Η μαύρικη ελληνική διασπορά
αυτή η παντρεμένη έξω από την ομογένεια
Η σκούρα ελληνική διασπορά
αυτή που βλέπουν έξω σαν κατώτερη σκούρα
Η καφέ ελληνική διασπορά
αυτή που βιώνει τον αποκλεισμό του μεικτού
Η πορτοκαλί ελληνική διασπορά
αυτή που δεν επαναπαύεται στην λευκότητά της
Η έγχρωμη ελληνική διασπορά
αυτή που θα μαχαιρωθεί τα μεσάνυχτα σε σταθμούς μετρό «ελλάς»
Η rainbow ελληνική διασπορά
αυτή που θα προπηλακιστεί στην Ομόνοια
Η ελληνική διασπορά με τις μνήμες του Αμερικάνικου του Αυστραλέζικου του Ευρωπαϊκού αυτοχθονισμού
Αυτή η διασπορά αυτές τις μέρες δεν είναι σίγουρο καν
αν η οργή πνίγει την φωνή της
ή αν η σιγή αναβάλλει επ’ αόριστο οποιαδήποτε υποψία καλοκαιρινής «επιστροφής»

Όλοι μας έχουμε πεθάνει κάποια στιγμή στη ζωή μας ή όλοι έχουμε πεθάνει περισσότερες φορές απ’ όσες νομίζουμε.

*
Δεν υπάρχει λύση. Κάποια μέρα δεν θα βρεθούν άλλοι μάρτυρες να αποδείξουν ότι ήσουν καλός.

*
Η τέλεια καταιγίδα βρίσκεται μέσα μας.

*
Η αυθεντική λογοτεχνία δεν πωλείται στον καλύτερο πλειοδότη, βρίσκεται παντού και πουθενά ταυτόχρονα. Μ’ αυτή θα νιώσεις πιο ευάλωτος και θα ξαναζήσεις τη πυρκαγιά των αισθήσεων.

*
Πάντα σχεδόν όταν μελετώ μια θεωρία, υπάρχει κάτι που υποχρεώνει να αναζητήσω ένα αντεπιχείρημα. Σήμερα συνειδητοποίησα ότι η ζωή μου έχει βασιστεί στο να κοντράρω ό,τι μου είχαν μάθει ως αναμφισβήτητο. Ή έστω να προσπαθώ. Δεν ξέρω γιατί στον διάολο είμαι έτσι.

*«Τα απόμακρα σώματα», εκδ. Bibliotheque, 2019. Μετάφραση: Ιφιγένεια Ντούμη.

Μου λείπω…
Τεράστια μοναξιά να μη με έχω.
Να συναντάω τους άλλους-
κι εγώ να μην είμαι εκεί.
Όλο με σκέφτομαι.
Μου μιλάνε και εγώ εμένα ακούω.
Γυρνάω σπίτι- και δεν είμαι.
Λείπω.
Ελπίζω μια μέρα να με βρω- ξανά.
Αν και θα άλλαξα τόσα χρόνια που έχω να με δω.
Ίσως μια μέρα συναντήσω έναν άγνωστο
και από απελπισία- τον δεχτώ, σαν εμένα.
Θα το ονομάσω έρωτα- αν και πάλι θα μου λείπω.
Αφού- διαρκώς μου έλειπα στη ζωή μου…

*Πηγή: [Αγνώστου], Η βία του βίου, Αθήνα: Κάπα Εκδοτική 2021.

Η ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ

Δεν μας πλησιάζουν
όχι γιατί μας φοβούνται
αλλά γιατί δεν τους γεμίζουμε το μάτι.
Είναι τ΄ αυστηρά τα δέντρα
τα αειθαλή, τα σκεφτικά
και τ΄αγοράζουμε
τα ξεπουλάμε
-έτσι νομίζουμε
τα καίμε κάποτε
-έτσι νομίζουμε
εκείνα όμως θα υπάρχουν.

Είναι η ίδια αιωνιότητα
έξω από μας.

