3.
Κάποτε το είχα αντιληφθεί πως το εν Εόν με
διαπερνά τόσο όταν αγαπώ Όσο και όταν πεθαίνω
από την πλήξη των άλλων Εγώ μέσα του Ένα
μόριο ελάχιστης ευθύνης Εγώ μέσα του Κι
αναπνέω από την τρύπα τΗς βελόνας
5.
Ο αδελφός μου κι εγώ
μαλώνουμε για
τον χάρτινο
ανεμόμυλο
κάτω από τον άπνοο
ουρανό
/ΜΟΝΟΠΛΑΝΟ
9.
Όλες οι πρώτες φορές με
τραυμάτισαν
16.
Στο σινεμά
μια καθώς πρέπει γυναίκα
μπαίνει
στο drive in
για να πάρει μάτι
τα ζευγάρια
που χαμουρεύονται στα αυτοκίνητα’
τελειώνει
κρυμμένη στην πίσω ρόδα
κατουρώντας την καύλα της
/τη νύχτα
έχω πιστέψει
ότι ζει κάπου στο μυαλό μου
17.
Κάποτε
ξεχνώ τον θάνατο
κι ερωτεύομαι•
κάποτε ο έρωτας
με ξεχνά
κι o θάνατος
ανθίζει
*σαν κορινθιακό κιονόκρανο
*Από τη συλλογή “σκαλέτα: 47 σκηνές για το τέλος του κόσμου”, Εκδόσεις Κουκκίδα, 2025.
Category Archives: Ποιητές και Ποιήτριες
Τώνια Τσαρούχα, Τις Κυριακές ανθίζουμε
Τις Κυριακές η θλίψη φοράει μπουφάν από πούπουλο
Κάθεται στην άκρη του κρεβατιού χωρίς να μιλάει
Σαν να ξέρει πως ανθίζουμε άγριοι και αληθινοί
Ενώ ο ήλιος μπαίνει στο δωμάτιο απ’ τις περσίδες.
Ανθίζουμε στο χάδι
Στο βλέμμα που στέκεται λίγο παραπάνω
Στο «Σε θέλω» που δεν χρειάζεται λόγια
Στη σιωπή όπου επιπλέουν χαμόγελα.
Αύριο με φύλλα σπιλωμένα απ’ το φθινόπωρο θα επιστρέψουμε στις ρίζες
Θα γίνουμε πάλι υπόγειοι πατώντας στις νότες ενός κλαρινέτου μπάσου
Σήμερα όμως με αγγίζεις και στα δάχτυλά σου αρχίζει κήπος από πέταλα
Που δεν φοβούνται τον άνεμο.
Σήμερα σε φιλάω κι έχω στο στόμα τη γεύση του χώματος
Αυτού που σκάψαμε για να βλαστήσουμε σαν υγρός ψίθυρος
Ανάμεσα σε λόγχες από φρέζιες και φως.
*Το ποίημα και η φωτογραφία του ΠάνουΚεφαλά αναδημοσιεύονται από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2025/12/09/τις-κυριακές-ανθίζουμε-τώνια-τσαρούχ/
Χρηστίνα-Καλλιρρόη Γαρμπή, Θάλασσα δωματίου [απόσπασμα]
3.
