1

Τώρα που ονειρεύτηκα τον αγαπημένο
Να κοιτά το άπειρο ξασπρισμένο
Σαν τα δικά του κόκαλα
Επιβεβαιώθηκε η νοθεία του αισθήματος.
Σπαθί του είναι τα μυτερά δόντια
Κι όταν το χέρι απλώνω στο συγχυσμένο
Κεφάλι
Αιχμαλωτίζει η μέγκενη των αστραφτερών
Κυνοδόντων.
Πατέρα απάλλαξε απ’ αυτόν το πόνο
Συγγενικό με το δικό σου χαμό.
Όμορφη μέρα της νύχτας
Η καρδιά νομοθετεί
Εισδύει με το στόμα μισάνοιχτο
Έτοιμη να δαγκώσει
Ερημική συνέχεια.

2

Αυτό το γραφτό δεν είναι θέατρο όπως κι εγώ δεν έχω
Σχέση με το δράμα.
Ένα φιλί θα σκοτώσει αν η αγάπη δεν γίνει θάνατος
Απλός σαν βήμα εξόδου.
Κάτι με οδηγεί προς την ελευθερία: είναι ο παιδικός
Φόβος μπρος στο κιβώτιο της άγρυπνης θέλησης.
Οροσειρές διασταυρώνονται με τον πανικό στο κήπο
Που ζει η οικτρή επανάληψη. Τίποτα δεν θυμίζει
Τα ηλιόλουστα απογεύματα. Καθισμένη στο παρκάκι
Απέναντι ακριβώς από το Ίδρυμα περιμένω, σίγουρη
Ότι αυτή η συνάντηση θα είναι καθοριστική. Δεν
Τίποτα βλέποντας γκρεμισμένη τη φυλακή μου,
Ο βράχος δεν έχει σχέση με τη φλεγόμενη μάζα, το
Αποκορύφωμα της λύσσας όσο αυτή η μανία διαρκεί.
Κι όταν αργά αποχωρίζεται από το σώμα,
Μεταμορφώνεται σε χορό που οι περίοικοι
Αγριεύοντας στήνουν.

3

(φάντασμα αγάπης)
Είδα τις πράξεις μου να χορεύουν σ΄ ένα ακρογιάλι.
Να ποιο είναι το ξίφος, είπα της σκευωρίας. Μη
Μαστιγώνεις το φάντασμα των μαύρων νερών μην
Κλείνεις τα μάτια στη διαυγή επιφάνεια πάνω από τη
Βυθισμένη πολιτεία. Μη αρνηθείς τη γλώσσα που
Μιλιόταν παλιά. Μην ακολουθείς τη λαίλαπα, το
Σκοτάδι την ξηρασία. Μες στο νερό ακολούθησε τον
Ουράνιο πατέρα που αποκτά το αίσθημα όταν
Κρυστάλλινο δέος δονεί.

We are all alone,
born alone, die alone,
and – in spite of
True Romance magazines –
we shall all someday
look back on our lives
and see that, in spite
of our company, we were
alone the whole way.
I do not say lonely –
at least, not all the
time – but essentially,
and finally, alone. This
is what makes your
self-respect so important,
and I don’t see how you can
respect yourself if you must
look in the hearts and minds
of others for your happiness.

Είμαστε όλοι μόνοι

Είμαστε όλοι μόνοι,
γεννηθήκαμε μόνοι, πεθαίνουμε μόνοι,
και -παρά τα
Αληθινά ρομαντικά περιοδικά-
όλοι μια μέρα
θα κοιτάξουμε πίσω στη ζωή μας
και θα δούμε ότι,
παρά τις παρέες μας,
ήμασταν μόνοι
σε όλη τη διαδρομή.
Δεν λέω μοναχικοί…
τουλάχιστον, όχι όλη
την ώρα, αλλά ουσιαστικά,
και τελικά, μόνοι.
Αυτό είναι που κάνει
τον αυτοσεβασμό σου
τόσο σημαντικό,
και δεν βλέπω πώς μπορείς
να σέβεσαι τον εαυτό σου αν πρέπει
να κοιτάξεις στις καρδιές
και τα μυαλά των άλλων
για την ευτυχία σου.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης

Αποσπάσματα Ρέμβης και Μοναξιάς

1.

