Ο μουγγός τραγουδιστής κυττούσε τη πανσέληνο

Και ο μουγγός κυττούσε τη πανσέληνο μες απ’ το καθρέπτη
του ποταμού
Ο νυχτοφύλακας έπαιρνε κ έκλεινε τη φεγγαρόλαμψη σ’ ένα
του σφύριγμα
Κ ή Αφροδίτη περιδέραιο τη πέρναγε στο σκιερό ουρανό.
Μα τά μικρά κορίτσια που δεν πάτησαν ακόμη δεκατρία
Τ’ ουρανού το σφύριγμα μ’ ένα σφύριγμα κι άνεμο φιλί έπιναν
Από το στέμμα του μισότρελλου γεροζωγράφου π έφερνε
Τα σφυριχτά κορίτσια, με το κάρβουνο ηής υπόσχεσης στο χαρτί
της αιώνιας αγάπης’
Και κυττουσε μέ λαχτάρα κι όλο κύτταγε τη πανσέληνο, ο
μουγγός, μες απ το ποτάμι.
Το ποτάμι κυττούσε τη πανσέληνο κ η πανσέληνος το ποτάμι.
Φιλούσε με τ άλαλα χείλη του ο μουγγός τά σπυριά,
καί γίνονταν φεγγάρια’
Χίλια φεγγάρια ο ουρανός, χίλιες πανσέληνους,
κ ένα κλεφτοφάναρο για τον ποιητή.

***

Κολυμπώ στα βαθειά νερά

Μια ζωή στοά) χρόνου το σταμάτημα
Κολυμπώ στα βαθειά νερά.

Στης αγάπης το πρωτοξύπνημα
με χείλη φιλιών, ρουφώ
απ το λουλούδι τή δροσιά
Μια στάλα ικμάδα που κυλά
σ αυλάκια αχάρακτα
νεανικού προσώπου.

Απύξιδο καράβι χάνεται
Στου έρωτα τον ωκεανό’
Γοργόνα απ τής νιότης χλωροφύλλη
Από τη μέση και κάτω ροφός,
Τους κρίκους
Της αλυσίδας
Της άγκυρας λύνει.
Στου βυθού τα εργαστήρια
Κομψοτέχνημα σ ασήμι καί φύκη ο έφηβος
Της σάρκας και του έρωτα την ένωση, γιορτάζει.

Και το σκοινί τραβώ- δεν τελειώνει.
Τη σκανδάλη πατώ
Κ εκπυρσοκροτεί
Ένα όνειρο
Όνειρο και σκάνδαλο
Καθαρό ασήμι και χρυσάφι της αμμουδιάς
’που κυλιούνται τα γυμνά παιδιά —
Και το σκοινί τραβώ ίσαμε το τέλος.

*Από τη συλλογή “22 Ποιήματα”, Αθήνα 1982.

1
Χωρίς αλφάβητο

Τη νύχτα η Σφίγγα
αφουγκράζεται την έρημο και
ανανεώνει το μυστήριό της
με εισπνοές νύχτιας σιωπής
Οι βεδουΐνοι μηρυκάζουν τη ζέστη
της μέρας
με ήχους κοφτούς και κρυσταλλιασμένους
απ’ τη βραδυνή ψύχρα
Από ψηλά οι αστερισμοί
ανταλλάσσουν μηνύματα με
την απέραντη κίτρινη άμμο
μαζί ανιχνεύοντας τις κοινές ρίζες τους

Μια ροή δίχως παύση
διατρέχει το χώρο
Μια μυστική κοσμική ενέργεια
αχαρτογράφητη και
χωρίς αλφάβητο

2
Μια ιστορία αληθινή

Μια ιστορία με αλήθεια
είναι κελάϊδημα πουλιών
το δειλινό
συναθροισμένα καθώς στέκουν
στην ίδια φυλλωσιά

