Ο κόσμος ολόκληρος διέρχεται μέσα από εικόνες του θανάτου Το λευκό χρώμα το φέρνει Κόκκινο το ξαναπαίρνει Ο κόσμος είναι μάταιος όσο η αναμονή Στο μέγεθος της επιτυχίας της ζωής Τις ιστορίες τις ξαναλέω Ο θάνατος σαν ανεμοστρόβιλος προς το πρόσωπό μου ερχόταν, Σαν το σκοτάδι η σκοτεινιά του κόσμου Δεν ξέρω πώς να φωτίσω όλες εκείνες τις ιστορίες Όλοι εκείνοι οι ήχοι πού τελειώνουν Ο κόσμος ήταν σκοτεινός Από το λευκό χρώμα βυθίζομαι Από τις εικόνες του θανάτου Πέφτω
*Ο Mutalib Abdulla, διακεκριμένος Κούρδος συγγραφέας και μεταφραστής, γεννήθηκε το 1962 στην πόλη Ερμπίλ, την πρωτεύουσα της Περιφέρειας του Ιρακινού Κουρδιστάν. Μέχρι σήμερα, συνεχίζει να ζει και να δημιουργεί στην πόλη που τον γέννησε. Με ένα εντυπωσιακό έργο που περιλαμβάνει 33 δημοσιευμένα βιβλία, ο Αμπντουλά έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της κουρδικής λογοτεχνίας. Έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις εντός του Κουρδιστάν και έχει βραβευτεί πολλές φορές για το έργο του. **Μετάφραση από τα κουρδικά στα ελληνικά: Omed Qarani.
-Κι εγώ που γράφω αυτές τις γραμμές είναι που έχω φύγει από καιρό για το ανοίκειο. Πως το σημείωμα αυτό βρέθηκε τυχαία και το έφερε ο άνεμος σε σας. Το ξέρω πως αφήνουμε σημάδια και θα μας οδηγήσουν με ασφάλεια στον λαβύρινθο της άλλης ζωής. Μόνο που φοβάμαι πως δεν αφήνουμε σημάδια για την άλλη ζωή αλλά για τούτη εδώ, την απαράμιλλη πίκρα, και τάχα πως αναζητούμε προσποιούμενοι ότι ζητάμε μια ευτυχία φτιαγμένη στα μέτρα μας.
Όπως ξέρω ότι θα μείνει από μένα είναι φαγωμένες φωτογραφίες και μερικοί στίχοι — μα όχι αυτοί που θα ήθελα. Και συνηθίζω στην ιδέα πως δεν υπάρχω, πως μια άλλη ύπαρξη, μια γυναίκα, που προσπαθώ να εξοικειωθώ μαζί της, με βοηθά να τελειώσω κάποιο ημιτελές δικό μου. Πως είμαι τυχερή που ανακάλυψα αυτήν τη φίλη: τον εαυτό μου κομματιασμένο σάμπως ευτυχισμένο, ικανοποιημένο, κουρασμένο, μεταμορφωμένο, παραλλαγμένο, συρρικνωμένο, εκτονωμένο, ψαλιδισμένο, εναρμονισμένο, με μόνο εφόδιο μια διάχυτη συγκίνηση να διαπερνά τους ιστούς του σώματος. Ξέρω πως θα θυμάμαι όλα όσα με μάγεψαν, όλα όσα με έσπρωξαν να πάω παραπέρα, και κυρίως τη μέθη της δημιουργίας, το ξέχασμα του χρόνου, την απόλυτη αφοσίωση. Μην με ξυπνάτε.
