[ ΠΑΡ’ ΟΛΙΓΟΝ ΕΡΩΤΑΣ ]

Είδες και μια εικόνα σαν έκλεισες τα μάτια,
την τελευταία φορά που είμασταν μαζί -και τρόμαξες-
το ‘νιωσα.
Ήταν λες ένα χταπόδι και οκτώ καράβια-το κάθε του πόδι ήταν δεμένο σε ένα απ’ αυτά
Κι εγώ τρόμαξα. Γιατί είδα το χταπόδι αυτό σαν την σχέση μας,
μια ξαφνική και μυστηριακή ένωση μες τη μαγεία του σύμπαντος – εμείς,
μέσα σε μία θάλασσα, ενωμένοι ερωτικά,
με τα οχτώ μαε άκρα να κυματίζουν ελεύθερα’ μα δεν μπόρεσα!
Οκτώ μου σκέψεις, εικόνες και φόβοι, ήρθαν να μας κόψουν σε οκτώ κομμάτια
όχι δύο’ να κόψουν τη σχέση μας και να αναλύσουν τον καθένα μας σε τέσσερα κομμάτια
Ο εαυτός μου: Ένα τζάμι θολό, κομματιασμένο,
ένα παζλ που ακόμη δεν έχω βρει.
Έγινα ένα μαζί σου’ ένα με Εμένα κι ένα με Εσένα – μα δεν κράτησε για πολύ –
ο τεμαχισμένος εαυτός ξαναξύπνησε μέσα μου, όρμησε καταπάνω μας
Κρατώντας μαχαίρια και ξυράφια.
Κι έτσι… δεν μπόρεσε να κρατήσει για πολύ.
Κόπηκε η ψυχή απ’ τον εγκέφαλο, και το σώμα, αχ,
Μόνο αυτό έχει πίστη, δέχεται πιωμέςνο να τ’ αγγίζεις.
μα ο εγκέφαλος, σε κάθε λιμάνι του ταξιδιού του σε απατά.
Σ’ αγαπώ, αλλά μας διέλυσα.
Τέσσερα και τέσσερα κάνουν οχτώ.
Μαζεύω τα κομμάτια μου, τα κομμάτια μας,
σου χαρίζω αυτό που σου ‘χω ήδη δώσει’ το δικό σου, να ξέρεις, δεν έχει χαθεί.
Το μυαλό μου με διασπά και μ’ ακρωτηριάζει’ η ανάνηση τηε ενότηταε με πεθαίνει. Επιλέγω τη μοναξιά.

***

[ ΠΡΙΝ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ]

Πριν αγαπήσεις
δεν έχεις τίποτα’
έπειτα έχεις
ένα λουλούδι,
Ίσως και έναν άνθρωπο-
ένα δέντρο,
ένα σπίτι στην εξοχή
ή ένα ποτάμι στο δάσος,
ένα σπιρτόκουτοο
ή και μια μουσική,
μια μελωδία
ένα γλυκό άσπρο τίποτα,
μπορεί και μια πληγή στο στήθος.
Ένα παιδί
ή ένα πήδημα στο χάος
ίσως και μία θέση ολόδική σου στο τρελλάδικο.
Αστέρια που τρεμοσβήνουν,
σκοτεινή μπλε θάλασσα,
έναν βράχο,
στο μυαλό σου ένα γλυκό μούδιασμα έναν θεό
ή και το σύμπαν ολόκληρο.

*Από την ανθολογία της ομάδας ‘Ο κύκλος Των’, γεια, σ’ αγαπώ, αντίο, Αθήνα 2018.

Την προηγούμενη Πέμπτη, ο κύριος Παπαδημητρίου έγινε ο χειρότερος φιλοξενούμενος που η δεσποινίς Δοξασμένου είχε ποτέ της φιλοξενήσει. Ο κύριος Παπαδημητρίου έφτασε στο σπίτι της δεσποινίς Δοξασμένου με λουλούδια, το οποίο ήταν εξαιρετικά ευγενικό εκ μέρους του. Είπε στη δεσποινίς Δοξασμένου να μην ανησυχεί για τη σύζυγο του· “νομίζει πως βρίσκομαι σ’ επαγγελματικό ταξίδι” ανακοίνωσε ο κύριος Παπαδημητρίου στη δεσποινίς Δοξασμένου, κι έπειτα ο κύριος Παπαδημητρίου σταμάτησε να μιλάει, το ίδιο και η δεσποινίς Δοξασμένου, αφού δεν τούς άρεσε να μιλάνε ενώ έκαναν έρωτα.

