(σχεδίασμα) 

Όπου κι αν ταξιδέψεις 
σάπια εποχή και τιποτένια 

Παράξενος κόσμος ψάχνει, ψάχνει 
ενοικιαζόμενα στην Ανάφη 
και βρίσκεται εξόριστος στην Τροία 

Είμαστε παγιδευμένοι, σου λέω, 
μας χτίκιασαν στα ναυπηγεία… 

Σκουριασμένες λαμαρίνες, ενθύμια 
της άμμου, πέτρες για το κακό μάτι 
Ωραία Ελένη, αυτό τo σκοτωμένο καλοκαίρι 
βάλε μαύρες πέρλες, σφίξε με 
κι αγκάλιασέ με 
Χόρεψε μαζί μου από Ανία 
Το γαμήλιο πάρτι το λένε ΑΓΩΝΙΑ 

Ξέμπαρκος κόσμος, ελπίζει, μάταια ελπίζει 
στο ίδιο μουράγιο ανάστροφα γυρίζει 

Τα πλοία, τα πλοία θα μας αφανίσουν 
Είμαστε περαστικοί, σου λέω, ανίατα 
περαστικοί… Ας πάμε 
λοιπόν ψυχή μου, ας πάμε πάλι κάπου 
κι ας είναι στο Πριγκιπάτο του Θανάτου 

Να λάμψουμε ή να χαθούμε 
κορμιά και νιάτα σαν αστραπή! 

Ιούλιος 2022 
(Ανέκδοτο)

ΒΕΡΓΙΝΑ 1977 Μ.Χ.

Φίλιππε δεν περίμενα πως θα σε βρίσκανε!
Άκου τα νέα μας λοιπόν·
ο Σάχης της Περσίας υποστήριζε τον Παπαδόπουλο
Αλλά στη μάχη του Πολυτεχνείου νίκησαν οι Έλληνες!
Εκεί στην πύλη την πλατειά έγινε ο τάφος του περσισμού
ενώθηκαν όλοι οι καθηγητές με το Λαό.
Βγάλαμε πάλι την ελευθερία από τον γύψο.
Μάς αναγνώρισαν γι’ αυτό οι Σκύθες και οι Τριβαλλοί

*

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟ ΠΕΤΡΟΠΑΥΛΟΣΚ

Έπνιξε μέσα του ο μεθυσμένος δεσμοφύλακας την ταραχή.
Δεν κατουράει στο ντενεκεδάκι, δεν παραμιλά.
Κάθεται τώρα στο σκαμνάκι σιωπηλός·
η έκφρασή του είναι λίγο κωμική
κυριευμένη από αιφνίδια μελαγχολία κι απορία
καθώς τις άριες ακούει απ’ το κελί
του γεωγράφου Πέτρου Αλεξέγιεβιτς.

*Από τη συλλογή “Κέρματα”, εκδ. Εγνατία, Θεσσαλονίκη 1980.

Παράξενη φωνή
Οι οδηγοί των άγριων
κοπαδιών.

Η αυστηρή γεωμετρία του ωκεανού
στην έπαρση αψίδων
του γρανίτη.

Και ’κείνη,
η παράξενη φωνή
που άκουγε ο βοσκός στο σούρουπο.

(ανέκδοτο)

ΙΙΙ

Γιατί έχω μέσα μου ένα νεκρό πουλί και συ το λυπάσαι.
Γιατί μου κρατάς τα χέρια και τα δικά σου χέρια τα ‘χω
κρυμμένα στον ύπνο μου.
Γιατί το σώμα σου μοιάζει με όνειρο που ακολουθεί τις πράξεις μου
όλη τη μέρα.
Και λίγο-λίγο μου έρχεται στη μνήμη
Γιατί μου λες για την αγάπη.
Μου λες πως αποχαιρετιώνται δυο κι αφήνουν την αγάπη μόνη.
Σαν το μαργαριτάρι έξω από το στρείδι του.
Γιατί μου λες πολλές φορές για την αγάπη ότι είναι σύμπτωση.
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

*

Γιατί σ’ αγκαλιάζω και σε μυρίζω όπως αρνί που οσφραίνεται
το χόρτο.
Γιατί δέχομαι τη φωνή σου σα να ‘ναι σπόρος
Κι εγώ σα να ‘μαι φρέσκο χώμα.
Γιατί σ’ αγκαλιάζω πάντα κι απέναντί μας μια μέρα σημαδεύει
την αγάπη μας.
Όπως εμένα κάποτε που με πυροβολούσε η νύχτα.
Γιατί σε βλέπω σαν πηλό και θέλω να σου δώσω το σχήμα
της αγωνίας μου.
Κι ύστερα πάλι να σε ξαναπλάσω.
Γι αυτό σ’ αγαπώ
Γιατί είσαι η αγωνία μου.