Αντέχω τον πόνο — εξασκούμαι χρόνια σε αυτό. Δεν αντέχω την αυτοθυσία, αλλά ακόμη κι αυτήν την παλεύω. Μη μου πείτε όμως τη λέξη «τέλος»· με δακρύζει αυτή η λέξη. Και δεν φοβάμαι, όχι, αλλά να κρατώ μια επιστολή σταλμένη από άνθρωπο. Κάτι θέλω να σας πω μα δεν μου βγαίνει καθαρό. Πάω προς τα πίσω λοιπόν, από εκεί που ξεκίνησα, σε μια μήτρα, μέχρι να βρεθώ πάλι στη ροή της ηδονής. Τόση εξάρτηση δεν αντέχεται. Το δικό μου ταξίδι θα άρχιζε αλλιώς: χωρίς πρόσωπο, χωρίς γραμμές σώματος, μια ύλη από ανθρώπινα κατάλοιπα. Όμως είμαι εδώ τώρα. Χάνω σιγά σιγά ό,τι μου χάρισε η φύση. Παρακολουθώ την απώλεια και τη συντροφεύω με συρτά βήματα χορού πυρρίχιου. Δεν γυρνώ προς την ιστορία. Δεν γυρνώ προς την επιστήμη. Δεν γυρνώ προς τους ήρωες. Δεν γυρνώ προς την εξουσία. Δεν γυρνώ σε παντοδυναμίες. Εγώ, ο κομματιασμένος στενολύπητος εαυτός. Κομμάτια του κορμιού μου εξέχουν από τον τύμβο της Αθηνάς. Ίσως φταίει που ξέχασα την Αρκτεία τελετή με τα σφιχτά τα βήματα γύρω από τη λεκάνη, ή τον χορό του θανάτου με μόνη κίνηση την έκφραση του προσώπου σε αναρώτηση.
Εμμέλεια με φώναζαν από κοντά και μακριά, και εμμελώς με ύβρη ξεπληρώνω τις χαρές μου με αγνωσία, με αμνησία.
Ζηλεύω αυτό το τσιγάρο που καπνίζεις Τόσο αφηρημένα.
*
Πλάνο ταξιδιού
Αργά το βράδυ έβαλα όλο το σπίτι πίσω στη θέση του. Έβαλα στην άκρη όλα τα χαρτιά που περίσσεψαν. Επιβεβαιώνω στον εαυτό μου τη σταθερότητα των κλειδαριών. Δεν σου ξαναείπα λέξη. Από την κορυφή των βουνών της Petrópolis, με ένα μυτερό καπέλο και ένα ποτιστήρι, η Ελίζαμπεθ* επιβεβαίωσε ξανά ότι «Το να χάνεις είναι πιο εύκολο από όσο νομίζεις». Έσκισα όλα τα χαρτιά που περίσσεψαν. «Τα μάτια του αμαρτάνουν, αλλά το σώμα του όχι», είπε η ακριβής, ταυτόχρονη μεταφράστρια, και τα χέρια της έτρεμαν. «Είναι επικίνδυνος», γέλασε η Καρολίνα, ειδική στο φιλμ Kodak. Η κάμερα ταξίδεψε σε χαμηλό υψόμετρο. Η φωνή στα βουνά, άσβεστη ήμερη φωτιά του πάθους, η φωνή από τον καθρέφτη των ματιών μου, που αρνείται κάθε ταξίδι, και η βραχνή φωνή της ταχύτητας, ήπια λίγο και από τα τρία χωρίς να το καταλάβω σαν κάποιον που ψάχνει για μια κλωστή. Δεν σου ξαναείπα λέξη, επαναλαμβάνω, τονίζω, αργά το βράδυ, ενώ ξεμπλέκω χωρίς πολυτέλεια με βελόνες τις απόψεις που άκουσα σε μια ατελείωτη μέρα που δεν μοιάζουν πια με το θολό φως εκείνης της ίδιας ατελείωτης μέρας.
*Αναφορά στην ποιήτρια Ελίζαμπεθ Μπίσοπ.
