μνήμη Ελένης Τ.

Το καμένο σουτιέν
μιας Cecile
κάποιον Μάη
νίκησε την εντροπία
της στάχτης του
ανασύστησε τη
σομόν δαντέλα
πέταξε ψηλά και
κρεμάστηκε σε γυμνό κλαδί
Γι’ αυτό, απόρησε,
καήκαμε εμείς;
Για τούτες τις ειδήσεις
σπάσαμε με τις ντουντούκες
της επιθυμίας τα δεσμά;
Με μιας τότε σηκώθηκαν
ανταριασμένες
η Έμιλυ
η Βιρτζίνια
η Καλλιρόη
μα και η ίδια η καμία
η Cecile
πήγαν μαζί να βρουν
την πληγωμένη
στα νερά της Ρόδου
της δώσανε φιλί γλυκό
την αγκαλιάσαν
κι εκείνη λευκή
απ’ τον αφρό ξεπρόβαλε
και μίλησε
Κορίτσια,
Μη φοβάστε!

*Από τη συλλογή “Πλάνης στην πλάνη της”, εκδόσεις Θίνες, 2024.

Βάλσαμο ψυχής


Γύρισα τα μάτια μου
και σε κοίταξα
με φώτισες ολόκληρο
ήλιε μου
τα μάτια σου μαγνήτες
που με ελκύουν
τα χείλη σου πηγές
που με ξεδιψάνε
ατελείωτα
τα λόγια σου
βάλσαμο της ψυχής μου
που με ηρεμούν
και με ταξιδεύουν
σε μέρη εξωτικά
το σώμα σου
αρχαίο άγαλμα
αγαπημένη μου
σ’ ευχαριστώ που ήρθες
έδωσες νόημα
στη ζωή μου.

*
 
Φωλιά


Σε είδα λυπημένη
κι είχες τόσους λόγους
να στεναχωρηθείς
έγινα καραγκιόζης
για να γελάσεις λίγο
έπαιζα ρόλους
σαν ηθοποιός
για να σε δω
να ζωντανεύεις
χελιδονάκι μου
άρχισες σιγά-σιγά
να συνέρχεσαι
και ξεκίνησες
να χτίζεις μια φωλιά
για μας τους δυο.

*Από τη συλλογή “Πρατήρια ψυχών”, e-book στην Ανοικτή Βιβλιοθήκη.

Τα παγοθραυστικά πλήττουν την επιείκεια των οδηγών
Οι επιβάτες δεν ομιλούν
θυμίζουν την ιστορία
του Ματθία από τη Wolf
με φθηνή κλωστή
στα μαξιλάρια του Αριστοφάνη.
Το παράθυρο ανοίγει χαμηλά χωρίς ενδείξεις
Μία σινδόνη με μεντεσέδες στα κόκκινα χείλη έρχεται
Στο παλαιοπωλείο.

Νύχτα στις πόρτες ο ταμίας
αγγίζει ψάρια ασκεί τη φαρμακεία.
Επάνω, αιωρούνται δύο μήλα

Στο όργανο εμπρός έμειναν ελάχιστα πλήκτρα
πλήκτρα πτηνόμορφα
που κρούει η Ηλέκτρα.
αρχή Ηλέκτρα αργή.

*Από την ενότητα “Η εμμονή του ίχνους” που περιέχεται στη συλλογή “Έσοπτρος” (1982). Σχετικός σύνδεσμος: https://thepoetsiloved.wordpress.com/2024/11/16/dimitris-lambrellis-anodos-δημήτρης-λαμπρέλλης-άνοδος/

Τούλια, λευκά σεντόνια, πέπλα και ποιήματα

Έχω ένα κρυφό δωμάτιο αθωότητας στο πίσω μέρος του σπιτιού μου
-τούλια, λευκά σεντόνια, πέπλα, κορσέδες, βελουδένια γάντια-
κι στο κέντρο του ένα συντριβάνι γεμάτο τσαμπιά σταφύλια
αδάγκωτα
και φλούδες από δέντρα – εκεί μέσα χώνομαι το βράδυ,
κρυφά από τους άλλους,
περιμένοντας να δω τρομακτικά οράματα:
Θα μαζέψει άραγε τα τριαντάφυλλα
που του άφησα πάνω στο τραπέζι
ή θα αφήσει να ξεψυχήσουν τα ποιήματα μου
Ανέγγιχτα
Μέσα στην κοιλιά του;

Lady Lazarus

Το πρωί όταν ξύπνησες
πάνω στο ηλιόφωτο τραπέζι άπλωσες τη γλώσσα μου,
τα χείλη μου, τα θολωμένα μάτια μου,
τα τρυπημένα δάχτυλά μου, το στομάχι μου.
Έπειτα τα κύκλωσες με μια λάμπα, το αγαπημένο σου βινύλιο
και ροζ καραμέλες Charleston.
“Εδώ κείτεται η αγαπημένη μου”, είπες με χαρά,
περιμένοντας αν ο Λάζαρος σε αγαπά τόσο ώστε να βγει από τον τάφο.

