Αντώνης Μπουντούρης, Υγρή αγάπη αιώνια

1

Απ΄όλες τις γυναίκες της ζωής μου
μόνο η θάλασσα μ’ απάτησε
Μ΄έναν ανώνυμο στο πέλαγό μας
ναυαγό.

Από τις ντάπιες τη σημαδεύω
για εκδίκηση
και πάντα αστοχώ.

2

Η υπόθεση της θάλασσας πήρε
απρόσμενη τροπή όταν
προσφέρθηκε για προσάναμμα
να φωτιστεί ο τόπος.

Οι άρχοντες με τα γυμνά κρανία
αρνήθηκαν την πρόταση
-κατηγορήθηκε για μοιχεία-
Κι αυτή στο σίγουρο βυθό
βούτηξε με κρότο.

3

Οι καλεσμένοι μπαινοβγαίνουν αιώνες
νοτισμένοι
Κι όλοι την καλούν σπαρακτικά
να γυμνωθεί μιά στάλα.
Να ξαναπροσφερθεί.

Μαζί μ΄αυτούς κι εγώ

Ο Απατημένος.

Κατερίνα Αγυιώτη, Ποιήματα

Ο ιερέας μιας εκκλησίας στη Σικελία
δίνει ευκολότερα άφεση αμαρτιών
τις ηλιόλουστες μέρες του χειμώνα
διότι τότε οι ακτίνες του ήλιου
περνώντας από τα όμορφα βιτρό των ψηλών παραθύρων
μπαίνουν υπέρλαμπρες λοξά στο εξομολογητήριο
ζέσταινοντάς του πολύ ευχάριστα την πλάτη.

*

Όταν δεν είμαι μαζί σου, εκστρατεύω.

*

Κάποιος μιλάει γι’ αυτόν που είναι μόνος. Ο μόνος ακούει μες στ’ αυτί του ένα τούνελ να σκάβεται στην άλλη πλευρά του κόσμου.

*

Τριγυρίζουν αχάιδευτοι
σε σεμινάρια, μπαρ, εμπορικά μαγαζιά

με μια μνήμη εκ βάθους ανατολής
ότι είναι δυνατή η αγάπη.

Όταν πέφτουμε να κοιμηθούμε
το σώμα γέρνει πάνω σ’ αυτή τη μνήμη.

*

Ο οδηγός του αστικού άνοιξε το μικρόφωνο και είπε: «Θα κάνουμε μια παράκαμψη. Για όσο διαρκέσει, κλείστε τα κινητά ώστε να μην μπορεί κανείς να σας βρει και κανείς να μην ξέρει πού βρίσκεστε. Θ’ ανοίξω τις πόρτες σε μια τυχαία στάση που δεν ανήκει σ’ αυτή τη γραμμή: μπορείτε, αν θέλετε, να κατεβείτε εκεί και -ένα παράδειγμα λέω- να κλάψετε για μια παλιά αγαπημένη».

*Δημοσιεύτηκαν στο τεύχος 22 (Χειμώνας-Άνοιξη 2020) του περιοδικού “Τεφλόν”.

Μάνια Μεζίτη, Πέντε ποιήματα

[εκ δεξιών]

με δυο στιχάκια
τις προάλλες
φάνηκε ξέφωτο
έχει άσπρα και χιονίζει
κάθομαι δεξιά
να βλέπω

[παραγνωρισμένα]

έχω κάτι φίλους ποιητές
εύθραστους
μοσχαναθρεμμένους
μου λένε
το τάδε ποιήμά μου
πολύ καλό
μπήκε εδώ
μπήκε εκεί
και με κοιτούν κατάματα

[κόκαλα]

έτσι που συρρικνώθηκα
να μην ενοχλώ
λέπτυναν τα χέρια μου
ούτε μολύβι να πιάσω
πέρασε χρόνος
έγινα λιγότερη

[ευγονική]

απ’ ό,τι φαίνεται τελικά σε κατάπια
βρίσκεσαι πια στην κοιλιά μου
σ’ εννιά μήνες
θα γεννήσω τους κλώνους σου
μωρά με γκρίζα μαλλιά
κόκκινα γυαλιά
και δυσανεξία στην αγάπη

[με σχετική υγρασία]

χρειάζομαι τα σύννεφα
με το πλατύ στέρνο
ακούμπησα κάποτε εκεί
αν λείψουν
μόνο με τη θάλασσα
δεν θα τα καταφέρω

*Από τη συλλογή “η μαύρη ανάμεσα”, Εκδόσεις Κύμα, 2018.