*
Δόξα και πλούτος
Έγραψα το όνομά μου τόσες πολλές φορές και τώρα γίνομαι θέμα εφημερίδας. Πόνοι στο σώμα—νευραλγική γραμμή που διαπερνά την καρδιά. Οι γείτονες κάτω παρακαλούν την άμεση απέλασή μου. Δεν άκουσαν το φρενήρες πιάνο της βροχής ούτε την πρώτη σωστή ιστορία τρόμου: στο μουσείο της Μαντάμ Τισό, ο δολοφόνος σμίλευε τα θύματα του σε κερί. Έγινε είδηση. Οδηγώ το αυτοκίνητό μου. Κοιτάζω τον κόλπο στο βάθος, στην ομίχλη των νέον, και σκέφτομαι την Χάια, το Αμβούργο,το Ντόβερ,τις άγκυρες τις υψωμένες στη Λισαβόνα. Δεν έφτασα στον νέο κόσμο. Τίποτα δεν είναι εθνικό. Πέφτω, και στο πήδημα μου, η ενοχλητική ενοχή πονάει: έχοντας κλέψει το δικαίωμά σου να υποφέρεις. Έκλεψα τη σιωπηλή σου φωνή, έπεσα στη θάλασσα, παίρνω νερό. Δώσε μου τη βάρκα.
*
Τίποτα δεν κρύβει την τελειότητα της αγάπης… Τίποτα δεν κρύβει την τελειότητα της αγάπης. Ένα αυτοκίνητο με όπισθεν. Ανάμνηση του κινούμενου νερού. Φιλί. Ιδιαίτερη γεύση του στόματός σου. Το τελευταίο τρένο που ανεβαίνει στον παράδεισο. Τεντώνω τα αυτιά μου. Συσκευές που κάνουν μόνο ήχο καταλαμβάνουν τον κρυφό τόπο της ευτυχίας. Πρέπει να δέσω τον εαυτό μου στα πανιά με τα ίδια μου τα χέρια. Να ρυμουλκήσω μια βάρκα. Από εδώ, βαθιά στο καταφύγιο του δάσους, ακούω πράγματα που δεν έχω ξανακούσει, πουλιά να κλαίνε.
*Η Άνα Κριστίνα Σεζάρ (Ana Cristina Cesar) ήταν ποιήτρια και μεταφράστρια που γεννήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας το 1952. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα ονόματα της Γενιάς του Μικρογράφου. Συνδέεται επίσης με το κίνημα της Περιθωριακής Ποίησης. Το 1969, σε ηλικία 17 ετών, ταξίδεψε στην Αγγλία για πρώτη φορά. Αργότερα, θα έλεγε ότι η μεγαλύτερη συνέπεια αυτής της εμπειρίας ήταν η απώλεια της πίστης της. Ολοκλήρωσε κλασικές σπουδές στη Σχολή Πρακτικών της Φιλοσοφικής Σχολής του Ρίο και αργότερα απέκτησε πτυχίο Λογοτεχνίας από το Καθολικό Πανεπιστήμιο του Ρίο ντε Τζανέιρο. Αποφοίτησε με μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών από το Πανεπιστήμιο του Έσσεξ της Αγγλίας. Μετέφρασε, μεταξύ άλλων, έργα της Κάθριν Μάνσφιλντ και της Έμιλι Ντίκινσον. Ήταν τη δεκαετία του 1970 που άρχισε να αναπτύσσει το ποιητικό της έργο, κατά τη διάρκεια της τελευταίας βραζιλιάνικης στρατιωτικής δικτατορίας (1964-1985). Το 1983, στο τέλος ενός μαθήματος γυναικείας λογοτεχνίας στη Βραζιλία, εισήλθε σε βαθιά καταθλιπτική φάση. Αφού έκανε απόπειρα αυτοκτονίας στην παραλία, παρέμεινε σε ψυχιατρική κλινική για αρκετές εβδομάδες. Στις 29 Οκτωβρίου, επέστρεψε στο σπίτι των γονέων της στην Κοπακαμπάνα, όπου, σε ηλικία μόλις 31 ετών, αυτοκτόνησε πηδώντας από μια βεράντα παρουσία της οικογένειάς της. Δημοσίευσε τα έργα “Σκηνές του Απριλίου” (1978), “Πλήρης Αλληλογραφία” (1978), “Γάντια Σουέτ” (1980) και “Στα Πόδια Σου” (1982). Μετά θάνατον, εκδόθηκαν τα βιβλία “Αδημοσίευτα και Διασκορπισμένα” (1985), “Νέα Σέλετς” και “Ποιητική “(2015).
