Κι έτσι όπως γέρνει το φεγγάρι στους ώμους σου
και των δοντιών σου η σειρά αστράφτει στο σκοτάδι
γυναίκα θα σε πω
θα εννοώ όμως ύαινα
που οσμίστηκε τη λεία της και πλησιάζει.
*Από τη συλλογή «Τα καθημερινά βάραθρα», εκδ. Κοράλλι (σελ. 52).
Υπήρξε ένας καιρός
που μες στη γλώσσα σ’ έβρισκα
ευκολότερα
από ότι με τη γλώσσα·
απέναντι
εικόνες που γράφονταν
αυτοφυείς
δίχως εντολοδόχους
ποίηση που χτιζόταν με την αγωνία της ύπαρξης
και όχι εξ αιτίας της·
και τα τετέλεσται των ανίσχυρων
που διέθεταν την εξουσία
των ισχυρών.
Θα βρω με μιας
πώς στροβιλίζεται η σκόνη εκείνη
που υποφέρει
σαν τον Ορφέα στον Άδη
ή σαν το Ρόδινο Ταττού·
εκεί έχω αφήσει
από τα νιάτα μου
μια ψύχρα,
που τώρα θα ‘ταν αν την είχα
ένα ποτάμι λάβας συνεχές
ή έστω αυτός ο στεναγμός
που μου χρωστάς
όπως με βλέπεις να γέρνω αδιαμαρτύρητα
στην έλξη τη χθόνια ολοένα
υπακούοντας,_
17/12/2019
*Από τη συλλογή “Κάτω Χώρες”.
**Το ποίημα είναι αναφορά σε δυο θεατρικά έργα του Τένεσι Ουίλιαμς: “Orpheus Descending” (O Ορφέας στον Άδη) και “Rose Tattoo” (Τριαντάφυλλο στο Στήθος).
Στις αζύγωτες ακρογιαλιές του Αϊ Στράτη
—γυμνές τώρα από ανθρώπινα ίχνη—
λευτέρωσα το κορμί και την ψυχή μου.
Είδα τους πολιτικούς κρατούμενους να συνομιλούν με τους
ψαράδες.
Όχι τίποτε σπουδαίο.
Ζητήματα καθημερινά του μόχθου και της βιοπάλης.
Μιλούσαν με τα μικρά τους ονόματα.
Ύστερα ήρθαν τα καράβια και τους πήραν.
Δεν ήξερα για πού.
Ξάπλωσα στη λευκή άμμο,
κοιτάζοντας τη γαλαζοπράσινη θάλασσα.
Άκουγα το πρωτόγνωρο τραγούδι των πουλιών
μιας Άγονης γραμμής.
(Ανέκδοτο) 11/11/2023
Ένας αποχαιρετισμός…
ένας αποχωρισμός για πάντα;…
Να πηγαίνεις μακριά…
πολύ μακριά από τη γη σου…
να αφήνεις την πατρίδα σου μέσα
στην καταστροφή και τους
φονικούς βομβαρδισμούς…
είναι ο Πόλεμος!…
είναι ο Πόλεμος!…
παιδιά γυμνά να τρέχουν μέσα στα ναρκοπέδια…
άντρες και γυναίκες ολόγυμνοι
μπροστά στον τρόμο του Πολέμου…
είναι τα Ναπάλμ…
μέσα στους ορυζώνες του Βιετνάμ
που έχουν ήδη ανθίσει…
είναι οι εύφλεκτες βόμβες…
είναι οι βόμβες εμπρησμού που
εκτοξεύουν απ’ τους ουρανούς
δαίμονες με φτερά αμερικάνοι και γάλλοι…
είναι ο Πόλεμος…
είναι ο τρόμος του πολέμου…
είναι ο πόνος μπροστά σε τόση ατιμωρησία…
είναι η σπαρακτική κραυγή μιας
μάνας που χάνει το παιδί της
σ’ αυτό τον άδικο Πόλεμο…
Είναι ο τρόμος που σπέρνει ένας
άγνωστος στρατιωτικός,
που λέγεται
Φράνκο ενάντια σ’ ένα λαό που
λέγεται Ελπίδα…
Είναι η Γκέρνικα που μας φωνάζει
πάνω απ’ τις συνειδήσεις μας…
ο Πόλεμος είναι μια σκληρή
πραγματικότητα στη διάρκεια
όλης της
ανθρώπινης ζωής;…
εμείς θα ψάξουμε γι αυτή την
ακατάδεκτη κόρη που λέγεται
Ειρήνη…
πόσο την αγαπούμε …
απόμακρη κόρη…
αχ εμείς που τόσο παλεύουμε για
την Ειρήνη…
τόσο στην Κολομβία…
όσο στη Μέση Ανατολή…
αχ εμείς που τόσο την ψάχνουμε…
μόνο Ειρήνη και πάλι Ειρήνη…
Όχι στον τρόμο του Πολέμου…
εμείς που τόσο αγωνιζόμαστε για
την Ειρήνη και είδαμε μόνο άλογα
κομματιασμένα από τις βόμβες…
κτίρια τελείως κατεστραμμένα
στη Δαμασκό…
εμείς που τόσο ψάχνουμε την
απόμακρη κόρη της Ειρήνης…
εμείς που κάθε μέρα βλέπουμε να
πεθαίνουν πνιγμένα στο Αιγαίο
και
στη Μεσόγειο χιλιάδες
ανυπεράσπιστα παιδιά,
μανάδες που
ψάχνουν τα παιδιά τους μέσα στα
κύματα της θάλασσας…
αχ θάλασσα…
αχ αιώνιο πέλαγος
πληγωμένο επέστρεψέ μας
ζωντανούς
τόσους σύριους πνιγμένους σ’
αυτές τις κατεστραμμένες ακτές
της Ελλάδας.