αφήνω μια κενή σελίδα
για να θυμάμαι ό,τι πρέπει να ξεχνάω
αυτό το καλοκαίρι μπήκε κάτω απ’ το δέρμα μας
και τώρα θα κλάψω σαν παιδί
δύο Ρώσοι στην ακτή του γκρεμού
μας είπε ότι η ησυχία ανοίγει
τον δρόμο στην αιωνιότητα
έπειτα φάγαμε το πρώτο πεπόνι
του κήπου τους
φαντασία
συναισθήματα
μνήμη
μας κάνουν χρόνο
έτσι μας είπαν
κι εμείς κοιτάξαμε τα ποτήρια μας
σαν να μας έκατσε αγκάθι στον λαιμό
θα περπατήσω πολύ τώρα
γιατί τύχη μάλλον δεν υπάρχει
και τα σκυλιά το γνωρίζουν καλά αυτό
θα περπατήσω χωρίς ξέρω προς τα πού
αυτοί οι Ρώσοι
ακίνητοι
πάνω στο νοτιότερο νησί
πλησιάζουν την Αφρική
(και το ξέρουν)
φαντασία φαντασία φαντασία
όλη τη νύχτα
γλείφαμε αυτή τη λέξη
να θες να πας κάπου
που δεν ξέρεις πού είναι
είπε
και κοίταξε χαμογελώντας τους τοίχους
των δωματίων όλης μας της ζωής
φαντασία φαντασία
κι όλοι οι τρανοί που δεν κοιτάξαμε
μας χαστουκίζουν
φαντασία
κι αγκαλιάζω με όλη μου τη δύναμη
μα μεγάλη
γυναίκα
στη μέση
ενός σκοτεινού
κήπου
*Από τη συλλογή “Άπω Αργεντινή”, Εκδόσεις Σμίλη, 2023.
Omed Qarani, Τέσσερα ποιήματα
Παλιό τραγούδι
Δεν χρειάζεται να θυμάσαι,
Εμείς γνωρίζουμε
πως ο θάνατος είναι μια ορεινή νύχτα
κι ένα κομμάτι κρύο ψωμί
κρεμασμένο στον αέρα
Και το γεγονός ότι δεν θα επιστρέψεις ποτέ,
κάνει τη ζωή διαρκώς πιο γλυκιά…
*
Ορφέας σε έναν άλλο Άδη
Δεν κάνω τίποτα
Μόνο γράφω ποιήματα
Η μόνη μου σκέψη και συλλογή
είναι τι να γράψω τώρα!
Έτσι φαίνεται πως η μόνη μου
επιθυμία και
σκοπός είναι
το πώς… το πότε να
αυτοκαταστραφώ
και να χαθώ
Δεν κάνω τίποτα
Μόνο γράφω ποιήματα!
Η μοναδική μου αδελφή είχε δίκιο
Το μοναδικό εργαλείο
αυτοκαταστροφής μου…
*
Ιουλιανές νύχτες
Νύχτα ενός Ιουλίου,
εργάτες κοιμούνται υπό το σεληνόφως,
περιστέρια πίσω
από τα βλέφαρα των οφθαλμών μου κρύβονται,
τα όνειρά μου
από τον μιναρέ της σιγής πέφτουν
και λέω στον εαυτό μου:
δεν είμαστε τίποτα
παρά παιχνίδι για τον τόπο και τον χρόνο…
Άλλη νύχτα ενός Ιουλίου,
εργάτες υπό το σεληνόφως
κοιμισμένοι, τα βλέφαρά μου τόσο βαριά
όσο εκείνο το κτίριο
που πάνω του είμαστε ξαπλωμένοι,
σκέπτομαι τις παραπλανητικές σχέσεις,
τους φθηνούς λόγους,
το τραύμα του ανόητου γέλιου,
λέω στον εαυτό μου
η ζωή ρεύει με την φλέβα που υπομένει…
*
Φλας μπακ
Ο λόγος που για μερικά χρόνια
η αστυνομία με κυνηγούσε διαρκώς
και μερικά χρόνια με φυλάκισαν
δεν ήταν ότι ήμουν κάποιος νέος επαναστάτης
ούτε κάποιος παλιός τρομοκράτης
ήμουν απλώς μεθυσμένος
ήθελα να ανατινάξω τα κτίρια
αφού ο Μιναρές του Τσόλι *
είχε χαθεί από μένα!
Ιωάννινα, Ελλάδα 2018
Ο Μιναρές Τσόλι (γνωστός και ως Μιναρές Μουζαφαρίγια) είναι ένα ιστορικό μνημείο στην πόλη της Ἄρβηλα (Χαουλέρ -Αρμπίλ). Η ιστορία του χρονολογείται περίπου 800 χρόνια πριν. Ύψος: Είναι περίπου 36 μέτρα και αποτελείται από μια οκταγωνική βάση και έναν κυλινδρικό κορμό.
