Τζάσπερ, είχες δει ποτέ σου τη σημαία του εθελοντικού λόχου των Ελλήνων της Αμερικής κατά τους πολέμους 1912-13; Είχες δει κουρελόπανα μέσα στο χρόνο να μεταμορφώνονται σε έργα τέχνης; Φαντάστηκες τη φθορά σαν μια αργόσυρτη πινελιά, το μπαρούτι σαν μια υπόμαυρη στιγμιαία σκιά, την απόσταση του εικαστικού σαν βεληνεκές ενός όπλου στο πεδίο μάχης, τις σκισμένες κλωστές σαν αντανάκλαση της έντασης των σπασμένων νεύρων, τα χαμένα κομμάτια υφάσματος σαν τη θεωρία του χαμένου κέντρου, τις όποιες τρύπες σαν μαύρα πηγάδια του υποσυνειδήτου;
Τζάσπερ, αλτ! Τις ει; Ήσουν πρόδρομος χωρίς να το ξέρεις ή πάντα θα σε ξεπερνά ο χρόνος και η φύση; Ο χρόνος σε πιάνει απ’ τα μαλλιά, Τζάσπερ, και δεν καταλαβαίνεις για πότε γίνεσαι λάδι σε μουσαμά. Τα οστά σου, Τζάσπερ, θα μπορούσαν να ‘ναι το κοντάρι μιας σημαίας. Πως βίωσες άραγε τον αμερικανικό εμφύλιο;Ήσουν με τους Βόρειους ή με τους Νότιους; Σκοτώθηκε κανένας πρόγονός σου; Η φράση “φίλια πυρά” κυματίζει στα έργα σου; Τι προτιμάς, την έπαρση ή την υποστολή σημαίας; Το “μεσίστια” σου θυμίζει κάτι;
Τζάσπερ, επειδή ίσως σε κούρασα, μπορείς να κάτσεις ημιανάπαυση. Ξέρεις, εδώ λένε είναι Μπαλκάνια, γι’ αυτό και συνηθίζουμε να καίμε τις σημαίες, εδώ τα κουρελόπανα δεν τα προσεγγίζουμε, εδώ ο τόπος είναι χρόνος και ο χρόνος τόπος, αλλά εμείς είμαστε εκτός τόπου και χρόνου. Εσύ που είσαι; Είσαι περισσότερο εικόνα ή και τα υλικά σου;Παίζεις, κι αν ναι, το τραβάς καθόλου στα άκρα; Τα σημαινόμενα σου πιάνουνε βυθό ή επιπλέουν σε λιμνάζοντα νερά; Η δική σου πρωτοπορία έχει πίσω πόρτα; Αλήθεια, Τζάσπερ, στον ύπνο σου βλέπεις σημαίες ή μας κοροϊδεύεις; Όπως και να ‘χει, για να τελειώνουμε, ίσως η μόνη σημαία να είναι το δέρμα μας.
*Από το βιβλίο “Με ύφος Ινδιάνου”, εκδ. Αντίποδες.
**Οι τρεις πρώτες φωτογραφίες είναι έργα του Αμερικανού εικαστικού Τζάσπερ Τζόουνς. Η τέταρτη, με την ροζ σημαία, έργο της εικαστικού Γεωργίας Λαλέ.
To Koskino 