*

Γιατί μες στον καιρό είσαι η ελπίδα όπως η γλύκα του
καρπού τα βάθη.
Όπως τα δακρυσμένα μάτια την ώρα που φεύγουμε.
Γιατί είσαι το τρένο κι ο δρόμος και το χέρι μου που σε
αποχαιρετάει.
Γιατί είσαι η καρδιά μου που χτυπάει μουσικά όταν αγγίζω
και τα νύχια σου
Που είναι στο δέρμα μου σα σκορπισμένα λουλούδια σε νερό
Γιατί είσαι το τραγούδι μου που λέω τ’ απογεύματα.
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ:
https://christinehag.wordpress.com/2023/08/14/to-parathiro/

μνήμη Κώστα Ριτσώνη

«βάλτε μου βηματοδότη
πριν με πει η καρδιά προδότη»
ακουγόταν απ’ το ράδιο
και πότιζε
πότιζε
πότιζε
η μοναξιά τα μάτια μας

Λέσβος, Αύγουστος 2023

Στο Αιγαίο τα καράβια εξοκείλουν
ανάμεσα στους υφάλους της ακτής της νήσου Τήνου…
όλα τα σκεπάζει η καταχνιά…
περνούν οι αιώνες
και η αγάπη μας ποτέ δεν θα τελειώσει έτσι…
«εμείς, αυτοί του τότε… δεν είμαστε πια οι ίδιοι» έλεγε
ο Ποιητής…
Περιδιαβαίνοντας σε άγνωστα μονοπάτια, διασχίσαμε κοιλάδες
και βουνά…
στο νησί της Χίου…
δέντρα που αιμορραγούσαν, πληγωμένα θανάσιμα
όλη η Ελλάδα στις φλόγες…
καίγονται τα πιο όμορφα δάση της Δημιουργίας…

Ο Υμηττός, ο Παρνασσός.. καίγονται τελείως
μια τεράστια πίκρα με πνίγει…
όπως και η αγάπη σου που έφυγε…
τα αγκάθια και τα κρίνα δε θα γυρίσουν πια στους κατεστραμμένους
κήπους μας…
οι θάλασσες θα γίνουν ο τάφος χιλιάδων ξεπατρισμένων απ’ τους πολέμους..
από αυτό το εφήμερο ζεστό καλοκαίρι μόνο εσύ μου απόμεινες…
στο βάθος φαίνεται η Καστέλα και ο ήλιος που φεύγει φλεγόμενος…
το λιμάνι του Πειραιά κρύβει τις τελευταίες καλοκαιρινές ακτίνες του ήλιου…
πού θα πάει ο ήλιος;

*Μετάφραση: Άννα Καράπα.

Σας βλέπω τώρα,
παγερούς μες στο φόβο σας
μια μεγάλη συμμορία με μάσκες
ο φανατισμός αστράφτει στα μάτια σας
μες απ’ τις τρύπες στις άσπρες κουκούλες.
Κάποια φορά στην Αλαμπάμα, σας έζησα από κοντά
τότε φόραγα ένα ατσάλινο προστατευτικό κράνος
και δούλευα στην κατασκευή των φορτηγών λίμπερτυ
Ξαφνικά μια φασαρία
μας έκανε όλους να βγούμε έξω
απ’ το ατσάλινο σκαρί
μπροστά στο άνοιγμα
τούφες τα μαλλιά, μαύρο
δέρμα, αίματα
στους σιδερολοστούς
Σπρώχνομαι μες στον ξυλοδαρμό και στο πλήθος και ουρλιάζω
“σταματήστε!”
τα λευκά μούτρα μου
σβήνουν και
χάνονται
μες στο άγριο
μίσος σας.

*Από το βιβλίο “Ανθολόγιο των κακών Αμερικανών”, εκδ. Χάος και Κουλτούρα, Αθήνα 1992. Μετάφραση: Τέος Ρόμβος.