Δυνάμωνε ο πελαγίσιος άνεμος…

Τα μακρινά πρόσωπα
οι σπίθες που άναβαν
να ‘ταν να τα κρατήσουμε
για μια στιγμή
μόνο για μια στιγμή

Να φυλακίσουμε
τις πεταλούδες των ξανθών μαλλιών
τα μάτια
με τα γιασεμιά του ύπνου
μόνο για μια στιγμή.

Όλο και φεύγουν οι φωνές
τα βήματα
τα μακρινά πρόσωπα
τα μάτια
με τα γιασεμιά του ύπνου…

2.

Μακριά απ’ τον ήλιο
πίσ’ απ΄τον ήλιο
από το φράχτη έξω
απ’ τις ανασαμιές των λουλουδιών
μακριά.

Οι αποσκευές κλειστές
ερμητικά
πια
για να μην ανοίξουν
άδειος ο σταθμός…

Δεν έχουν μάτια οι απουσίες
χέρια
δεν έχουν καρδιά.

3.

Έμεναν πίσω
δε μας φώναζαν
δε λαχταρούσαμε να πάμε
πια
σιμά τους.

Απόμακρα
όπως τα χιόνια
σε κορφές απάτητες
κι εμείς
δεμένοι με το καλοκαίρι εκείνο…

Έμεναν πίσω
δεν ξανάφερναν οι δρόμοι
εκείνη
εκείνος
ο άλλος
πρόσωπα πολλά…

Η μνήμη δεν αντέχει στον καιρό.

*Από το βιβλίο “Ποιήματα 1944-1964”, Εκδόσεις Πλέθρον, 1988.

Από το τούτο και το εκείνο
υπάρχει και το κάτι ακόμα
που αναμένει στη ραχοκοκαλιά
ριγώντας να αναδυθεί

Υπάρχει της φθοράς η άνωση
του χαμένου η νικηφόρος ζέση
του τίποτα το ξεχασμένο κάτι

Από το άλλο το οικείο και το δικό μας ξένο
το άγριο ξεφυτρώνει χορτάρι
μέσα απ’ της πέτρας την ψυχρή μήτρα

Στο αιχμηρό διψασμένο θέρος
που θερίζει
του Κωστή
κι όπου παραθερίζει χαράζοντας άξονες
στον καθαρό αέρα ενός πρωινού
όταν φαινόταν ακόμα η Ανδρομέδα
με γυμνό μάτι.
Τώρα που μόνο με τηλεσκόπιο φαίνεται
ας του ευχηθούμε καλή γειτονιά και εύγε
τρισάξιε Κωστή!
Η Ανδρομέδα σίγουρα μας πλησιάζει
με ταχύτητα 8 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο,
να μας καταβροχθίσει.
Σε λίγο θα γεμίσει ολόκληρος ο ουρανός με τ’ άστρα της καπάκι…
Από δεξιά του Πολικού Αστέρος και της διψασμένης Άρκτου.
Όλα αυτά στο Ονειροδρόμιο του Κωστή,
στον εκθαμβωτικό ουρανό της Ακροστιχίδας Ανδρομέδα
και του δικού μας Γαλαξία – όταν
ένας αλχημικός γάμος
θα λάβει χώρα με ανθρωπόγριφους
έτοιμους να φάνε ο ένας τον άλλον με
κανιβαλική – καρναβαλική όρεξη και
“γλωσσική” διάθεση κυριολεκτικά.

*Το ποίημα είναι αφιερωμένο στο έργο “Ονειροδρόμιο” του Κωστή Τριανταφύλλου.

Ακρυλικά

Πατούσαμε τότε
πάνω σ’ αφράτη σαντιγί
που άφησε στον ουρανό
ένα μόλις διερχόμενο αεροπλάνο.
Γελούσες.
Έδειχνες τις ριγέ τέντες
τα μπαλόνια το συντριβάνι.
Μύριζε ροδόνερο γιασεμί μαστίχα.
Σε ποτήρια θολά κοιτούσαμε
το βυθισμένο υποβρύχιο..