Το εξώφυλλο του «The Spur» τον Μάιο του 1920, σε εικονογράφηση του Henry Bernard
Mike Carey, CDA Student*
Έρχομαι σαν ένας φλεγόμενος κομήτης, σαν τον ήλιο όταν ξυπνά η αυγή. Έρχομαι σαν μια θυελλώδης καταιγίδα, όταν σπάζουν οι κεραυνοί και οι αστραπές. Έρχομαι σαν τη λάβα που ξεχύνεται από τα ισχυρά ηφαίστεια σε κίνηση. Έρχομαι σαν την καταιγίδα από το βορρά που ξεσηκώνει και εξοργίζει τον ωκεανό.
Οδήγησα τους καταπιεσμένους και τυραννισμένους λαούς των προηγούμενων γενεών. Τους βοήθησα να αποτινάξουν τη σκλαβιά και να κερδίσουν την πλήρη απελευθέρωσή τους. Πορεύτηκα με το πνεύμα της προόδου και βοήθησα κάθε προσπάθειά της. Και θα πορευτώ μαζί με τους λαούς, μέχρι να τους ελευθερώσω για πάντα.
Εσείς, άγιοι με τα σακίδια γεμάτα χρήματα, εσείς, στεφανωμένοι δολοφόνοι, χρισμένοι με διαμάχες και συγκρούσεις. Έρχομαι να σας καταστρέψω, τους νόμους σας, τα ψέματά σας και τις ανόητες συμβάσεις σας. Τις καρδιές σας που διψούν για αίμα, θα τις τρυπήσω μέχρι να σταματήσει η ζωή μέσα τους. Τα στέμματα και τα σκήπτρα σας, τα μικρά χρυσά παιχνίδια σας, θα τα σπάσω σε κομμάτια.
Κρεμάστε με ή πυροβολήστε με, οι προσπάθειές σας είναι μάταιες – χάσιμο χρόνου, δεν φοβάμαι ούτε τις φυλακές ούτε τα βασανιστήρια, ούτε τα ικριώματα, ούτε οτιδήποτε άλλο. Θα ξανασηκωθώ από τη γη και θα καλύψω την επιφάνειά της με όπλα, μέχρι να βυθιστείτε στους τάφους σας, μέχρι να τελειώσει η δύναμή σας για το κακό.
Αυτό το εκδικητικό ποίημα είναι απόσπασμα από το έργο «Επανάσταση» του Joseph Bovshover, που γράφτηκε πριν από τη Ρωσική Επανάσταση, αλλά μεταφράστηκε και εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 1919 από το αρχικό του ιδίωμα Yiddish από τον Joseph Leftwich, για το βρετανικό αναρχοκομμουνιστικό περιοδικό The Spur. Είναι ένα ασυμβίβαστο ποίημα, που προειδοποιεί τις άρχουσες τάξεις και όλους τους πυλώνες της αριστοκρατικής και αστικής κοινωνίας.
*Από το “Gezamelṭe shriften: poezye un proza” (New York, 1911) 17104.a.3
Ο Joseph Bovshover (1873-1915) γεννήθηκε στο Lyubavichi («η πόλη της αδελφικής αγάπης») εντός της Ζώνης Διαμονής της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μέρος των περιορισμένων εδαφών στα οποία επιτρεπόταν να ζουν οι Εβραίοι. Αρχικά έδρα του χασιδικού κινήματος Chabad, η εβραϊκή κοινότητα του Lyubavichi έπεσε θύμα της ναζιστικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση και σφαγιάστηκε τον Νοέμβριο του 1941.
Μισό αιώνα νωρίτερα, το 1891, λίγα μόλις χρόνια μετά από μια σειρά βίαιων αντιεβραϊκών πογκρόμ, ο Bovshover είχε μεταναστεύσει από αυτό που αποκαλούσε «τις καταπιεσμένες και μαστιγωμένες από τον Τσάρο χώρες» στη Νέα Υόρκη – και μετάνιωσε πικρά που αποχωρίστηκε τη μητέρα και τον πατέρα του για να ξεκινήσει μια νέα ζωή μακριά από τα πογκρόμ. Εντασσόμενος στο «χωνευτήρι» της εργατικής τάξης στις Ηνωμένες Πολιτείες, έγινε γνωστός αναρχοκομμουνιστής «ποιητής των εργοστασίων της εκμετάλλευσης» και αγκιτάτορας στο εργατικό κίνημα, δημοσιεύοντας σε Yiddish και αγγλικά με το ψευδώνυμο Basil Dahl. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Bovshover νοσηλεύτηκε για ψυχική ασθένεια πριν πεθάνει το 1915.