*

ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ

Κάποια στιγμή το απομεσήμερο
έγειρα προς τη μεριά των πεύκων
δε σε καλοείδα μέσα σε τόση σκόνη
που είχε σηκώσει ο δαίμονας της επιθυμίας
αυτός που διψάει όχι για το αίμα
αλλά για τη δική μας την αλήθεια
την κρυφή
που υποψιάζεται όμως
ότι μπορεί να είναι το ψεύδος
η απάτη μιας ολόκληρης ζωής.

*Από τη συλλογή “Καταυλισμός”, εκδ. Ύψιλον/βιβλία, 2023.

(σχεδίασμα) 

Όπου κι αν ταξιδέψεις 
σάπια εποχή και τιποτένια 

Παράξενος κόσμος ψάχνει, ψάχνει 
ενοικιαζόμενα στην Ανάφη 
και βρίσκεται εξόριστος στην Τροία 

Είμαστε παγιδευμένοι, σου λέω, 
μας χτίκιασαν στα ναυπηγεία… 

Σκουριασμένες λαμαρίνες, ενθύμια 
της άμμου, πέτρες για το κακό μάτι 
Ωραία Ελένη, αυτό τo σκοτωμένο καλοκαίρι 
βάλε μαύρες πέρλες, σφίξε με 
κι αγκάλιασέ με 
Χόρεψε μαζί μου από Ανία 
Το γαμήλιο πάρτι το λένε ΑΓΩΝΙΑ 

Ξέμπαρκος κόσμος, ελπίζει, μάταια ελπίζει 
στο ίδιο μουράγιο ανάστροφα γυρίζει 

Τα πλοία, τα πλοία θα μας αφανίσουν 
Είμαστε περαστικοί, σου λέω, ανίατα 
περαστικοί… Ας πάμε 
λοιπόν ψυχή μου, ας πάμε πάλι κάπου 
κι ας είναι στο Πριγκιπάτο του Θανάτου 

Να λάμψουμε ή να χαθούμε 
κορμιά και νιάτα σαν αστραπή! 

Ιούλιος 2022 
(Ανέκδοτο)

ΒΕΡΓΙΝΑ 1977 Μ.Χ.

Φίλιππε δεν περίμενα πως θα σε βρίσκανε!
Άκου τα νέα μας λοιπόν·
ο Σάχης της Περσίας υποστήριζε τον Παπαδόπουλο
Αλλά στη μάχη του Πολυτεχνείου νίκησαν οι Έλληνες!
Εκεί στην πύλη την πλατειά έγινε ο τάφος του περσισμού
ενώθηκαν όλοι οι καθηγητές με το Λαό.
Βγάλαμε πάλι την ελευθερία από τον γύψο.
Μάς αναγνώρισαν γι’ αυτό οι Σκύθες και οι Τριβαλλοί

*

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟ ΠΕΤΡΟΠΑΥΛΟΣΚ

Έπνιξε μέσα του ο μεθυσμένος δεσμοφύλακας την ταραχή.
Δεν κατουράει στο ντενεκεδάκι, δεν παραμιλά.
Κάθεται τώρα στο σκαμνάκι σιωπηλός·
η έκφρασή του είναι λίγο κωμική
κυριευμένη από αιφνίδια μελαγχολία κι απορία
καθώς τις άριες ακούει απ’ το κελί
του γεωγράφου Πέτρου Αλεξέγιεβιτς.

*Από τη συλλογή “Κέρματα”, εκδ. Εγνατία, Θεσσαλονίκη 1980.

Παράξενη φωνή
Οι οδηγοί των άγριων
κοπαδιών.

Η αυστηρή γεωμετρία του ωκεανού
στην έπαρση αψίδων
του γρανίτη.

Και ’κείνη,
η παράξενη φωνή
που άκουγε ο βοσκός στο σούρουπο.