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Καρυοθραύστις”, τεύχος 16/17, Ιούνιος 2024.

ΠΑΤΗΜΕΝΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Φέρνω τον εαυτό μου μπροστά από τον καθρέφτη,
τοπία μιας μελλοθάνατης στο διηνεκές:
γλιτώνω τον πνιγμό από θαλασσινό νερό
το λεκέ των αιμάτων
απλά πιο απλά στήνω τη φυσικότητα,
ετοιμάζομαι εύκολα για μια καινούρια απώλεια.
Ο χειμώνας έρχεται όπως ένας παλιός φίλος στο σπίτι μου,
που ούτε παλιώνει ούτε τρέμει σαν ερωτική ανάσα,
στο ίδιο πάντα κεφάλι κολλάει σαν ψείρα η ύλη
και πάει η ζωή,
όπως ο αλευράς στο μύλο του.

*

ΣΑΡΚΙΝΟ ΤΟΠΙΟ

Το φεγγάρι βρέχει το νερό στα πόδια του,
η θάλασσα και πιο κάτω η πεδιάδα·
ένα απόλυτο τοπίο: επίπεδο, μακρύ.
Όπου υπάρχει ένας, κι ένας άλλος,
ή ένα λουλούδι ανθίζει ή μια παλιά πληγή αιμορραγεί.
Ανασαίνεις πάνω μου, πάνω στη σορό αυτής που μένει μες στο στήθος μου,
μετράμε τη σιωπή με λουλούδια και πληγές
και τη βρίσκουμε μακρύτερη απ’ την πεδιάδα,
το φεγγάρι και τη θάλασσα μαζί.

*Από την συλλογή “Δύο μικρά χέρια”, Εκδόσεις Θράκα, Δεκέμβριος 2021.

Ο εχθρός μοιάζει με κήπο
όπου παίζουν κρυφτό τα παιδιά της γειτονιάς
Δεν με ξεγελάει εμένα.
Κάθε δέντρο ένας ελεύθερος σκοπευτής.
Κάθε παρτέρι μια νάρκη.
Ο εχθρός μοιάζει με αχυρώνα,
όπου μαθαίνουν τα μεγάλα παιδιά
τον έρωτα μετά το σχολείο.
Δεν με ξεγελάει εμένα.
Κάθε θημωνιά ένα πυροβόλο.
Κάθε δεμάτι ένα βλήμα.
Ο εχθρός μοιάζει με γερόντισσα,
που πλέκει – σταματάει, χασμουριέται, κοιτάζει
κοιτάζει απ’ το παράθυρο στον έρημο δρόμο
κι ύστερα πάλι στο πλεκτό της.
Δεν με ξεγελάει εμένα.
Κάθε βελονιά ένα μήνυμα.
Μόνο αυτοί οι άνθρωποι…
Κάθε κόμπος μια προειδοποίηση.
Ο εχθρός είναι παντού.
Δεν με ξεγελάει εμένα.
Μόνο αυτοί οι άνθρωποι…
Τι θέλουν και μπερδεύονται;
στα πόδια μου; Πώς να ξέρω ποιος είναι
εχθρός που μοιάζει με άνθρωπο;

Ασυναίσθητα

Κοιμάσαι και το κορμί σου γίνεται λεπτό
σαν τετράφυλλο τριφύλλι μεταξύ σελίδων
κι όχι χαρτί αλλά σεντονιού πανί
κι ούτε βιβλίο αλλά εσύ φέρε μας τύχη
σ’ αυτή τη ζώσα εκδορά
που από φόβο μη γίνουμε μπανάλ
μόνο αραιά και πού ονομάζουμε αγάπη

*

Πάνω σ’ έναν τοίχο της Άντονέλλα Αννέτα

Κι εγώ απ’ το Σεράγεβο έχω την εικόνα
μιας γυναίκας που τρέχει προς το καταφύγιο
προφυλάσσοντας το κεφάλι της
σαν να έπεφτε βροχή

η ειρήνη πουν βιώνουμε είναι το ίδιο εύθραυστη
όπως τα πράγματα που προκύπτουν τυχαία
να μας βρίσκει κάτι καθ’ οδόν ενώ είμαστε μίλια μακριά
από έν’ απάγκιο
και βρεχόμαστε μονάχα
ή πεθαίνουμε

*Από τη συλλογή “Η παιδικότητα ιδωμένη από εδώ” (L’ infazia vista da qui) ποιήματα της οποίας περιλαμβάνονται στο βιβλίο “Με ενάντιους ανέμους”, Εκδόσεις Ενύπνιο, Αθήνα 2024. Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου.