**Ο Omed Qarani είναι Κούρδος και γεννήθηκε το 1992 στο Ερμπίλ. Γράφει ποίηση και διηγήματα που δημοσιεύονται σε κουρδικά περιοδικά και εφημερίδες. Είχε την τύχη να ζήσει για μερικά χρόνια στην Ελλάδα και ερωτεύτηκε την ελληνική λογοτεχνία. Μεταφράζει μόνος του τα ποιήματά του στα ελληνικά. Μεταφράζει επίσης ποιήματα Ελλήνων ποιητών στα κουρδικά και κουρδικά ποιήματα στα ελληνικά.
Σοφία Πολίτου-Βερβέρη, Δύο ποιήματα
ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΑ
Το σκοτάδι ανάβει και όλα γίνονται
η ίδια μαύρη σάρκα.
Τα σπίτια μαζεύουν τα μωρά τους,
οι γάτες ανοίγουν τα μάτια τους,
ενώ η ζωή αναπαράγεται ακατάπαυστα.
Τα ανθρώπινα επιτεύγματα εξοικονομούν ενέργεια
από το φεγγαρόφωτο που σκαλώνει στοργικά
στα παιδικά χείλη.
Τα τελεσίγραφα των αδιόρθωτων εχθρών
εφημερίδες που καίγονται για να καπνίσουν ρέγκες,
ενώ η ζωή αναπαράγεται ακατάπαυστα.
Η τέχνη της επίμονης προσπάθειας ανήκει στις γυναίκες.
Όταν τα χέρια των ανδρών βρίσκονται μονίμως στη σκανδάλη
αυτές, μόνο με μια καλή τους σκέψη, γεμίζουν τις χύτρες φαγητό
κι αυτό το λένε ειρήνη,
ενώ η ζωή αναπαράγεται ακατάπαυστα.
Τα παιδιά με μια καρδιά στο στόμα
προετοιμάζονται για την απώλεια
και νιώθουν τη δύναμη πρώτα στα πέλματα,
μετά πετούν,
ενώ η ζωή αναπαράγεται ακατάπαυστα.
Οι σειρήνες όλου του γνωστού κόσμου προειδοποιούν
ότι μπορούμε να ξανοιχτούμε στα άστρα
την ίδια ώρα που βομβαρδίζουμε τους νέους κόσμους με παλιούς,
ενώ η ζωή αναπαράγεται ακατάπαυστα.
Η ζωή αναπαράγεται ακατάπαυστα.
*
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΜΑΝΙ
Ψάχνουν οικόπεδα να στήσουν
νέο παράδεισο,
κι εδώ στα μέρη μας
ο έρωτας βασανισμένος
χάνεται στα άσυλα
κι ο θάνατος, σαν το ψωμί που κόβω,
μοιράζεται δίχως να τελειώνει,
όλοι παίρνουν το κομμάτι τους.
Το σπίτι μου δεν έχει χέρια
και κλειδιά, μα πάει καιρός
που δεν έχει πια και πόρτα.
Πάνω σε χαρτί γυαλιστερό
με κόκκινα γράμματα
θα γράψω ίσα ίσα
για το βλέμμα που ανασαίνει
και το τραγούδι που με λύγισε
θα το παγιδέψω στην αιωνιότητα
με μια λούπα.
*Από τη συλλογή “Στον τόπο που έχει φύγει από τον τόπο του”, Έναστρον Εκδόσεις, 2024.
Erich Mühsam, Song of the Young Anarchists / Τραγούδι των Νέων Αναρχικών
Freedom! It is urged from out of the graves,
That mark the fighters of yesterday.
Freedom! It is enticed from the winds,
That future storms will awaken.
That freedom will be predestined
Upheld, tomorrow’s children, ready for you.