Προφανώς ο κύριος Παπαδημητρίου δεν ήταν κακός φιλοξενούμενος (πόσο μάλλον ο χειρότερος φιλοξενούμενος) ούτε όταν έφερε τα λουλούδια, ούτε όταν καθησύχασε τη δεσποινίς Δοξασμένου, ούτε όταν τής έκανε έρωτα. Ήταν ένας πραγματικά εξαίρετος φιλοξενούμενος, και παρέμενε εξαίρετος φιλοξενούμενος ενώ η δεσποινίς Δοξασμένου αποκοιμιόταν, δακρυσμένη από αγάπη, δίπλα του.

Μα ο κύριος Παπαδημητρίου έγινε ο χειρότερος φιλοξενούμενος που η δεσποινίς Δοξασμένου είχε ποτέ της φιλοξενήσει, όταν η δεσποινίς Δοξασμένου ξύπνησε το πρωί: Ο λόγος δεν ήταν ότι ο κύριος Παπαδημητρίου δεν είπε καλημέρα στη δεσποινίς Δοξασμένου, ούτε ότι αυτή τη φορά δεν είχε προνοήσει να της φέρει πρωινό στο κρεβάτι. Ήταν τα μάτια που παρέμεναν ανοιχτά και κοιτούσαν με αγενέστατη επιμονή το πρόσωπο της δεσποινίς Δοξασμένου ενώ η δεσποινίς Δοξασμένου ξυπνούσε· ήταν οι σχισμένες αρτηρίες του που είχαν σχιστεί ενώ η δεσποινίς Δοξασμένου ονειρευόταν· ήταν ότι τα λευκά σεντόνια δεν ήταν πια λευκά ούτε θα ήταν ποτέ ξανά λευκά· ήταν το σημείωμα στο κομοδίνο που η δεσποινίς Δοξασμένου διάβαζε με λυγμούς αφού είχε καλέσει –ουρλιάζοντας– το ασθενοφόρο:
“Συγνώμη. Ήθελα να βλέπω κάτι όμορφο.”

*Για περισσότερες λέξεις του Αλέξη Αντωνόπουλου: http://www.alexantonopoulos.com
Για τις προηγούμενες ιστορίες του κύριου Παπαδημητρίου:
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΙ Η ΑΒΟΛΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ: https://bit.ly/2RhML0l
O ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΓΑΤΑΣ: https://bit.ly/2sheC0o
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: https://bit.ly/2AirLge
ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: https://bit.ly/2QVMz7G

Αφιερωμένο σε άπειρα murex trunculus
που θυσιάστηκαν για το μοβ της κουτσουπιάς

Κάτω από τα τείχη
παιδιά κυνηγάνε σκυλιά
και σκυλιά σκυλιά

Κατά δω και κατά κει σκορπισμένες χουρμαδιές
δεν κουνιούνται-
όπως εγώ στο σπίτι μου.

Έξω η φυγή μου μοιάζει με των σκυλιών-
από όρθιους σαν χουρμαδιές
ανθρώπους που κουβεντιάζουν.
Κρίμα κλειδωμένη πάντα η Πύλη Αμμοχώστου
σε κάθε ερείπιο σπιτιού με φυτρωμένη τώρα μια συκιά
ζουν οι αντάρτες και δολοφόνοι που κρεμάστηκαν στην Πύλη.
Η κατάρα του νησιού αιχμάλωτη ακόμα και στις ψυχές
Χίλια βελόνια ζωγραφίζουν εσένα σε έναν καθρέφτη.

Οι σιδερένιοι τοίχοι της θάλασσας
όταν χτυπάνε αργά την ακρογιαλιά
γεμίζουν με κελύφη τα αυτιά μου.

*Τα murex trunculus ήταν θαλάσσια πλάσματα που βρέθηκαν γύρω από τη θέλασσα της Κύπρου και θανατώθηκαν για να αντληθεί από αυτά η μοβ βαφή που χρησιμοποιήθηκε σε βασιλικά υφάσματα.

****Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ένεκεν” στο τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2018.

ΑΥΤΟΣΑΡΚΑΣΜΟΣ

Δεν υπάρχει περίπτωση λάθους
ξέμεινα τελείως κι από ρεζέρβες
αναλώσιμο το γαλάζιο τ’ ουρανού
και η ανεμοθύελλα της ερήμου

Άλλωστε, τα κλειδιά της Ποίησης
ανοίγουν κάθε παρακείμενη πόρτα
εκτός βέβαια από τη δική μου

Γιατί κι οι άγγελοι θα παραδώσουν
μια ψυχή βουτηγμένη στο μαύρο
κανείς δεν ξέρει τι απέγιναν τα φτερά
– τα έχασαν μαζί με τις πεταλούδες –

Τόση ανάγκη για αυτοσαρκασμό
δεν είχα ούτε κατά την κηδεία μου
(αλήθεια λέω, πριν λίγο γεννήθηκα)

***

ΑΞΟΝΙΚΗ

Κομμένα πόδια βαδίζουν ανάποδα
και τότε ακούς τον αντίλαλό σου
αργότερα μαζεύεις λευκά δόντια

Αυτό σημαίνει πέφτουμε στο στόμα
του πιο ηλιοφώτιστου γκρεμού
τα σκοτωμένα μάτια μου άνοιξαν
εν τέλει βρέχει ο ουρανός μπογιά

Τα χρώματα τα ρουφώ απ’ τη μύτη
αίμα δεν έχει σήμερα – ορκίζομαι –
έχει χιλιάδες εκτυφλωτικά κύτταρα
και μονάχα μια σπασμένη αρτηρία
που έκλεισε άρον άρον και αυτή

Η αξονική του κόσμου είναι έτοιμη
περιμένω την εκτύπωση κι ύστερα
θα ξεκοκαλίσω όλα μου τα ποιήματα

***

ΑΝΤΙ-ΠΟΙΗΣΗ

Και ειδικά στη χάση του φεγγαριού
συμβαίνουν τα ανεπανόρθωτα

Εδώ και καιρό συστηματικά πενθώ
τις απούλητες συλλογές μου
μην περιμένοντας καμιά δικαίωση

κι είναι αλήθεια πως ακόμη αποθέτω
πάνω σε στοίβες παλιών βιβλίων
δεκάδες μεταποιημένους στίχους

τότε αραδιάζονται μπροστά μου
όλα τα λογοτεχνικά διλήμματα
χωρίς να μπορώ να τα απαντήσω

Επιπλέον, διψάω για αντι-ποίηση
-πού να σου εξηγώ τώρα τον ορισμό-

άλλωστε σε τόσες λίγες γραμμές
τι είδους ανατροπή να προκύψει;

*Από τη συλλογή “Ωδίνες της ποίησης”, εκδ. Στίξις, 2018.

Έρωτας με καυτερό πιπέρι

Γλυκαίνει η πιπεριά
το ψέμα της παιδικότητας
παρά τις πίκρες
που αλείφονται στη γλώσσα σου

απλώνεται στον ήλιο
μία μία
κρεμασμένη στο σύρμα
η κόκκινη πιπεριά

γίνεται κραγιόν στα χείλη σου

ψωμοτύρι στη γλώσσα μου γίνεται η ιστορία
του μπαχαριού που υποφέρει
κάθε φορά που σε φιλώ

Λονδίνο, Καλοκαίρι 2013

***

Ωτοστόπ

Τη ζωή
βρίσκω μαζεύοντας
ό,τι παρεαπέφτει από τις τσέπες του δρόμου

ακόμα και να παλιώσουν τα μαλλιά μου
τα γένια μου
τα σανδάλια μου

ανοίγω πηγάδια από γράμματα
ύστερα πέφτω
στον δρόμο αφήνω
ό,τι βαραίνει την πλάτη μου

*Από το βιβλίο “Αγάπη με καυτερή πιπεριά” (2013)