Τρία διά δύο

Θυμάμαι που μια μέρα αστειευόμασταν
αν θα χωρίζαμε τι θα γινόταν με τα τρία μας παιδιά
ενάμισι κατα κεφαλή;
θα τα κόβαμε στη μέση;

Ήταν έν’ ανόητο παιχνίδι, ακόμα ποιο ανόητο
τώρα που δείχνει να επαληθεύεται
υπάρχει μια πραγματικότητα στην οποία όλοι χάνουν
και τρία διά του δύο του ισούται με μηδέν

*Από τη συλλογή “Κάθε πράγμα με τ’ όνομά του (A ogni cosa il suo nome) ποιήματα της οποίας περιλαμβάνονται στο βιβλίο “Με ενάντιους ανέμους”, Εκδόσεις Ενύπνιο, Αθήνα 2024. Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου.

They deliver the edicts of God
without delay
And are exempt from apprehension
from detention
And with their God-given
Petasus, Caduceus, and Talaria
ferry like bolts of lightning
unhindered between the tribunals
of Space & Time

The Messenger-Spirit
in human flesh
is assigned a dependable,
self-reliant, versatile,
thoroughly poet existence
upon its sojourn in life

It does not knock
or ring the bell
or telephone
When the Messenger-Spirit
comes to your door
though locked
It’ll enter like an electric midwife
and deliver the message

There is no tell
throughout the ages
that a Messenger-Spirit
ever stumbled into darkness

Πεπρωμένο

Παραδίδουν το θείο διάταγμα
χωρίς καθυστερήσεις
Κι απαλλαγμένοι από τον φόβο –
τον Πέτασο τον παραχώρησε ο Θεός
με το Κηρύκειο και με τα πέδιλα τα φτερωτά
μαντατοφόροι ως κεραυνοί
απρόσκοπτοι ανάμεσα κινούνται στα δικαστήρια
του χώρου και του χρόνου

Το αγγελιοφόρο πνεύμα
με σάρκα ανθρωπινή
ανατίθεται σε μια ακέραιη,
αυτόνομη, πολύπλευρη
απόλυτα Ποιητική
ύπαρξη κατά την παραμονή του εν ζωή

Δεν χτυπάει πόρτες
ούτε κουδούνια
ούτε τηλέφωνα
Όταν το αγγελιοφόρο πνεύμα
έρχεται στην πόρτα σου
παρότι κλειδωμένη
Θα μπει σαν μούσα ηλεκτρική
να παραδώσει μήνυμα

Δεν υπήρξε μαρτυρία
ανά τους αιώνες
πως ένα αγγελιοφόρο πνεύμα
σκόνταψε ποτέ μες στο σκοτάδι

Μετάφραση: Λ. Ο.

Σ.Σ. Το ποίημα “Destiny” ανήκει στη συλλογή The Vestal Lady on Brattle, and Other Poems, R. Brukenfeld (Cambridge, MA), 1955).

*Φτερωτά πέδιλα (talaria): τα σανδάλια που φορούσε ο Ερμής για να μπορεί να πετά και να μεταφέρει άμεσα τις παραγγελίες του Δία. Κηρύκειο: το έμβλημα του θεού Ερμή που συμβολίζει την ομόνοια. Αποτελείται από μια λεπτή ράβδο γύρω από την οποία είναι τυλιγμένα δύο φίδια. Πέτασος: δερμάτινο, πλατύγυρο καπέλο στην αρχαία Ελλάδα, το οποίο φορούσαν οι έφηβοι. Στην τέχνη συναντάται συχνά ως το καπέλο που φορά ο θεός Ερμής.

VIII
Διψάω τις νύχτες που στον ύπνο μας έπιανε ο πόθος
με συγχρονισμένη ακρίβεια
τα κορμιά συναντιούνταν

Καμιά επιβολή
κανένα μέτρημα
καμιά ελπίδα

IX
Κρύβει αλήθεια
η λέξη το ποίημα χω-
ρίζει το ψέμα

X
Κλίνω το γόνυ
το σπέρμα σου να φυλακίσω
μέχρι την τελευταία ρανίδα
τα σπλάχνα καίω να ποτίσω
αιώνια ίσως
αυτή τη φορά

XI
άνε με άνεμε άνε
ένα με εμένα εάν
άνε με άνεμε κάνε
νέα με εμένα κενά

XII
Κάθε σταγόνα και ίχνος
κάθε ρανίδα και στάχτη
της εξουσίας
της απουσίας
σου
αιμορριγώ

*Από τη συλλογή “Ταυ είκοσι οκτώ ριπές και ένα πολεμικό ανακοινωθέν”, Εκδόσεις Θράκα, 2022.