Purify the desecrated earth –
Help to bring to light the new age!
Free men shall live,
Where the forced slaves creep,
Men from all walks of life
who greet and toast each other richly.
Unburdened by rules,
Without lords and without state –
freedom only can heal the world.
Tomorrow’s children, through your act!
Youth, gather into crowds.
Fighting to win your future.
Who would fully live life,
Let him live with death.
Future ones! Through holy forebears
Thirsted the world after happiness and light.
Think to the black halyards:
Freedom is youth’s duty!
Ελευθερία! Ζητείται από τους τάφους,
Που σηματοδοτούν τους μαχητές του χθες.
Ελευθερία! Προκαλείται από τους ανέμους,
Που θα ξυπνήσουν μελλοντικές καταιγίδες.
Αυτή η ελευθερία θα είναι προορισμένη
Να διατηρηθεί, παιδιά του αύριο, έτοιμη για εσάς.
Καθαρίστε τη βεβηλωμένη γη –
Βοηθήστε να φέρει στο φως τη νέα εποχή!
Οι ελεύθεροι άνθρωποι θα ζήσουν,
Εκεί όπου οι αναγκαστικοί σκλάβοι σέρνονται,
Άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά στρώματα
που χαιρετούν και προπονούν ο ένας τον άλλον πλούσια.
Απαλλαγμένοι από κανόνες,
Χωρίς άρχοντες και χωρίς κράτος –
μόνο η ελευθερία μπορεί να θεραπεύσει τον κόσμο.
Παιδιά του αύριο, με τη δράση σας!
Νέοι, συγκεντρωθείτε σε πλήθη.
Παλέψτε για να κερδίσετε το μέλλον σας.
Όποιος θέλει να ζήσει πλήρως τη ζωή,
Ας ζήσει με το θάνατο.
Μελλοντικοί! Μέσα από τους ιερούς προγόνους
Ο κόσμος διψούσε για ευτυχία και φως.
Σκεφτείτε τα μαύρα σχοινιά:
Η ελευθερία είναι καθήκον της νεολαίας!
*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης
**Πηγή: http://www.bachlund.org/Gesang_der_jungen_Anarchisten.htm
Nίκος Σφαμένος, Μονάχα
τον συναντώ κάθε βράδυ
στους μοναχικούς μου περιπάτους
έξω απ’ το κατάστημα παιχνιδιών
της γειτονιάς
να κουνά γελώντας
το κουδούνι του
με τη στολή
του Αϊ Βασίλη
τα παιδιά διασκεδάζουν
μαζί του
φωτογραφίζεται
με το πλήθος
ενώ ακούγονται
χαρούμενα τραγούδια
μονάχα αργά
τις νύχτες του
όταν βγάζει τη στολή
ανοίγει το παράθυρο
κάτι μουρμουρίζει
και -τι παράξενο-
κλαίει
Ρωξάνη Νικολάου, Δύο ποιήματα
Κόκκινη άμμος
Κοιμήθηκε το καημένο
στα πόδια μου
του θανατά θλιμμένο
το ένιωθα που ονειρευόταν
κατάχαμα λέει καθόταν
κι έγραφε
μέσα στα ερείπια τ’ ουρανού
κι από τις άκριες των ματιών του
έτρεχε κόκκινη
έσταζε πάνω
στο κέλυφος του θανάτου
και πάνω στα χέρια τους
κόκκινη άμμος
αυτών που έξω απ’ τ’ αμάξι τον σύρανε
κι εκείνου που είπε
“αφήστε τον σ’ εμένα!”
γίναν κλεψύδρα
στης κόλασης το χρόνο.