**Μετάφραση: Lale Alatli / Επιμέλεια: Αθηνά Κατσίβελη.

***Ο Halil Karapasaoglu γεννήθηκε το 1985 στον Ψυλλάτο της Κύπρου. Το 2008 πήγε στην Αγγλία όπου έκανε πάμπολλα επαγγέλματα. Κυκλοφόρησε με φίλους του το περιοδικό Cirkef, ενώ κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εξέδωσε το περιοδικό Lokmaci. Από το 2013 γράφει στο λογοτεχνικό περιοδικό KerPic. Το 2011 ενώ υπηρετούσε στο στρατό φυλακίστηκε για δέκα μέρες για ένα άρθρο του. Το 2013 δήλωσε δημόσια ότι είναι αντιρρησίας συνείδησης.

****Τα ποιήματα αυτά δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Ένεκεν” στο τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2018.

Έχω το νόστο ενός τόπου της παιδικής μου ηλικίας
στον οποίο δεν ταξίδεψα ποτέ
έχω το νόστο ενός ταξιδιού που κόπηκε στη μέση
αναθυμούμαι τη ζεστασιά σωμάτων που δεν άγγιξα
τις μυρουδιές αχαλίνωτων αισθήσεων
φαγητών που δεν φτάσαν στο τραπέζι
κρασιών που δεν χύθηκαν
την αφή απ’ ονείρων σκεπάσματα
από Φορέματα Αφόρετα
από γυναίκες αιθέρια ποθητές μα τέλεια ανέγγιχτες
έχω το νόστο όλων των χαδιών που υπήρξαν
και χάθηκαν καντηλέρια της απροσμέτρητης ζήσης

Σε είπανε Θεό
και δε Σε πίστεψα,
γιατί αν ήσουνα
θάχες φόβο,
θάχες τρόμο
θάχες ντροπή
γιατί αν ήσουνα
θα Σε λυπόμουν.

Σε είπαν επανάσταση
και Σ’ ακολούθησα,
ήθελα να γκρεμίσεις,
ήθελα να χτίσεις,
ήθελα να τελειώσεις
και ν’ αρχίσεις,
ήθελα ν’ αλλάξεις
κι Εσύ
κι εγώ
και μ’ άφησες στους πέντε δρόμους.

Δεν θέλω αστέρια
δεν θέλω λουλούδια
ρυάκια κι εξοχές
κοιτάζω γύρω μου
και η ψυχή μου είναι μαύρη
αυτά που συμβαίνουν
σε μένα
στους συνανθρώπους μου
είναι τραγικά
το μυαλό μου
το μυαλό τους
στη μέγγενη της καθημερινότητας
δεν μπορούμε να ζήσουμε
τη ζωή
έτσι όπως τη θέλουμε
εύκολες διαφυγές
δεν μας ταιριάζουν
δεν κλείνουμε τα μάτια
στην πραγματικότητα
τα μάτια μας βλέπουν
πίσω απ΄τα επιφαινόμενα.

εμείς που είμαστε ζόμπι το γνωρίζουμε:
όλοι πάνω σε μια καμήλα που βαριανασαίνει
πορευόμαστε

οι γιορτές δημιουργήθηκαν για να δομούν το χρόνο
προσφέρουν σύντομες στάσεις στους καμηλιέριδες
μικρές οάσεις μέσα στην έρημο- χρόνος
(ποιός είναι ο τελικός προορισμός προτιμούμε να το λησμονάμε
σημασία έχει το ταξίδι διατεινόμαστε)
ο καθείς στολίζει με ότι μπορεί
αυτό το δένδρο που το λέει χριστουγενιάτικο
εμείς το στολίζουμε
με αγγίγματα κάτω από το τραπέζι
δαγκωμένα αχλάδια μήλα
φιλιά γλώσσες και σχισμές
αριστερό πέλμα γλώσσα και αυτί
γλώσσα ανάμεσα στα δάκτυλα
χείλη και μάτια μάτια μάτια μάτια παντού
στα δάχτυλα στα πόδια
στον κορμό στις ρίζες στα κλαδιά
και μετά το ποτίζουμε με τους χυμούς μας
που εξακολουθούν να αναβλύζουν
αλήθεια πόσα χρόνια;
5000 χρόνια θα είναι. δεν θα είναι;
τόσος δεν είναι ο χρόνος που είμαστε μαζί;