λίγος φόβος μόνον χρειάζεται

μπορείτε να επιλέξετε μια από τις κατηγορίες συνδέσμων στο βασικό μενού
ή να χρησιμοποιήσετε την αναζήτηση
τοποθετώντας στο σχετικό πλαίσιο
την κατεπείγουσα λέξη
του εγκλεισμού
την φράση
του αποκλεισμού
την αίσθηση
της ψευδαίσθησης
την χρωματική απόχρωση
του ελέγχου των πάντων
την ματιά
της ελευθερίας
την αγκαλιά
την τρυφερή συμπεριφορά
την επείγουσα ανάγκη
που επιθυμείτε να βρείτε

για να μην τρομάξεις
να μην φοβηθείς
να συνεχίσεις να σκέφτεσαι όλους μας
για να σου σφίξω το χέρι

14 Μαρτίου 2020

Η ΔΙΑΛΟΓΗ

Ανοίγω το συρτάρι με τα παλιά χειρόγραφα
Άχρηστα χαρτιά, δύστροπα ανολοκλήρωτα σχέδια
πρώτες αποτυχημένες απόπειρες να γράψεις
Στο βάθος άτεχνη ποίηση
κάτω από σχεδόν καλλιγραφήματα σκόνης
γλώσσα επίπεδη, ρηχή
κιτρινισμένες σελίδες με τεράστιες
μπλε μουντζούρες
από ξεθωριασμένο μελάνι
Τι να κρατήσω, τι να πετάξω
Δύσκολη, ψυχοφθόρα διαλογή
Μα με τους στίχους που πρέπει να διαγραφούν
φτιάχνεις μια γλώσσα παράξενη
σαν ένας άνθρωπος σχεδόν χωρίς φωνή
που ζει πια με την προσδοκία να μην υπήρξε καθόλου
και δεν έχει καμιά σημασία αν έζησε ή αν πεθαίνει
απλώς συνεχίζει το σάλεμα
την απελπισμένη συγκομιδή του χρόνου
μόλις προλαβαίνοντας να τραυλίσει
«Τι είναι το κάλλος
άλλο από μια έλευση»

***

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ

Θα περιμένουν να δουν
και τις μεγάλες συνθέσεις για να κρίνουν
Πώς καταγράφεται ο σφυγμός της ιστορίας
μέσα στην ποίηση
πώς μετουσιώνονται σε πρόζα
οι νίκες οι ήττες οι αγώνες
Όμως είμαι ακόμα αρκετά νέος
για να πάρω το μονΰελο του ιστοριοδίφη
στα χέρια
ή τη σκαπάνη του τυμβωρύχου
Κι αν υπάρχει κάτι που επιβάλλεται να ιστορήσω είναι
με όση αυστηρότητα και προσήλωση γίνεται
το παρόν τούτου του σαστισμένου
από το πάθος κορμιού
που με παρασύρει ώρες-ώρες στα έγκατα
Άλλωστε προτιμώ τις απλές
περιεκτικές και πολλά υπαινισσόμενες
μινιατούρες
σώμα να τρίβεσαι στο δέρμα των στίχων
έως να φτάσεις στην άφατη
γυμνότητα της λέξης
κι ύστερα – πού ξέρουμε
μπορεί και να ’ναι η ποίηση
μονάχα έλικας φανταστικού
ελικοπτέρου

*Από τη συλλογή «Έλικας φανταστικού ελικοπτέρου», Εκδόσεις Φαρφουλάς, Ιούνιος 2010.

Η καλή μυγοσκοτώστρα
λυγερή
υποκλίνεται στον αέρα
κάθε που ο γέρος αστοχεί.

*

Καρφί στον τοίχο
άραγε τι να κρεμάσω;
μπα είν’ αρκετό

*

Λαχειοπώλης
πουλάει την τύχη του
κουτσή, κληρώνει.

*

Μια καρφίτσα
στη θέση του δασκάλου
μάθημα πρώτο!