*
Διπλός ίσκιος
Πίσω από το παραθυράκι με το ολονύχτιο φως
κοιμάται μια γυναίκα, πίσω από το δωμάτιο
που κοιμάται είναι η αυλή και πιο μέσα
τα νύχια της είναι βαμμένα σκούρο βυσσινί
ακούγεται η φωνή του άντρα της (θα πεθάνει
πριν απ’ αυτήν μ’ ακόμα δεν το ξέρουν)
τρέχω με τα παιδιά της ανάμεσα
στους τενεκέδες με τα λουλούδια
ανοίγουμε την πόρτα της αυλής, βγαίνουμε
στο δρόμο έρχονται κι άλλα παιδιά
συνεχίζουμε να παίζουμε μέχρι να σκοτεινιάσει
μέχρι η φωνή της μητέρας να με καλέσει δυνατά
από το σπίτι με τις φοινικιές.
Αφήνω απρόθυμα το παιχνίδι και κατεβαίνω.
το σπίτι μας μοιάζει μακρινό, αφύσικα στημένο
τα δέντρα στέκονται ασάλευτα στον ξαφνικό αέρα
κι η μητέρα αγέλαστη στην πόρτα
μου δείχνει τον ίσκιο που μας κοιτάζει.
Πηγαίνω κοντά του και προσπαθώ να του μιλήσω
Σε μια γλώσσα που έχει χαθεί.
*Από τη συλλογή “Σαλός μαγνήτης“. Εκδόσεις Φαρφουλάς, 2022.
Lidija Dimkovska, Emptiness / Κενό
The owner of the house
of glass and bricks has died.
In the yard stand forlorn
the helicopter under the tarpaulin,
the motorbike leaning on the fence,
the two hens curled up,
one here, one there,
and the rooster,
waking up only himself,
(emptiness, emptiness)
wondering
what he’s still doing here.
An image crosses his mind,
of street prostitutes
warming themselves by a fire
while the clients in cars
drive in circles round them
pushing hard on the gas pedal,
and he and the hens
fly above them towards death.
Emptiness, emptiness.
The owner didn’t get to cut his head off,
but the rooster can no longer feel
his own head.
Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού
από γυαλί και τούβλα έχει πεθάνει.
Στην αυλή στέκονται εγκαταλελειμμένα
το ελικόπτερο κάτω από το μουσαμά,
η μοτοσικλέτα ακουμπισμένη στο φράχτη,
οι δύο κότες κουλουριασμένες,
η μία εδώ, η άλλη εκεί,
και ο κόκορας,
που ξυπνάει μόνος του,
(κενό, κενό)
αναρωτιέται
τι κάνει ακόμα εδώ.
Μια εικόνα περνά από το μυαλό του,
με πόρνες του δρόμου
να ζεσταίνονται δίπλα στη φωτιά,
ενώ οι πελάτες τους με τα αυτοκίνητα
κάνουν κύκλους γύρω τους
πατώντας δυνατά το γκάζι,
και αυτός και οι κότες
πετούν πάνω τους προς το θάνατο.
Κενό, κενό.
Ο ιδιοκτήτης δεν κατάφερε να του κόψει το κεφάλι,
αλλά ο κόκορας δεν μπορεί πλέον να αισθανθεί
το κεφάλι του.
*Μετάφραση από τα Μακεδονικά στα Αγγλικά: by Ljubica Arsovska και Patricia Marsh-Stefanovska. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
**Σχετικός σύνδεσμος: https://www.benningtonreview.org/twelve-dimkovska
Diane Di Prima, Revolutionary Letter #75 / Επαναστατική Επιστολή #75
RANT
You cannot write a single line w/out a cosmology
a cosmogony
laid out, before all eyes
there is no part of yourself you can separate out
saying, this is memory, this is sensation
this is the work I care about, this is how I
make a living
it is whole, it is a whole, it always was whole
you do not ‘make’ it so
there is nothing to integrate, you are a presence
you are an appendage of the work, the work stems from
hangs from the heaven you create
every man / every woman carries a firmament inside
& the stars in it are not the stars in the sky
w/out imagination there is no memory
w/out imagination there is no sensation
w/out imagination there is no will, desire
history is a living weapon in yr hand
& you have imagined it, it is thus that you
‘find out for yourself’
history is the dream of what can be, it is
the relation between things in a continuum
of imagination
what you find out for yourself is what you select
out of an infinite sea of possibility
no one can inhabit yr world
yet it is not lonely,
the ground of imagination is fearlessness
discourse is video tape of a movie of a shadow play
but the puppets are in yr hand
your counters in a multidimensional chess
which is divination
& strategy
the war that matters is the war against the imagination
all other wars are subsumed in it.