Derek Walcott, As She Is / Όπως είναι (Πραγματικός τίτλος “Love after love”)

Artist: Daiva Kaireviciute

The time will come
when, with elation,
you will greet yourself arriving
at your own door, in your own mirror,
and each will smile at the other’s welcome,
and say, sit here. Eat.

You will love again the stranger who was your self.
Give wine. Give bread. Give back your heart
to itself, to the stranger who has loved you
all your life, whom you ignored
for another, who knows you by heart.

Take down the love letters from the bookshelf,
the photographs, the desperate notes,
peel your own image from the mirror.
Sit. Feast on your life.

Θα έρθει η ώρα
όταν, με ενθουσιασμό,
θα καλωσορίσεις τον εαυτό σου φτάνοντας
στη δική σου πόρτα, στον δικό σου καθρέφτη,
και ο καθένας θα χαμογελάσει στο καλωσόρισμα του άλλου,
και θα πει, καθίστε εδώ. Φάτε.

Θα αγαπήσεις ξανά αυτόν τον περίεργο που ήταν ο εαυτός σου.
Δώσ’ του κρασί. Δώσ’ του ψωμί. Δώσε πάλι την καρδιά σου
στον εαυτό σου, στον ξένο που σε αγαπούσε
όλη σου τη ζωή, που τον αγνόησες
για κάποιον άλλον, σε γνωρίζει από καρδιάς.

Κατέβασε τις ερωτικές επιστολές από τη βιβλιοθήκη,
Τις φωτογραφίες, οι απεγνωσμένες σημειώσεις,
ξεφλούδισε την εικόνα σου απ’ τον καθρέφτη.
Κάθισε. Μια γιορτή για τη ζωή σου.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
Artist: Daiva Kaireviciute

Ζ. Δ. Αϊναλής, Από την “Η μονωδία της έρημος“

Καμιά φορά σταματάς μες στη λευκόχροη έκταση. Οι λόφοι πασπαλισμένοι με την άμμο του χρόνου και το φεγγάρι να θρύβεται. Η επιθυμία εκτείνεται στον ορίζοντα αποδεκατισμένη, κατάλοιπα θλιβερά στρατού ηττημένου, πτώματα αμέτρητα σκουλήκια τσακάλια σκυλιά – ο Ερμάνουβις με τον Αϊ-Χριστόφορο αλυχτάν κάτ’ απ’ το δακτυλίδι μιας δαγκωμένης πανσέληνου που διακλαδώνεται δυσοίωνα στο στερέωμα. Και τότε τα μάγια σου σταματάνε τον χρόνο και τον τέμνουνε κάθετα. Μια όαση που δεν το ξέρεις αν είν’ οφθαλμαπάτη αναφαίνεται από το πουθενά. Δέντρα ψηλά καθάρια νερά χλόη πουλιά κρυμμένα μυστικά. Έχει στα χείλια κάτι το χιλιαστικό κι ανασαίνει αχόρταγα έναν παλιό Θεό. Γυρίζω να σε δω. Η επιθυμία γεννιέται ξανά, ανοίγουν οι ουρανοί και τ’ όραμα κυβερνά. Ανδρίζου και πρόσμενε. Σε πιάνω απ’ το χέρι και βαδίζω μπροστά.