(ανέκδοτο)

ΙΙΙ

Γιατί έχω μέσα μου ένα νεκρό πουλί και συ το λυπάσαι.
Γιατί μου κρατάς τα χέρια και τα δικά σου χέρια τα ‘χω
κρυμμένα στον ύπνο μου.
Γιατί το σώμα σου μοιάζει με όνειρο που ακολουθεί τις πράξεις μου
όλη τη μέρα.
Και λίγο-λίγο μου έρχεται στη μνήμη
Γιατί μου λες για την αγάπη.
Μου λες πως αποχαιρετιώνται δυο κι αφήνουν την αγάπη μόνη.
Σαν το μαργαριτάρι έξω από το στρείδι του.
Γιατί μου λες πολλές φορές για την αγάπη ότι είναι σύμπτωση.
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

*

Γιατί σ’ αγκαλιάζω και σε μυρίζω όπως αρνί που οσφραίνεται
το χόρτο.
Γιατί δέχομαι τη φωνή σου σα να ‘ναι σπόρος
Κι εγώ σα να ‘μαι φρέσκο χώμα.
Γιατί σ’ αγκαλιάζω πάντα κι απέναντί μας μια μέρα σημαδεύει
την αγάπη μας.
Όπως εμένα κάποτε που με πυροβολούσε η νύχτα.
Γιατί σε βλέπω σαν πηλό και θέλω να σου δώσω το σχήμα
της αγωνίας μου.
Κι ύστερα πάλι να σε ξαναπλάσω.
Γι αυτό σ’ αγαπώ
Γιατί είσαι η αγωνία μου.

*

Γιατί μες στον καιρό είσαι η ελπίδα όπως η γλύκα του
καρπού τα βάθη.
Όπως τα δακρυσμένα μάτια την ώρα που φεύγουμε.
Γιατί είσαι το τρένο κι ο δρόμος και το χέρι μου που σε
αποχαιρετάει.
Γιατί είσαι η καρδιά μου που χτυπάει μουσικά όταν αγγίζω
και τα νύχια σου
Που είναι στο δέρμα μου σα σκορπισμένα λουλούδια σε νερό
Γιατί είσαι το τραγούδι μου που λέω τ’ απογεύματα.
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ:
https://christinehag.wordpress.com/2023/08/14/to-parathiro/

μνήμη Κώστα Ριτσώνη

«βάλτε μου βηματοδότη
πριν με πει η καρδιά προδότη»
ακουγόταν απ’ το ράδιο
και πότιζε
πότιζε
πότιζε
η μοναξιά τα μάτια μας

Λέσβος, Αύγουστος 2023

Στο Αιγαίο τα καράβια εξοκείλουν
ανάμεσα στους υφάλους της ακτής της νήσου Τήνου…
όλα τα σκεπάζει η καταχνιά…
περνούν οι αιώνες
και η αγάπη μας ποτέ δεν θα τελειώσει έτσι…
«εμείς, αυτοί του τότε… δεν είμαστε πια οι ίδιοι» έλεγε
ο Ποιητής…
Περιδιαβαίνοντας σε άγνωστα μονοπάτια, διασχίσαμε κοιλάδες
και βουνά…
στο νησί της Χίου…
δέντρα που αιμορραγούσαν, πληγωμένα θανάσιμα
όλη η Ελλάδα στις φλόγες…
καίγονται τα πιο όμορφα δάση της Δημιουργίας…

Ο Υμηττός, ο Παρνασσός.. καίγονται τελείως
μια τεράστια πίκρα με πνίγει…
όπως και η αγάπη σου που έφυγε…
τα αγκάθια και τα κρίνα δε θα γυρίσουν πια στους κατεστραμμένους
κήπους μας…
οι θάλασσες θα γίνουν ο τάφος χιλιάδων ξεπατρισμένων απ’ τους πολέμους..
από αυτό το εφήμερο ζεστό καλοκαίρι μόνο εσύ μου απόμεινες…
στο βάθος φαίνεται η Καστέλα και ο ήλιος που φεύγει φλεγόμενος…
το λιμάνι του Πειραιά κρύβει τις τελευταίες καλοκαιρινές ακτίνες του ήλιου…
πού θα πάει ο ήλιος;

*Μετάφραση: Άννα Καράπα.