the ultimate famine is the starvation
of the imagination
it is death to be sure, but the undead
seek to inhabit someone else’s world
the ultimate claustrophobia is the syllogism
the ultimate claustrophobia is ‘it all adds up’
nothing adds up & nothing stands in for
anything else
THE ONLY WAR THAT MATTERS IS THE WAR AGAINST
THE IMAGINATION
THE ONLY WAR THAT MATTERS IS THE WAR AGAINST
THE IMAGINATION
THE ONLY WAR THAT MATTERS IS THE WAR AGAINST
THE IMAGINATION
ALL OTHER WARS ARE SUBSUMED IN IT
There is no way out of the spiritual battle
There is no way you can avoid taking sides
There is no way you can not have a poetics
no matter what you do : plumber, baker, teacher
you do it in the consciousness of making
or not making yr world
you have a poetics : you step into the world
like a suit of readymade clothes
or you etch in light
your firmament spills into the shape of your room
the shape of the poem, of yr body, of yr loves
A woman’s life / a man’s life is an allegory
Dig it
There is no way out of the spiritual battle
the war is the war against the imagination
you can’t sign up as a conscientious objector
the war of the worlds hangs here, right now, in the balance
it is a war for this world, to keep it
a vale of soul-making
the taste in all our mouths is the taste of our power
and it is bitter as death
bring yr self home to yrself, enter the garden
the guy at the gate w/the flaming sword is yrself
the war is the war for the human imagination
and no one can fight it but you / & no one can fight it for you
The imagination is not only holy, it is precise
it is not only fierce, it is practical
men die everyday for the lack of it,
it is vast & elegant
intellectus means ‘light of the mind’
it is not discourse it is not even language
the inner sun
the polis is constellated around the sun
the fire is central
ΠΑΡΑΠΟΝΟ
Δεν μπορείς να γράψεις ούτε μια γραμμή χωρίς μια κοσμολογία,
μια κοσμογονία,
απλωμένη μπροστά στα μάτια όλων.
Δεν υπάρχει κανένα μέρος του εαυτού σου που να μπορείς να διαχωρίσεις,
λέγοντας: αυτό είναι μνήμη, αυτό είναι αίσθηση,
αυτό είναι το έργο που με ενδιαφέρει, έτσι
βγάζω τα προς το ζην.
είναι ολόκληρο, είναι ένα σύνολο, πάντα ήταν ολόκληρο
δεν το «κάνεις» έτσι
δεν υπάρχει τίποτα να ενσωματώσεις, είσαι μια παρουσία
είσαι ένα παράρτημα του έργου, το έργο πηγάζει από
κρεμάμενα είδη από τον ουρανό που δημιουργείς
κάθε άντρας / κάθε γυναίκα κουβαλάει ένα στερέωμα μέσα του
και τα αστέρια σε αυτό δεν είναι τα αστέρια στον ουρανό
χωρίς φαντασία δεν υπάρχει μνήμη
χωρίς φαντασία δεν υπάρχει αίσθηση
χωρίς φαντασία δεν υπάρχει θέληση, επιθυμία
η ιστορία είναι ένα ζωντανό όπλο στο χέρι σου
και εσύ την έχεις φανταστεί, έτσι είναι που
«ανακαλύπτεις μόνος σου»
η ιστορία είναι το όνειρο του τι μπορεί να είναι, είναι
η σχέση μεταξύ των πραγμάτων σε ένα συνεχές
φαντασίας
αυτό που ανακαλύπτεις μόνος σου είναι αυτό που επιλέγεις
από μια άπειρη θάλασσα δυνατοτήτων
κανείς δεν μπορεί να κατοικήσει στον κόσμο σου
αλλά δεν είναι μοναχικός,
η βάση της φαντασίας είναι η ατρόμητη διάθεση
ο λόγος είναι η βιντεοκασέτα μιας ταινίας με σκιές
αλλά οι μαριονέτες είναι στα χέρια σου
οι πιόνια σου σε ένα πολυδιάστατο σκάκι
που είναι μαντεία
και στρατηγική
ο πόλεμος που έχει σημασία είναι ο πόλεμος ενάντια στη φαντασία
όλοι οι άλλοι πόλεμοι υποτάσσονται σε αυτόν.