***

Η πόλη μας θα ’ν’ αστέρια και κρίνοι, τουλούπες καπνού και φτερά, ο ίσκιος μιας χουρμαδιάς στη σελήνη, μια κρήνη, η πατημασιά μιας γαζέλας στην άμμο, τα γέλια στη σιγαλιά, η φεγγαροντυμένη κόρη να περπατά στο μέσον της λίμνης, Ουριήλ με μυριάδες φτερά να κατεβαίνουν στρατός και να πίνουν απ’ τα ουράνια νερά, κομήτη ουρά, και η έλαφος να την πλησιάζ’ υπερήφανα, ρήγισσα σε ρηγάτα μακρινά, ιχνογραφώντας τις επιφάνειες κι ενσταλάζοντας σε κάθε βήμα της λόγια αειφόρα φυλακτά.

*“Η μονωδία της έρημος”, Eκδόσεις Kέδρος, 2019.

Alejandra Pizarnik, Δύο ποιήματα

Ο ΦΟΒΟΣ

Στον απόηχο των νεκρών μου
υπάρχει ακόμα φόβος.
Εσύ γνωρίζεις τον φόβο;
Γνωρίζω τον φόβο όταν λέω το όνομά μου.
Είναι ο φόβος,
ο φόβος με το μαύρο καπέλο
που κρύβει ποντικούς στο αίμα μου
ή ο φόβος με τα νεκρικά του χείλη
που πίνει τους πόθους μου.
Ναι. Στον απόηχο των νεκρών μου
υπάρχει ακόμα φόβος.

***

ΑΧΡΕΙΑΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

ένα μέρος
δεν λέω ένας χώρος
μιλώ για
το τι
μιλώ γι’ αυτό που δεν είδα
μιλώ γι’ αυτό που γνωρίζω

όχι για τον χρόνο
μόνο για όλες τις στιγμές
όχι για τον έρωτα
όχι
αν
όχι
μιλώ για ένα μέρος όπου βρίθει η απουσία
της θλιβερής ένωσης η κλωστή

*Από το βιβλίο “Αλεξάντρα Πισάρνικ Ποιήματα”, μετάφραση: Στάθης Ιντζές, εκδόσεις Θράκα, Φεβρουάριος 2014.

Zeny Giles, Two poems

The Training

Thia Maria and my mother
used to spy on
the washing lines of neighbours.

Their own standards
hard to meet.

Towel with towel
shirt with shirt
underwear hidden
behind outstretched sheets.

Ti plissimo! they would whisper
at a stained cloth
or a ragged row of underpants
shaking their heads
at such blatant disorder.

***

I would not have passed their test.

My clothes are hung out
as they come
but I’ve inherited
a remnant of their fussiness.

Each item
must be shaken
and shaken hard again.

No caught-up sleeves
or wrinkly hems
in my wash.

***

Yiayia Zenoka

taught me the art of folding.

She came from her Cypriot village
when she was seventy
to live with us in Sydney.

Like my father
she had a slight tremble
yet my grandmother’s determined hands
could smooth the clothes so thoroughly
there was no need for ironing.

####

Aussie Love Song

You use a rigorous design
when you hang washing on our line

with careful choice of matching pegs
on nighties and pyjama legs

on underpants and matching socks
on sheets and towels and summer frocks

on serviettes and business shirts
on tablecloths and coloured skirts

until each pair with colours chiming
becomes a couplet newly-rhyming

and our Hills Hoist in secrecy
declares your latest verse to me.

*From “Parables”, Owl Publishing, Melbourne 2017.

**Η Zeny Giles είναι Ελληνοαυστραλή ποιήτρια και συγγραφέας με καταγωγή γονέων από την Κύπρο και το Καστελόριζο. Έχει εκδώσει επτά βιβλία, ποιήματα και νουβέλες. Διαμένει στο Σίδνεϊ.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, Τρία ποιήματα

ΞΕΡΟΚΛΑΔΑ

Πέσανε στο χώμα τα ξερόκλαδα,
τα πάτησαν
και βγάλανε κραυγή.
Στερήθηκαν γία μήνες το νερό.
Μαύρο το χώμα που μεγάλωσαν.
Τώρα που πέσανε στη γη,
ψάχνουν μία σπίθα,
να πέσουν μέσα στη φωτιά,
να γίνουνε προσάναμμα,
για την καινούργια γέννα,
που θα χιμήξει σα θεριό,
τον κόσμο για ν’ αλλάξεί.