*

Φιλοτελιστής
μύωπας μικροαστός
έχει δοντάκια.

*

Τ’ αποχτενίδια της
απ’ το παράθυρο πετάει
και συννεφιάζει

κι απόψε δε θα βρέξει.

*

Τρώει κουλούρι
του πλανόδιου κουλού
τρώει το μηδέν.

*Από τη συλλογή “ισοτονικά”, εκδόσεις Φαρφουλάς, 2012.

ΠΑΡΟΠΛΙΣΜΕΝΗ ΩΡΑ

Η ήττα που πιστέψαμε
ότι δεν είναι δική μας
μεγαλύτερη καθώς ήταν
και από τον ίσκιο της
μικρότεροι καθώς ήμασταν
και από το άθροισμά μας
μας βρήκε στον χάρτη

όπως το σύννεφο εκείνο
που ρίχνοντας τα αντίβαρα
στάθηκε από πάνω μας
και άνοιξε στα δύο

***

ΧΑΡΤΟΜΑΝΤΕΙΑ

Και η πανσέληνος έσταζε
τις τριάντα της σελίδες
και τα έπιπλα φυτεμένα
στις εφτά γωνιές του κόσμου
και το σπίτι άδειο ισορροπούσε
στην πλάτη μιας γάτας
από εκείνες που τρώνε
ασβεστωμένα ξωκλήσια
κι η γάτα ακύμαντη
ράγιζε το τρίχωμά της
ανοίγοντας σε ρίγες
το ουράνιο τόξο

Στο δικό μας προσκεφάλι

***

ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Όχι άλλους απολογισμούς
είπε το τεφτέρι στον μπακάλη
το είπε από εδώ που πέφτει ο ήλιος
άλλοτε μέσα σε δύο
και άλλοτε μέσα σε τέσσερα κάγκελα
με τη φορά του ανέμου

Τώρα οι κονσέρβες θα χαρίζονται μέσα στα μάτια
και τα αλλαντικά θα μοιράζονται
μέσα στη γύμνια τους
και το χαβιάρι θα στάζει
μέσα σε ορίζοντες στα πεδία του Βανώ

Με απροσδιόριστη τροχιά Εκείνος
τράβηξε το μάτι του Αδάμ
για να μνημονεύσει το πέταγμα του μήλου
και οδήγησε την Εύα στην καρδιά
του κόσμου
στο ζεστό ράμφος των Σαλώνων

*Από τη συλλογή “Διώρυγα μεταξύ νεφών”, Εκδόσεις Θράκα, Φεβρουάριος 2018.

old wet red brick wall exposed to the North with a lot of green moss and lichens

ΒΡΥΑ ΚΡΥΑ
ξεράθηκε η συνήθεια και πια δεν ενοχλεί..

Βρύα
κρύα
στα χαλάσματα
γλιστρούν
απλώνουν ρίζες στα
λιγοστά δωμάτια

Μέσα μας

Αντηχήσεις ντροπής
Απ’ έξω μας

Κι αν το φεγγάρι αχνίζει από θυμό
(που βλέπει όλα τούτα)
Πετρώνει βαθιά
(μέρα με τη μέρα)
η νέα κατάσταση.

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ

πριν τον μηνίσκο
πριν το ουρικό
πριν σκάσει μύτη το τσικό
και πάρεις δρόμο

τώρα που όλο φτου και φτου
τώρα που τρέχει η γλωσσοφαγιά
και πιάνει ακόμα η μπογιά σου

πριν πέσεις κι άλλη Εθνική
να μ’αγαπήσεις

***

Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΣΕΞ

ήταν η ημέρα του σεξ

όλοι έκαναν σεξ

σεξ
συνέχεια σεξ
πολύ σεξ

κι ήταν πολύ μόνη

η μόνη κοπέλλα
που δεν έκανε σεξ
την ημέρα του σεξ

μόνο έγραφε για το σεξ

έγραφε σεξ σεξ σεξ

κι έκλαιγε

*Από τη συλλογή “Η Θεόδωρος Κολοκοτρώνης”, εκδ. Bibliotheque, 2016.