η απόλυτη πείνα είναι η πείνα
της φαντασίας
είναι σίγουρα θάνατος, αλλά οι ζωντανοί νεκροί
επιδιώκουν να κατοικήσουν στον κόσμο κάποιου άλλου
η απόλυτη κλειστοφοβία είναι ο συλλογισμός
η απόλυτη κλειστοφοβία είναι «όλα ταιριάζουν»
τίποτα δεν ταιριάζει και τίποτα δεν αντικαθιστά
οτιδήποτε άλλο
Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ
ΣΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ
Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ
ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ
Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ
ΣΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ
ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ
Δεν υπάρχει διέξοδος από την πνευματική μάχη
Δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγεις να πάρεις θέση
Δεν υπάρχει τρόπος να μην έχεις μια ποιητική
ανεξάρτητα από το τι κάνεις: υδραυλικός, φούρναρης, δάσκαλος
το κάνεις με τη συνείδηση ότι δημιουργείς
ή δεν δημιουργείς τον κόσμο σου
έχεις μια ποιητική: μπαίνεις στον κόσμο
σαν ένα έτοιμο κοστούμι
ή χαράζεις στο φως
το στερέωμα σου χύνεται στο σχήμα του δωματίου σου
στο σχήμα του ποιήματος, του σώματός σου, αυτών που αγαπάς
Η ζωή μιας γυναίκας / η ζωή ενός άνδρα είναι μια αλληγορία
Καταλάβετέ το
Δεν υπάρχει διέξοδος από την πνευματική μάχη
ο πόλεμος είναι ο πόλεμος ενάντια στη φαντασία
δεν μπορείτε να δηλώσετε αντιρρησίες συνείδησης
ο πόλεμος των κόσμων κρέμεται εδώ, αυτή τη στιγμή, σε ισορροπία
είναι ένας πόλεμος για αυτόν τον κόσμο, για να τον διατηρήσουμε
μια κοιλάδα δημιουργίας ψυχής
η γεύση στο στόμα όλων μας είναι η γεύση της δύναμής μας
και είναι πικρή σαν τον θάνατο
φέρε τον εαυτό σου σπίτι στον εαυτό σου, μπες στον κήπο
ο τύπος στην πύλη με το φλεγόμενο σπαθί είναι ο εαυτός σου
ο πόλεμος είναι ο πόλεμος για την ανθρώπινη φαντασία
και κανείς δεν μπορεί να τον πολεμήσει εκτός από σένα / & κανείς δεν μπορεί να τον πολεμήσει για σένα
Η φαντασία δεν είναι μόνο ιερή, είναι και ακριβής.
Δεν είναι μόνο έντονη, είναι και πρακτική.
Άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα από την έλλειψή της.
Είναι απέραντη και κομψή.
Intellectus σημαίνει «φως του νου».
Δεν είναι λόγος, δεν είναι καν γλώσσα.
Είναι ο εσωτερικός ήλιος.
Η πόλη είναι συγκεντρωμένη γύρω από τον ήλιο.
Η φωτιά είναι κεντρική.
*Από το βιβλίο Diane Di Prima’s Revolutionary Letters, Silver Press, 2021. Αρχικά εκδόθηκε από το City Lights Books το 1971. Ακολούθησαν επανεκδόσεις το 1974, 1979,2007 και 2021.
**Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.