***

ΠΑΛΙ ΕΔΩ

Πάλι εδώ.
Τι κι αν πέρασαν τρεις μήνες;
Εσύ στο ίδιο σημείο ξεννχτάς.
Πόσους βρήκες εδώ;
Πόσοι έφυγαν;
Πόσοι ήρθαν;
Εσύ πάλι εδώ.
Τι κι αν είπες πως θα φύγεις;
Το έλεγες συνέχεια,
μέχρι που το πίστεψες κι εσύ.
Στρέφεις το βλέμμα,
ερημιά!
Έφυγαν όλοι
κι εσύ,
πάλι εδώ.

***

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ

Ακόμα κρατάς τη σμίλη.
Το άγαλμα κοιτάς.
που μόλις έφτιαξες,
να σου κρατά τα βράδια συντροφιά,
αφού δεν σου ‘μείνε άλλη.
Πετάς τη σμίλη, το βλέμμα σου γυρνάς.
Νιώδεις ντροπή,
που πάτησες τον όρκο,
που έδωσες να μην την ξαναδείς
και σμίλεψες και πάλι το κορμί της.

*Από τη συλλογή “Ξερόκλαδα”, Εκδόσεις Ρέω, Αθήνα 2012.

Χαρά Παπαδοπούλου, Δύο ποιήματα

Το μικρό θέατρο των αντικειμένων

Κουζίνα, τόπος του μυστηρίου.
Η ύλη αφηγείται τη ζωή της.

Αλάτια, πιπέρια, μπαχάρια,
γλυκό κάστανο,
αστραφτερά μαχαιροπίρουνα.

Φλιτζάνια μικρά και μεγάλα,
παραταγμένα
διψάνε για καφέ και μυστικά.

Ψυγείο άδειο, περιμένει καλεσμένους.
Δούλευε – Κατανάλωνε – Κοιμήσου.

Όνειρα σε αναμονή πλύσης,
κι ο χρόνος να έχει πιάσει πάτο.

***

Sweet normality

Κουρδισμένες μηχανές
και αντέχουν
όλα τα μπορούν
δεν αντιδρούν
δεν αντιμιλάνε στο αφεντικό
συνεχίζουν να δουλεύουν
λένε συνέχεια αστεία οι κανονικοί

δεν λυπούνται ποτέ δημόσια
κρατάνε τη λύπη τους για τα έντερά τους
για το έμφραγμα, το εγκεφαλικό,
την ανακοπή την ανακοπή της ζωής μας

τόσα χρόνια στο σχολείο
τίποτα δεν έμαθες
κρίμα τα αριστεία σου
θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία

*Από το βιβλίο «Ένα γυμνό κρεμμύδι», Εκδόσεις των Άλλων, Απρίλης 2016.

Νίκος Νινολάκης, Δύο ποιήματα

ΜΟΙΡΑΙΑ ΑΡΝΗΣΗ

Δεν έχεις πάλι απόψε πού να πας
βρίσκοντας κάποια διέξοδο στην ανία σου.
Το βράδυ αυτό και όλα τα άλλα που θάρθουν
σα νυχτοπούλι θα πετάς μέσα στη σκέψη σου
και θα γυρίζεις πίσω…
Πάντοτε πίσω… στις άλλοτε ωραίες μέρες!
Ο μαγνητόδρομος της θύμησης είναι πλατύς
κι όσες χαρές ομόρφηναν τη ζωή σου
πάνω στα κατώφλια καθιστές σε καρτερούν
μ’ ένα μυστήριο παράξενο
όπου πολύ σ’ αρέσει!…

Κάποτε νόμιζες πως η χαρά του Έρωτα
πληρώνει τα κενά.
Ναι, δεν είναι ολωσδιόλου πλάνη!…
Είναι κι αυτό κάτι πολύ σπουδαίο
στον κύκλο της ζωής σου!
Κι όμως
Ο Έρωτας εκκενώνει τα πληρωμένα.
Απαρνιέσαι τον κόσμο.
Για σκέψου ψύχραιμα
και πες μου!