Η μητέρα μου έλεγε: μ’ αρέσουν οι ίσιοι άνθρωποι.

Εμένα μ΄ αρέσουν οι καμπυλωτοί άνθρωποι,
οι καμπυλωτές ιδέες,
οι καμπυλωτοί δρόμοι,
γιατί ο κόσμος είναι καμπυλωτός
και η γη καμπυλωτή
και η κίνηση είναι καμπυλωτή·
και μ’ αρέσουν οι καμπύλες
και τα καμπυλωτά στήθη
και οι καμπυλωτοί κώλοι,
τα καμπυλωτά συναισθήματα·
η μέθη: είναι καμπυλωτή·
οι λέξεις: καμπυλωτές:
ο έρωτας είναι καμπυλωτός·
η κοιλιά είναι καμπυλωτή!
το διαφορετικό είναι καμπυλωτό.

Εμένα μ΄αρέσουν οι καμπυλωτοί κόσμοι·
η θάλασσα είναι καμπυλωτή,
το τέλος είναι καμπυλωτό,
η χαρά είναι καμπυλωτή,
ο πόνος είναι καμπυλωτός·
τα σταφύλια: καμπυλωτά·
τα πορτοκάλια: καμπυλωτά·
τα χείλη: καμπυλωτά·
και τα όνειρα, καμπυλωτά·
οι παράδεισοι, καμπυλωτοί
(δεν υπάρχουν άλλοι παράδεισοι)·
εμένα μ΄αρέσει η καμπυλωτή αναρχία.
Η μέρα είναι καμπυλωτή
και η νύχτα είναι καμπυλωτή·
η περιπέτεια είναι καμπυλωτή!

Και δεν μ΄ αρέσουν οι ίσιοι άνθρωποι,
ο ίσιος κόσμος,
οι ίσιες ιδέες·
εμένα μ’ αρέσουν τα καμπυλωτά χέρια,
τα καμπυλωτά ποιήματα,
οι καμπυλωτές ώρες:
η παρατήρηση είναι καμπυλωτή
(με την οποία μπορείς να παρατηρείς τις καμπύλες
και να γνωρίσεις τη γη)·
τα καμπυλωτά εργαλεία,
όχι τα μαχαίρια, όχι οι νόμοι:
δεν μ’ αρέσουν οι νόμοι γιατί είναι ίσιοι,
δεν μ’ αρέσουν τα ίσια πράγματα·
οι αναστεναγμοί: καμπυλωτοί·
τα χάδια: καμπυλωτά.
και η υπομονή είναι καμπυλωτή.
το ψωμί είναι καμπυλωτό
ενώ τα σκάγια ίσια.

Δεν μ’ αρέσουν τα ίσια πράγματα
ούτε καν η ίσια γραμμή:
χάνονται
όλες οι ίσιες γραμμές·
δεν μ’ αρέσει ο θάνατος γιατί είναι ίσιος,
είναι το πιο ίσιο πράγμα, το κρυμμένο
πίσω από τα ίσια πράγματα·
ούτε οι ίσιοι δάσκαλοι,
ούτε οι ίσιες δασκάλες:
εμένα μ’ αρέσουν οι καμπυλωτοί δάσκαλοι,
οι καμπυλωτές δασκάλες.
Όχι οι ίσιοι θεοί:
ας μας λυτρώσουν οι καμπυλωτοί θεοί από τους ίσιους θεούς!
Το μπάνιο είναι καμπυλωτό,
η αλήθεια είναι καμπυλωτή.
και δεν αντέχω τις ίσιες αλήθειες.
Το να ζεις είναι καμπυλωτό,
η ποίηση είναι καμπυλωτή,
η καρδιά είναι καμπυλωτή.

Εμένα μ΄ αρέσουν οι καμπυλωτοί άνθρωποι
και τρέχω μακριά από την πανούκλα των ίσιων ανθρώπων.

*Δημοσιεύεται στο περιοδικό ‘Πανοπτικόν”, τεύχος 30, Σεπτέμβριος 2024 (σελ. 73-75). Μετάφραση: Κώστας Δεσποινιάδης.
**Jesus Lizano (1931-2015). Ισπανός αναρχικός ποιητής.