Λέσβος πατρίδα ποιητών
και ωραίας ποίησης…
νησί της αλληλεγγύης… ανάμεσα
στους φτωχούς και σ’ αυτούς που
υποφέρουν…
εμείς που αγαπούμε αυτή την
πολυπόθητη Ειρήνη…
Την αυγή και με τ’ αστέρια στο
καθημερινό τους ξύπνημα…
δε θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε
για την Ειρήνη…
Πάντα για τη Ζωή πάντα για την
Ειρήνη ενάντια στον Πόλεμο.
*Μετάφραση: Άννα Καράπα.
Αντικείμενα μαύρα, σκληρά
και το μάτι να τρέμει.
Δειλινή μια φωτιά σιγοτρέμει
σα φωνή στο κενό σα φτερά.
Στο ποτήρι το χρώμα βαθύ
ξαλαφρώνει το νου μου
κι η παλέττα του γκρίζου ουρανού μου
σ’ ένα φως μυστικό θα βρεθεί.
*Από τη σειρά ποιημάτων του Αναστασίου Δρίβα ”Μια δέσμη αχτίδες στο νερό”, πρώτη δημοσίευση περιοδικό ”Κύκλος”, τεύχος 8-9, Οκτώβρης – Νοέμβρης 1933. Περιλαμβάνεται στην επιλογή ποιημάτων του Αναστασίου Δρίβα ”Μια δέσμη αχτίδες στο νερό”, Πρόσπερος 1978.
στις μοναξιές μας ισορροπεί ο κόσμος
στα βλέμματά μας τα ανέγγιχτα
στα χέρια μας τα κομμένα
στις πυρκαγιές και στις πλημμύρες
τόσων και τόσων ανέκφραστων συναισθημάτων
στην μοναξιά μου ισορροπώ και γω
διαφορετικά
θα είχα κιόλας γκρεμιστεί
στην κόλαση της αγάπης
όλων αυτών των καλών και τίμιων ανθρώπων
Αμήχανο μούδιασμα
στη θέα του ασύλληπτου
επανάληψη τραγικότητας
σκόπιμη αναλγησία
Στο μικρόκοσμο παράλληλα συνυπάρχουμε
μακριά κι όμως σιμά στην τραγωδία
του άλλου, του κόσμου, του μέσα μας
Σαν η απώλεια γίνει οικεία
ένα μέρος μας χάνεται κι αυτό
στη σχισμή της μικρής μας παντοδυναμίας
αναπνέω
μια θλίψη με μαύρα μαλλιά
-τα αγαπημένα σου
νύχια που σκάβουν το χώμα
να βρουν τίποτα
σάρκα
μελανιές
τρίχες γυρνάνε προς τα μέσα
αφιλόξενο έξω
-λείπουν τα χέρια σου
σκεύρωσε το κορμί μου
μαθημένο εμβρυακή στάση
ο τοίχος μετωπική απειλή
στο διπλανό δωμάτιο ανταγωνίζεσαι
το χτεσινό ξενύχτι
ό,τι ακούς βρίσκει τις φλέβες μου
γροθιά και κόμπος
κάθε που ανστενάζεις
σφίγγω τα χείλη να μη σε φωνάξω
το μαξιλάρι σου πληρώνει τον εγωισμό
ο καθένας μόνος περνάμε το ρεπό σου
χθες βράδυ έλειπες μαζί
έγινε νύχτα
τα χείλη μου αφίλητη εκκρεμότητα
μην τολμήσεις και κλάψεις
κάνε με
*Από τη συλλογή “κάνε με”, εκδ. Καζανάκι, Μάιος 2023.
Πάλι τα ίδια πουλιά μουρμουρίζουν
Θλιμμένες νυχτερινές συμφωνίες
Στα άγνωστα πρόσωπα
Που πια δεν ρωτούν για τίποτα
Κι όμως κοπιάζουν και κινούνται.
Όσοι δεν πρόλαβαν
Πλέον σιωπούν
Κάτω απ’ το κόκκινο νέφος μιας πόλης
Που τρεμοπαίζει επιδεικτικά τα βλέφαρα
Στους ανώνυμους ενοίκους των ημερών.
Νομίζω πως δεν έφτασα ακόμα
Κι ας έχω μες στα χέρια μου σημάδια
Από τον χρόνο που πέρασε με στόμφο
Και φύτρωσε αμφιβολίες στα όνειρα.
Σαν να μη χορταίνει ζωή ο καιρός
Και υπενθυμίζει μονίμως θανάτους
Που πηγαινοέρχονται βιαστικά.
Δεν βρίσκει φως
Ο δρόμος να συνεχίσει
Και περιορίζει τα γεγονότα σε καταναγκαστικό κύκλο.
Πριν ξημερώσει
Κάποιος θα σηκώσει το κεφάλι στον ουρανό
Και θα γνέψει καταφατικά.
Αργότερα
Πολλοί θα πουν πως αυτοκτόνησε.
*Από τη συλλογή “Οι ένοικοι των ημερών”, εκδ. Σμίλη, 2023.
Τα κόκαλά μας είναι κάτι
Πίφερα φλάουτα φλογέρες που ένας
Κακός θεός τα ‘φραξε με μεδούλι
Τα ‘θαψε κάτω από στρώματα πολλά
Σάρκας και λίπους κι είναι
Μια θλίψη τώρα τ’ άκουσμα των ήχων
Που βγαίνουν απ’ τα πλαδαρά κορμιά μας
Μια θλίψη ανυπόφορη όταν ξέρεις
Πως μέσα μας βαθιά υπάρχει τόση
Πνιγμένη μουσική.