***

Ο ΠΕΘΑΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΓΗΣ

Ο μέγας φόβος του θανάτου είχε περάσει
κι εκείνος ήταν πια νεκρός!

Το παράθυρο με την αραχνοΰφαντη κουρτίνα
ήταν ο μόνος παρών
που άφησε το φως της μέρας
να του κρατά συντροφιά.

Ήταν πεσμένος στην πολυθρόνα
σαν ίσκιος μακρινού βουνού στο ηλιόγερμα!
Κι είχε ζωγραφιστά τα τραγούδια των Σειρήνων
πάνω στα πεσμένα κέρινα βλέφαρα
των πρωτινών οραμάτων!
Και την έκφραση του ημερωμένου φόβου
στο πρόσωπο, πούδειχνε ότι δεν πρέπει
να φοβόμαστε τόσο πολύ το Θ ά ν α τ ο!…

Κι ακόμα άκουγες τον ασίγαστο αχό
θάλασσας Ομηρικής, από τα βάθη των καιρών
ως τις άβατες τραχιές παραλίες
των σβησμένων ματιών του!…

Αχ! Εκείνη η λεμονιά του Κήπου!
Άνθιζε σ’ όλες τις εποχές και του θύμιζε
με το εξαίσιο της άρωμα
όλα εκείνα τα χρόνια των νεανικών παθών.
Την είχε φυτέψει από χρόνια με το πάθος του οικιστή!
Την πότιζε με τη δροσιά των άστρων,
την φώναζε Ανθούσα και την αγαπούσε παράφορα!
Στις αστροφεγγιές της μιλούσε με μυστική φωνή
για σχέδια και για κάποιο μελλούμενο ταξίδι
στη χώρα των μαρμαρένιων νεκρών!
Κι ύστερα… της έπαιρνε χαϊδευτά λίγα άνθη
για τα όνειρα που θάρθουν στον ύπνο!

Ο πεθαμένος της άλλης Γης την αγάπησε!

Αγαπάμε τις πιο πολλές φορές εκείνο
που μας πληγώνει άθελά του!
Μια λεμονιά στη ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ
μια ελιά στη Μίλητο
Κι ένας βωμός στις Συρακούσες
δεν διαφέρουν σε τίποτα!

Η Θεά Εστία, το ξέρει, και δεν πικραίνεται!…

29/10/1980

*Από το βιβλίο “Ό Αργοναύτης του Νότου (τα ποιήματα)”, σε επιμέλεια έκδοσης Χρήστου Φίφη, εκδόσεις “Πύρινος Κόσμος”, Αθήνα 1986.
**Ο Νίκος Νινολάκης ήταν Έλληνας ποιητής της Μελβούρνης. Γεννήθηκε το 1923 στα Χανιά Κρήτης. Το 1956 μετανάστευσε στην Αυστραλία. Τα πρώτα δέκα χρόνια εργάστηκε σε εργοστάσια και αργότερα σε καταστήματα και αλλού. Σαφώς αριστερών πεποιθήσεων. Από την αρχή έγραψε ποιήματα και διηγήματα. Αναμείχθηκε αποφασιστικά στην τότε λογοτεχνική και γενικά πολιτιστική κίνηση των Ελλήνων μεταναστών της Μελβούρνης. Προσβλήθηκε από οξείας μορφής διαβήτη. Το 1978 αναχώρησε για την Ελλάδα, αλλά επέστρεψε στη Μελβούρνη, απογοητευμένος, μετά από μερικούς μήνες. Από το 1979 η υγεία του χειροτερεύει και το 1982, σε ηλικία 58 χρόνων, αφήνει τα εγκόσμια.
***Ένα άλλο ποίημα (με την προσθήκη συνδέσμου μελοποιημένου ποιήματός του) του Νίκου Νινολάκη δημοσιεύεται εδώ:
https://tokoskino.me/2013/01/27/%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b9%ce%bd%ce%bf%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%8e%cf%81%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b5%cf%83%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd%cf%8e%ce%bd/