Πέρασαν χρόνια
σκοτεινά
πολύχρωμα
τα πινέλα δε μας λείψανε.

Κάθε που βάζω κόκκινο κραγιόν
αναρωτιέμαι
πού πήγε όλο αυτό το άσπρο.

*

Φωνολογία

1
Συνήθιζα ν’ ακούω στ’ όνομά σου
γυρίζοντας αυθόρμητα από την πρώτη συλλαβή.

2
Μπέρδευα συχνά τα διπλά σύμφωνα
δεν άντεχα τα δυο ν’ ακούγονται ένα.

3
Όταν μου απαγόρευσες τα φωνήεντα
έφτιαξα τραγούδια σιωπηλά με σίγμα συριστικό.

4
Έχεις τη βραχνάδα του ανθρώπου
που σκέφτεται πολύ
πριν ανοίξει το στόμα του,
είπες.

5
Αρθρώθηκα δίπλα στη θάλασσα
με μια κάποια καθυστέρηση
από γη και δυο παλλόμενα ρο.

*

Η νύφη

Γυμνόστηθη γελώντας
στάθηκε στο βατήρα
πιο έτοιμη από ποτέ
να βουτήξει επιτέλους
στην πήλινη γαβάθα
με το πηχτό ρυζόγαλο.

*Από τη συλλογή “τρύπα στο πάτωμα”, εκδόσεις των άλλων, 2021.

ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΑΣ ΚΑΤΣΟΥΦΗΣ

Όχι με τις φιλοδοξίες ενός καναρινιού
δίπλα στο γαλάζιο μικροαστικό ψυγείο
αλλά μικροί πολύ μικροί
στη ζεστή ιστορία του κρεβατιού μας
όπου κοιμάσαι
εξουθενωμένος σαν βυζαντινή εικόνα
απ’ τα θυμιάματα σε μια πλωτή εκκλησία.

Μέσα στην πρωινή σιωπή του δωματίου
είσαι ολόκληρος
κουλουριασμένος στο γκρι, μια φέτα
από ψωμί γιασεμιού
κι όπως η κουβέρτα έμεινε ώρες στάσιμη
υγρός μουσκεμένος σαν από συννεφένια βενζιναντλία
και οι πνοές σου σμάρια μικρών πουλιών
σε τσιμεντένια γούρνα.
Έρχομαι τότε ήσυχα στο αυτί σου
με τα χείλη μου να το πλάσω
τις γροθιές σου να κάνω μια γλαστρούλα
ηρεμίας πλάι στο στόμα
ανακατεμένης με υπνόσκονη
που σε κάνει έτσι αστείο.

*

6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Στις επετείους ένα πλήθος μακρομάλληδων χορεύει μακεντόνσκι * κάτω απ’ τον φωτισμό του δήμου που κρύβει το μισό τους πρόσωπο σε κάτι κίτρινο σαν μέλι και σαν μίσος ο χτύπος συλλέγεται απ’ το αυτί όπως κι οι μέρες που συμβιώσαμε έχουν την αίσθηση γεμίσματος και περικύκλωσης και τέλος πάντων τέτοια μέρα μαζεύουμε δυνάμεις για να πούμε τι καλά που νικήσαμε αριθμούς κι ανθρώπους σπίτια δρόμους κι ίσως τους οδηγούς ταξί που νύχτα προς Καλαμαριά ξεφυσάν κι αγανακτούν με μετανάστες στα πλυντήρια αυτοκινήτων. Όλα νικήθηκαν αλλά μαζί κι η ζέστη απ’ το αγκάλιασμα το μάζεμα του σώματος τη νύχτα στιγμές στιγμές που θύμιζε ρούχο καλά διπλωμένο. Η νίκη απλώθηκε άφθονη αέρας σ’ άδειο υπόγειο κι αιχμηρά κενά κοχύλια που ματώνουνε το πέλμα και όλα εντάξει.

