημένοι καθώς είναι από τήν ειρωνία καί τήν ηρεμία τής μή συμμετοχής
δέν δείχνουν νά τρελαίνονται
ούτε από χαρά
ούτε από θυμό
έτσι μεγάλωσαν
μέ αυτό τόν τρόπο σκέψης μεγαλώνουν τά παιδιά τους
καί ή ζωή βρίσκει τό νόημα της στά σπασμωδικά likes καί στα replies
αυτοί οί άνθρωποι
μ αυτή τή ζωή τους
μή συμμετοχή
ειρωνία
ηρεμία
like
reply…….

Όμορφε κόσμε
πού βρίσκεσαι;
ξέρει κανείς από σάς νά μού πεί
πού θά βρώ
τόν γαμημένο όμορφο κόσμο;
αυτόν ψάχνω….