ΠΡΩΤΗ ΩΡΑ

τη νύχτα
όπου ακούγεται
σωματικά συμπαντικός
ο παφλασμός
κορδέλα
στο γαϊτανάκι
καρναβάλι της ζωής
τυλίγεται ο
θάνατος
μιας σερπαντίνας εραστής
να στροβιλίζεται
έγχρωμα
μες στο κενό της πτώσης

(ταράζοντας τη στεναχώρια
στο άρμα έρμα του τσίρκου
μιας συμμορίας ποταπής
η ερωμένη
σφαγιάζει το πέρασμα
εγκαθιδρύοντας
τον πόνο
μες στη μουβιόλα του μοντάζ
μιας κοπτοραπτικής συγκίνησης)

έμεινε να κατασπαράζει το αλύχτισμα της μέρας πολεμώντας
μες σε κουζίνες άγριου κάματου το σπάσιμο μίας
κουρελιασμένης χρείας στο ρούμι πάνω άνοιγε την ψυχή
δαγκώνοντας τα γράμματα απ’ το κοτσάνι έχοντας ως τα
κουκούτσια σχηματίσει τις πλέον λέξεις άλεκτες ιμερικές
σκαλίζοντας η γλώσσα μάγισσα μάγου μαγικού στο σώμα
εκείνης που ταξίδευε το κύμα στην πίκρα του ωκεανού

ΔΕΥΤΕΡΗ ΩΡΑ

ήταν
όταν ο φόβος εμφανίστηκε κι
αφιόνι στην καρδιά
σφαλίζοντας μ’ ένα φιλί
Που διαρκεί
η κλινοπάλη η μοναξιά μονήρης του εργένη
μπατάροντας στο παραμύθιασμα
ο τρόμος
την εύρεση μιας ξεχαρβαλωμένης
χουρμαδιάς

(θωπεύοντας βίαια σεξουαλικά
τα βυζιά του σκορπιού
φουρτουνιάζει στο δηλητήριο
το κέντρισμα της πόλης
μια τρικυμία ψιθυρίζει
απ’ τα πέρατα του αιδοίου
την προϊστορία
της ηδονής)

βάλθηκε ν’ αποστηθίζει τα εσπεριδοειδή συλλαμβάνοντας
τη μυρωδιά της ιδιωματικής λαλιάς του περγαμόντου στους
υπερθετικούς οργασμούς ενός ανθοδοχείου με κρίνους δένοντας
το σκίρτημα στον κάβο σπασμό της κλειτορίδας νηολογούσε
την ερεθιστική φλέβα του πούτσου στον υποβρύχιο κόσμο της
γυναίκας που σηματοδότησε την εκσπερμάτωση χαράζοντας με
τους χυμούς της την κατάδυση ανάδυση πλεύση στην ατρόμητα
εθιστική οσμολαγνεία της θανατερά καυλωμένης γαρδένιας

*Από τη συλλογή “Σμπαράλια (ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΣΕ 12 ΩΡΕΣ ΚΑΙ 3 ΦΩΝΕΣ), Εκδόσεις Αιγαίον/Κουκκίδα, Λευκωσία/Αθήνα 2018.

ΑΚΙΝΔΥΝΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Μια απ’ αυτές που σέρνονται στο πάτωμα.
Κάτι σαν οχιά, σαν δεντρογαλιά,
εκκλησιαστικού τύπου συγγνώμη δηλαδή, μη νομίζεις,
κλεισμένη σε κουτάκι.
Τον συγχώρησα.
Ο φίλος μου μετακόμισε τώρα δέκα πατώματα πιο κάτω μέσα μου.
Και δεν ακούω τα κύματά του
σαν αγριεύει κα μεταμορφώνεται σε θάλασσα.