Το γαλάζιο θα φανεί
όπως μια τρύπα ουρανού στα γκρίζα σύννεφα
όπως ο κεραυνός σκάει ανάμεσα στα μαύρα μουσκεμένα κτίρια
σπινθηρίζοντας.
Το κλουβί μας θα σπάσει
από τις φωνές
που θα ραγίσουν την κλειδαριά,
από τους δεσμοφύλακες
που – διψασμένοι κι αυτοί για ελευθερία θα κάνουν τα στραβά μάτια
καθώς θα περνούμε το κατώφλι
ορδές, ορδές
και δεν θα μας σταματήσουν.
Η τηλεόραση θα ραγίσει
από τα κλάματα των απολυμένων
και τη γκρίνια των πεινασμένων παιδιών τους, που δεν θα χορταίνουν πλέον
από υποσχέσεις που τους ταΐζουν
οι συγκλητικοί και οι συμβουλατόροι.
Τότε μόνον θα βαδίσουμε σίγουροι προς την ελευθερία…

*Από τη συλλογή “Ιστορίες κρίσης (και άλλων παραγόντων)”. Αθήνα, Φεβρουάριος 2016.

ΣΤΑ ΣΚΕΠΑΣΜΑΤΑ ΣΟΥ

Με την ανατολή του ήλιου
ολόλεπτες δέσμες φωτός
στην αυλή σου ακουμπούν.
Περιεργάζονται τους τοίχους
τρυπώνουν στα σκεπάσματά σου
κι απ’ το κρεβάτι σε τραβούν

να ετοιμαστείς και να ‘ρθεις πέρα
όπου εγώ περιπλανιέμαι.
Να ετοιμαστείς και να ‘ρθεις
όσο περιπλανιέται η μέρα.

*

ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Aπόψε που γιορτάζουν
οι ποιητές
μπορείς στα σίγουρα να λες:
“δεν έγραψα ούτε δράμι!”

Απόψε που γεμίζει
ο μαστραπάς
εσύ για ψάρεμα να πας―
αλλιώτικο καλάμι από καλάμι.

Απόψε που κανόνια
θ’ ακουστούν
και θα φτυστούν για να μη ματιαστούν
συ να προσέχεις το ποτάμι.

*Από τη συλλογή “Στίχοι για υγρούς θανάτους”, Νοέμβριος 2019.

Έλα πάλι στα όνειρά μου απόψε.
Έλα άνθος που ανοίγεις και κλείνεις και γίνεσαι πέτρα.
Και γίνεσαι άγριο πουλί κι άλλοτε πάλι ραγισμένο χαμόγελο.

Έλα μέσα στον κήπο μου όσο θα κρατήσει η εφήμερη βλάστηση.
Όσο θα παίζουν τα τρυφερά βιολιά των γρύλων
κάτω απ’ τ’ ανύποπτα φύλλα.

Έλα πριν πέσει η πάχνη.
Πριν να σύρει το γυάλινο ξίφος της
η σκοτεινή αυγή.
Πριν να ματώσουν τα βλέφαρα.

Έλα και γίνε εσύ το κλειδί που ανοίγεις τις πόρτες.
Και γίνε η βροχή και ο κρύος αγέρας.
Έλα και χτύπα σαν το αστροπελέκι και χτύπα με.
Χτύπα με στην ασίγαστη επιθυμία μου να σ’ αγγίξω
και να σε κρατήσω για πάντα.

Για πάντα όπως κρατάει ο ουράνιος θόλος
τον ήλιο και το φεγγάρι και τ’ άστρα.

Κι έτσι, από στιγμή σε στιγμή
μέσα από ίσκιους κι από ψεύτικα είδωλα
ας σε κερδίζω.
Κι ας σε χάνω πάλι σε λίγο.
Κι ας γίνεσαι πέτρα κι ας γίνεσαι βροχή και κρύος αγέρας.

Εγώ θα είμαι εκεί. Εκεί θα βρίσκομαι πάντα.
Εκεί θα σε περιμένω.
Αγγίζοντάς σε μονάχα στον ύπνο μου.

*Το ποίημα το πήραμε από εδώ: https://christinehag.wordpress.com/2023/08/12/mono-sta-oneira-pragmatopoieitai-o-teleios-erotas/