Μετά το θάνατό του, η συμβολή του Bovshover στην προλεταριακή ποίηση αναγνωρίστηκε ευρέως, και όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά την μπολσεβίκικη επανάσταση του 1917, η Ρωσία τον αναγνώρισε ως δικό της. Ο David Shneer έγραψε ότι «ανακηρύχθηκε άγιος… ως ιδρυτής της λογοτεχνικής ιστορίας των Εβραίων εργατών» από τον αναδυόμενο σοβιετικό Τύπο στα Yiddish. Καθ’ όλη τη διάρκεια του 1918, η ποίησή του εμφανίστηκε σε τρεις από τις δώδεκα εκδόσεις της πρώτης εφημερίδας στα Yiddish στη Σοβιετική Ρωσία, «Varhayt» (Αλήθεια στα Γερμανικά). Ήταν φερέφωνο του ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος «Pravda» (που σήμαινε επίσης «Αλήθεια» στα ρωσικά) και τον Αύγουστο του 1918 ιδρύθηκε εκ νέου ως «Der Emes» (και πάλι «Αλήθεια» στα Yiddish). Αν και υποστηριζόταν από τον Λένιν, έκλεισε υπό τον Στάλιν στα τέλη της δεκαετίας του 1930, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης σοβιετικής εκστρατείας κατά της κουλτούρας των ΓίντιςYiddish.
Ο Bovshover σύντομα έγινε γνωστός και στη Βρετανία. Μια σειρά μεταφράσεων της ποίησής του δημοσιεύτηκαν στο The Spur τα χρόνια μετά τη Ρωσική Επανάσταση, συμπεριλαμβανομένων των παραπάνω αποσπασμάτων. Το The Spur ήταν ένα βρετανικό περιοδικό αναρχοκομμουνιστικής κατεύθυνσης που αντλούσε έμπνευση τόσο από τον Μιχαήλ Μπακούνιν όσο και από τον Καρλ Μαρξ. Σε αντίθεση με πολλές άλλες αναρχικές εκδόσεις, οι συντάκτες του υποστήριζαν το μπολσεβίκικο κόμμα του Λένιν μέχρι την εδραίωση του σοβιετικού κράτους στις αρχές της δεκαετίας του 1920.
Στην παραγωγή του «The Spur» συμμετείχε μια ομάδα… πολύχρωμων προσωπικοτήτων. Επιμελήθηκε από τον Guy Aldred, έναν επαναστάτη με έδρα τη Γλασκόβη, και τη Rose Witcop, μια Εβραία αναρχική και σεξουαλική μεταρρυθμίστρια που είχε μεταναστεύσει στη Βρετανία από το Κίεβο της Ουκρανίας, τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Τα χαρακτηριστικά καρτούν του περιοδικού ήταν του Henry Bernard. Ο Joseph Leftwich μετέφρασε την ποίηση του Bovshover για το «The Spur». Τον προσέλκυσε ο Bovshover ως σοσιαλιστής και παθιασμένος υποστηρικτής της εβραϊκής κουλτούρας. Ο Leftwich έγινε διάσημος ως ένα από τα «Whitechapel Boys», μια ονομασία που επινόησε για μια ομάδα εβραίων συγγραφέων και καλλιτεχνών στο East End του Λονδίνου πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η ποίηση του Bovshover συχνά μελοποιούνταν. Αν και το έργο του φαίνεται να έφτασε στον βρετανικό αναρχισμό στα τέλη της δεκαετίας του 1910 και στη δεκαετία του 1920 μέσω του σοβιετικού Τύπου στα Yiddish, πιο πρόσφατα ανακαλύφθηκε εκ νέου χάρη στις συνεισφορές του στο αμερικανικό βιβλίο εργατικών τραγουδιών από τον Σκωτσέζο μουσικό της λαϊκής μουσικής Dick Gaughan, που αναβίωσε ως μέρος της μουσικής επίθεσης του Gaughan στον θατσερισμό και την κλιμάκωση του Ψυχρού Πολέμου στη δεκαετία του 1980. Μπορείτε να ακούσετε τον Gaughan και την Judy Sweeney να ερμηνεύουν μια διαφορετική μετάφραση του «Revolution», με όλο το ριζοσπαστικό πάθος που απαιτεί ένα τέτοιο ποίημα, στο YouTube εδώ και υπάρχει μια ζωντανή εκδοχή μόνο από τον Gaughan εδώ.