***

ΑΚΤΗΜΟΝΕΣ

Με λόγια απλά
μείναμε ακτήμονες,
έτσι από τη μια μέρα στην άλλη.

Ένα μέλος του Θεού αποκολλήθηκε για να μας δείξει τον δρόμο.
Μια ακόμα θυσία, διότι έτσι είναι ο Θεός, πανταχού παρών, διηγείται,
θυσιάζεται, μας καληνυχτίζει μ’ ένα φιλί στο μέτωπο.
Με βαλίτσες έτοιμες για αλλού.

Πολλαπλασιαστήκαμε.
Το ένα είδος εις βάρος του άλλου.
Εξαιτίας μας εξαφανίστηκαν οι λύκοι.
Συνεπείς εμείς, τους αναπληρώνουμε.

Γενικώς μια ομοιομορφία,
ίδιοι πόνοι, ίδιες χαρές. Λίγες.

*Από τη συλλογή «Στρατός ξυπόλητων λέξεων», Εκδόσεις Βακχικόν, 2018.

TITANIC BAR

Without faith hope changes look
it wrinkles
its blood stagnates
water doesn’t quench its thirst
it merely drags its feet along the street
darkness gnaws the rest

I fall beside me scared
blind empty of image
what ends one morning
is death lulling pigeons to sleep

Black dyes
fire scorches
memory is on fire

Always keep at home
the damaged radio
I’ll always leave at dawn stepping
on TV antennas
and crushed white fags
something smells
of liquor and honey
Travellers usually
leave the door open behind them

Χωρίς πίστη η ελπίδα αλλάζει βλέμμα
ζαρώνει
το αίμα της λιμνάζει
το νερό δεν ξεδιψά
σέρνει τα πόδια του στην άσφαλτο
σκοτάδι ροκανίζει τα υπόλοιπα

Πέφτω δίπλα μου τρομάζοντας
τυφλός άδειος εικόνας
ό,τι τελειώνει ένα πρωί
είναι θάνατος που κοιμίζει γλυκά τα περιστέρια

Το μαύρο βάφει
η φωτιά καίει
η μνήμη καίγεται

Θα κρατάς πάντα σπίτι σου
το χαλασμένο ραδιόφωνο
θα φεύγω πάντα ξημερώματα
πατώντας σε κεραίες τηλεόρασης
και σκοτωμένα τσιγάρα άσπρα
κάτι μυρίζει οινόπνευμα και μέλι

Οι ταξιδιώτες συνήθως
αφήνουν πίσω τους την πόρτα ανοιχτή

*“Χάρτης ναυαγίων”/ “Chart of Shipwrecks”, Εκδόσεις Μετρονόμος, 2017. Αγγλική μετάφραση: Γιάννης Γκούμας.

Ήμουν εκεί,
όταν ανέκριναν τους νεκρούς
και κερμάτιζαν τη μνήμη
να τη μοιράσουν στους επαίτες.
Ήμουν εκεί,
ψάχνοντας το «αν» των αιώνων
στις σκοτεινές γωνιές της ιστορίας.
Ακούστε λοιπόν
την ομολογία του δολοφόνου
και ακουμπήστε το δάχτυλο
στην πληγή της αλήθειας.
Ήμουν εκεί,
μάταιος και μόνος.
Νύχτα και με τύφλωσε το φως.
Ούρλιαζαν και χόρευαν περιμένοντας τη λάβα
έρχονταν και περίμεναν.
Έδεναν τα πλοία.
«Εδώ είμαστε», έλεγαν
και δουλεύουμε σκληρά
να καταργήσουμε το θάνατο
να ξεχυθεί το λυπημένο δάσος
στην αιώνια επιστροφή.
Ήμουν εκεί και ήμουν μόνος.
Νύχτα ήταν, με τύφλωσε το φως.

*Από τη συλλογή “Καντάδες για ένα δαίμονα”, εκδ. Φίλντισι, 2015.