Πές μου και συ
μια τέτοια ιστορία το βράδυ
Τόσο ζωντανή
Τόσο εύηχη
Τόσο αληθινή

Τόσο αληθινή

Κι εγώ τότε γιατί
να μη σε αγαπήσω

Μετάφραση-Επίμετρο: Νικολέττα Σίμωνος

Ωδή στο φθινόπωρο

Στα βάθη του φθινοπώρου
δε σου περνάει απ’ το μυαλό πως τα φύλλα θ’ αναρωτιούνται πόσο
άνετα θα ’ναι ν’ ακουμπούν
τη γη παρά την
κενότητα του αγέρα και τις απανωτές
επελάσεις του ανέμου; Και δε νομίζεις
πως κι αυτά τα δέντρα ακόμα, κυρίως εκείνα με τις βρυώδεις,
χουχουλιάρικες σπηλιές, αρχίζουν να ’χουν έγνοια

των πουλιών που θα ’ρθουν –σ’ εξάδες, δωδεκάδες– στρώμα να βρουν
στα σώματά τους μέσα; Και δεν ακούς
τη χρυσόβεργα που ψιθυρίζει αντίο,
το αιώνιο πλάσμα εστεμμένο με τις πρώτες
τούφες του χιονιού; Η λιμνούλα
έχει χαθεί, και το κατάλευκο πεδίο όπου
γλιστρά η αλεπού τόσο γοργά αποκαλύπτει
τις γαλαζόχρωμες σκιές της. Κι ο άνεμος εξαπολύει
το ουρλιαχτό του. Και το βραδάκι ειδικά,
ο σωρός απ’ τα καυσόξυλα πιάνει λίγο-λίγο να προχωρά,
αδημονώντας να φτάσει στον προορισμό του.

*Από τη συλλογή Devotions (2017)

***

Σήμερα

Σήμερα πετάω χαμηλά και
δεν βγάζω άχνα.
Αφήνω όλα τα βουντού της φιλοδοξίας κοιμισμένα.

Ο κόσμος προχωρά όπως πρέπει,
οι μέλισσες στον κήπο αφήνουν κάποιο βουητό,
τα ψάρια χοροπηδούν, τα μυγάκια καταβροχθίζονται.
Και πάει λέγοντας.

Μα εγώ παίρνω ρεπό.
Ήσυχη σαν το φτερό.
Παραμένω ακίνητη παρόλο που στην πραγματικότητα διανύω
μια απόσταση τρομακτική.

Ηρεμία. Μία εκ των πυλών
που σε μπάζουν στο ναό.

*Από τη συλλογή A thousand mornings (2013)

***

Μην ανησυχείς

Τα πράγματα παίρνουν τον χρόνο που παίρνουν. Μην
ανησυχείς.
Πόσους δρόμους είχε ακολουθήσει ο Άγιος Αυγουστίνος
μέχρι να γίνει Άγιος;

*Από τη συλλογή Felicity (2015)

Επίμετρο:
Η Μαίρη Όλιβερ (Οχάιο, 1935 – Φλόριντα, 2019) είναι Αμερικανίδα ποιήτρια, βραβευμένη με το National Book Award (1992) και το Pulitzer Prize (1984). Ξεκίνησε να γράφει ποίηση στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών και επηρεάστηκε από το έργο των ποιητών H.D. Thoreau και W. Whitman. Τον τελευταίο, μάλιστα, τον θεωρούσε ήρωά της και ως τον αδελφό που δεν είχε ποτέ. Κύρια πηγή έμπνευσής της δεν είναι άλλη από τη φύση και τα πλάσματά της – η ίδια υπήρξε, άλλωστε, δεινή πεζοπόρος. Συνεπώς, η φύση δεσπόζει στο σύνολο του ποιητικού της έργου. Όπως και ο Whitman, έτσι και η Oliver επεδίωκε όχι μόνο να παρατηρεί τη φύση αλλά και να μπαίνει στη θέση του κάθε πλάσματός της και να γίνεται ένα μαζί του. Η ποίησή της μοιάζει να έχει τη μορφή μιας σκοτεινής ενδοσκόπησης που σε αφήνει, ωστόσο, με μια ανακούφιση ευδαιμονίας. Η Όλιβερ έχει, επίσης, συγκριθεί με την Έμιλι Ντίκινσον, ως προς το γεγονός της κοινής συγγένειας της ποίησής τους με τη μοναξιά και τον εσωτερικό μονόλογο. Τέλος, αποτελεί μία εκ των κορυφαίων ποιητών της Αμερικής που ασχολούνται με τον κόσμο της φύσης και του περιβάλλοντος (τη λεγόμενη ecopoetry), μαζί με τους Joy Harjo, Wendell Berry and W.S. Merwin.