Αναφορές/περισσότερες πληροφορίες:
«Joseph Bovshover: Poet of the Workers and the Sweatshops» στο http://yiddishkayt.org/view/joseph-bovshover/ «Yoysef (Joseph) Bovshover» στο http://yleksikon.blogspot.co.uk/2014/10/yoysef-joseph-bovshover.html Joseph Bovshover, «Ένας Ρώσος Εβραίος θυμάται την ημέρα που έφυγε από το σπίτι του, περίπου 1896-1897» στο The Jew in the American World: A Source Book, επιμέλεια Jacob Rader Marcus (Ντιτρόιτ, 1996), σ. 353-4 YA.1998.a.1050. Encyclopaedia Judaica στη διεύθυνση http://www.bjeindy.org/resources/library/encyclopediajudaica/ Dick Gaughan, «Σημειώσεις για το τραγούδι Different Kind of Love Song (1983)» στη διεύθυνση http://www.dickgaughan.co.uk/discography/dsc-love.html Mark Shipway, Αντι-κοινοβουλευτικός κομμουνισμός: Το κίνημα για τα εργατικά συμβούλια στη Βρετανία, 1917-45 (Basingstoke, 1988) YC.1988.a.8404. David Shneer, Το Yiddish και η δημιουργία της σοβιετικής εβραϊκής κουλτούρας: 1918-1930 (Κέιμπριτζ, 2004) YC.2006.a.10674.
Η απροσμέτρητη γοητεία του παλιού ανάμνηση, βιβλίο, περιοδικό. Η μυρωδιά, το σώμα του, το καρδιοχτύπι, το κομπρεσέρ ανάβει της επιθυμίας και της νοσταλγίας. Αγάπη ανεξαργύρωτη, της φαντασίας αερόστατο.
Παλιά «χαρτάκια» (έτσι τα λέγαμε) με ηθοποιούς και ποδοσφαιριστές και με σημαίες κρατών που από πίσω έγραφαν γλώσσα, πρωτεύουσα, προϊόντα κλπ., Τα «Ηρακλείδια» με τους άθλους του Ηρακλή, μέσα σε μικρές σοκολάτες ΙΟΝ. Και φυσικά τα θρυλικά «καραγκιοζάκια», με τις πολύχρωμες φιγούρες. Όπως επίσης και «Γκαούρ-Ταρζάν», «Μικρός Σερίφης» και «Μικρός Καουμπόϊ».
Για τα πιτσιρίκια το πρώτο τέλος του κόσμου. Για τη γάτα ένας καινούργιος αφέντης. Για την σκύλο μια καινούργια οικοδέσποινα. Για τη σκάλα της επίπλωσης, γδούποι, ο δρόμος μου ή η λεωφόρος. Για τους τοίχους άδεια τετράγωνα όπου κάποτε είχαν κρεμάσει φωτογραφίες. Για τους γείτονες νέα θέματα, ένα διάλειμμα στην πλήξη. Για το αυτοκίνητο καλύτερα να υπήρχαν δύο. Για τα μυθιστορήματα, τα ποιήματα – εντάξει, πάρε ό,τι θέλεις. Χειρότερα με τις εγκυκλοπαίδειες και βινύλια, για να μην αναφέρω τον οδηγό για τη σωστή χρήση τους που αναμφίβολα στηρίζει δείκτες πάνω στα δύο ονόματα – είναι ακόμα ενωμένα με τον σύνδεσμο “και” ή τα διχάζει μια εποχή;
*
Η επόμενη μέρα – χωρίς εμάς
Το πρωινό αναμένεται ψυχρό και ομιχλώδες Σύννεφα βροχής θα μετακινηθούν απ’ τα δυτικά. Φτωχή ορατότητα. Ολισθηρές οδικές αρτηρίες.
Βαθμηδόν καθώς προχωράει η μέρα Μέτωπα με υψηλές πίεσις απ’ τα βόρεια κάνουν πιθανή την τοπική λιακάδα. Εξαιτίας των ανέμων ωστόσο, κατά διαστήματα δυνατοί και θυελλώδεις, μπορεί να μεταλλαχθεί σε καταιγίδες.
Τη νύχτα χωρίς σύννεφα σ’ όλη τη χώρα, μόνο στα νοτιοδυτικά μια μικρή πιθανότητα επανάληψης. Η θερμοκρασία θα πέσει απότομα ενώ οι βαρομετρικές ενδείξεις δείχνουν άνοδο.
Η επόμενη μέρα υπόσχεται να είναι λιόχαρη, αν και εκείνοι που είναι ακόμα ζωντανοί θα πρέπει να έχουν μαζί τους ομπρέλες.
*Από το βιβλίο “Βισουάβα Σιμπόρσκα – Εδώ – Ποιήματα (2005-2009) – Μια ανθολόγηση”, Β’ έκδοση, Εκδόσεις Σοκόλη 2021. Απόδοση-επιμέλεια: Βασίλης Καραβίτης.
Στις τσέπες της ζωής του Η καρδιά του χόρτα τρυφερά Αλλαξοπίστησες ώρες επιπλέον Ιωδιούχο ποτάσσας καθολικής Το στρατόπεδο πίσω Ιστορία αδέξιων αληθειών Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε Οι γυναίκες βιζαβί Πίκρα των ιδεών Που στιγματίζουν το μοναδικό τέλος του ανθρώπου Άσε με να σκεφτώ αναγνώστη τη μοίρα του Ευτυχία δικιά σου βεβαιώνουν ποιος κλουβί δικό σου από κάγκελα τα Σ’ ένα λαγούμι γαιάνθρακα Στοχεύουν στις ιδιοκτησίες στενοχώραφων Απογοητεύσεις θα εμποδίζατε ένα όνειρο γαλήνιο Να ζει μ΄’ίσα σ’ ένα ακάματο χαμόγελο Που το επικαλούνται σε ώρες μωρουδίστικες Προς τι οι άυλοι ανατροπές Να είναι καρνέ τσέπης Που προστίθενται ακαταπαύστως Για μια θρησκεία παρηγορητική Όπως η ηθική του Χριστού Εγωιστικό βασίλειο Στο μουσείο του Λούβρου Δρόμοι όταν γεράσω Κουραστικολι όπωςένας σκύλος Το καθημερινό μου βιβλίο καλό ανθρωπάκι Στα μεγάλα βουλεβάρτα Μακριά απ’ το Παρίσι Θα είναι ο κόσμος λάθος επιτυχία Ο Κάρολος Φλοκέ τα μάτια πεισματικά κλειστά Μύγα η ομπρέλα παιδί Και οι δικές σας σκέψεις Είναι φλυαρίες καθημερινές αθλιότητες Που χαμογελούν σε μανιακούς Που αγαπάμε ευτυχία θράσος Περί στομαχικού πόνου Η πτήση των εφήμερων αεροπλάνο Οδηγεί το όνειρο της υπομονής W.C. Αγαπώ τους πιστούς της Σκηνής της κιβωτού Που βουτούν σ’ ένα κύμα
*Από το βιβλίο “Φράνσις Πικάμπια – Μοναδικός ευνούχος”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2018. Μετάφραση: Ανδρέας Νεοφυτίδης.
Καιρό τώρα είμαι πολύ στενοχωρημένος Πιάνομαι από ό,τι υπάρχει Καταλήγω να απομακρύνομαι από τον εαυτό μου Πουθενά δεν ανήκω, βηματίζω μέσα στα μοναστήρια Ψάχνω κάποιον που δεν είναι εδώ Αλλά ακούω πίσω από τα μοναστήρια Με καλεί, τον ακολουθώ Απομακρύνομαι από τον κόσμο Η ψυχή μου γίνεται καταρράκτης ιδρώτα Λένε πήγαινε στο νοσοκομείο Πέφτω κοντά στο νεκροταφείο
*
ΙΔΕ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
Το όνομά μου αγνοώ Μετά από ζωή στης φύσης την αγκαλιά, με καρδιά ανοιχτή, το όνομά μου αγνοώ Με μάτια σφαλιστά, ο κόσμος μού άρπαξε την καρδιά Η ψυχή μου λαχταρά τη φύση Μα ξέρω, η ζωή είναι προφύλαξη από ό,τι ποθούμε Η καρδιά μου απ’ τον κόσμο αποξενώθηκε, μακάρι να μην άνοιγα τα μάτια Ο θάνατος, προϋπόθεση λύτρωσης απ’ τον πόνο Όσα ζητάμε δεν είναι το να γίνουμε κόσμος Ούτε όρος να γίνουμε φύση Μα λύτρωση απ’ τη μοναξιά Μακάρι να γινόμουν θάνατος, αντίθετος του κόσμου Με καρδιά γεμάτη όνειρα, θα γύριζα στο κενό Ίδε ο θάνατος, προϋπόθεση λύτρωσης απ’ την αμφιβολία Μετά από ζωή στον κόσμο Με της νύχτας τη φαντασία κατακτώ τη φύση Πού είναι το σπίτι μας, αγνοώ Το όνομά μου αγνοώ.
*
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΕΛΕΙ…
Δεν θέλω να βγω από τον πόλεμο του θανάτου Μπρος στον καθρέφτη χτενίζω τα μαλλιά προς τα πάνω και λέω στον εαυτό μου Τι θέλεις Από τον πόλεμο της ηδονής που δεν ελέγχεται Τη φαντασία που η ζωή λαχταρά Την παράξενη επιθυμία που είναι ο θάνατος και Ο άνθρωπος γερνά στην αναμονή Τι θέλεις Ρωτώ τον καθρέφτη Δεν ρωτώ τον πόλεμο Αυτή είναι η αληθινή επιθυμία Η ζωή τη θέλει Εγώ δεν τη θέλω Κρατιέμαι μακριά από τον πόλεμο του θανάτου Λύτρωση από τον κλειστό κύκλο της επιθυμίας Που με την πρώτη ματιά φαίνεται πως η ζωή τη θέλει Εγώ δεν τη θέλω Ζητώ από τη γλώσσα να με προστατέψει από τον πόλεμο του θανάτου Ζητώ από τον θάνατο να με προστατέψει από τον πόλεμο της γλώσσας Ζητώ από τον πόλεμο να με προστατέψει από τον θάνατο της γλώσσας Όλη αυτή η αυτοκαταστροφή Αυτές οι επιθυμίες Ένα κενό απύθμενο Η φαντασία το θέλει Ο άνθρωπος το προσμένει Μπρος στον καθρέφτη χτενίζω τα μαλλιά προς τα πάνω και λέω στον εαυτό μου Τι θέλεις Μπρος στον καθρέφτη κλείνω τα μάτια και λέω Ποιος είμαι εγώ που ο θάνατος επιθυμεί.
*Ο Mutalib Abdulla, ένας διακεκριμένος Κούρδος συγγραφέας και μεταφραστής, γεννήθηκε το 1962 στην πόλη Ερμπίλ, την πρωτεύουσα της Περιφέρειας του Ιρακινού Κουρδιστάν. Μέχρι σήμερα, συνεχίζει να ζει και να δημιουργεί στην πόλη που τον γέννησε. Με ένα εντυπωσιακό έργο που περιλαμβάνει 33 δημοσιευμένα βιβλία, ο Abdulla έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της κουρδικής λογοτεχνίας. Έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις εντός του Κουρδιστάν και έχει βραβευτεί πολλές φορές για το έργο του.
**Μετάφραση από τα κουρδικά στα ελληνικά: Omed Qarani.
To Koskino 