*Η σλαβόφωνη γλώσσα που συνόδευε τη μουσική της Μακεδονίας με χάλκινα, πνευστά και κρουστά. Επειδή το επίσημο Ελληνικό Κράτος, κατά τον Μεσοπόλεμο κι έπειτα, απαγόρευσε τη γλώσσα, τα τραγούδια αυτά ονομάστηκαν «Μουγγά τραγούδια».

**Από τη συλλογή «Ίσως φύγεις στο εξωτερικό», Εκδόσεις Θράκα, 2024.

Είναι η καρδιά μου
το εκστατικότερο καστανό μάτι.
Τα δάκρυα στέρεψαν,
τα φτερά μου πια δεν με ζυγιάζουνε,
σ᾿ όλα μου τα βουνά
δε βρίσκω πια ούτε πηγή,
ούτε δέντρου φυλλωσιά,
ούτε νύχτα δε βρίσκω
απάνω στα βουνά μου,
είναι πάντα μέρα.
Κάνουμε την ποίησή μας στο χαρτί,
γιατί χάσαμε στη ζωή
τον οίστρο κάποιου λυρικού τραγουδιού.
Η αρμονία μας υπάρχει (όταν τη βρούμε)
μες στον κάλυκα
ενός μηδαμινού αγριολούλουδου
την άνοιξη στην παλιά Κόρινθο.
Θα παίζω πάντα εκείνο το παιχνίδι
που δεν ξέρω τους κανόνες του.
Θα μπαρκάρω στο καράβι
που δεν πιάνει σε λιμάνι.

*Από τον τόμο “Ποιήματα 1944-1985”, Εκδόσεις Ίκαρος, 2021.

Σκέψου ότι κάτι τόσο επονείδιστο μπορεί να εκχυθεί στην πορσελάνη
λέω της κόρης μου στο παλιατζίδικο
Ρίχνει τη ματιά της πάνω στο μεταχειρισμένο παζλ
βλέπει το ξεφλουδισμένο στις άκρες υποζύγιο
με το σκονισμένο γκρίζο δέρμα και το περιφρονημένο ύφος
που ανακάλυψα ανάμεσα στα κατσαρολικά
Στα περσικά, της εξηγώ, υπάρχουν δύο λέξεις για το γαϊδούρι
που και οι δύο είναι προσβλητικές
και μια τρίτη επίσης, το μάτι του γαϊδουριού,
όμως αυτή σημαίνει κουνέλι
Παίρνω στο σπίτι το γαϊδούρι και το τοποθετώ πάνω στην ηλεκτρική κουζίνα
γεμίζω τα καλαθάκια του με κουρκουμά και κανέλλα
Η κόρη μου μπήγει μια οδοντογλυφίδα στο στόμα του
έτσι που το σανό να κρέμεται κι από τις δυο πλευρές
Κι εγώ σφραγίζω τα αυτιά του φίλου μου
Τώρα είμαστε εσύ κι εγώ, βλοσυρό πλασματάκι

Ο καιρός δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο πια
ούτε ήλιος ούτε αέρας ούτε χιόνι ούτε βροχή
μόνο ένας αμελητέος ουρανός
Μην είσαι ανόητη, αντιτείνει η κόρη μου
ο άνεμος υπάρχει ακόμα κι όταν δεν τον βλέπεις
Τσιγαρίζω το σκόρδο στο κραμβέλαιο
για την μελιτζανοσαλάτα από την Κασπία Θάλασσα
Ο κουρκουμάς κηλιδώνει το μωσαϊκό
Η κόρη μου φέρνει τους μαρκαδόρους της και λέει:
Τα βάφουμε όλα κίτρινα

Στο παρελθόν διακοσμούσαν τα τραπέζια στο παλάτι
με φιγουρίνια που απεικόνιζαν πολιτικά γεγονότα
για να προσφέρουν στους συνδαιτυμόνες των επίσημων δείπνων θέματα συζήτησης
Εμείς φέρνουμε τις πορσελάνινες μινιατούρες των εαυτών μας
με σκοπό να τραβήξουμε την προσοχή από και προς εμάς τους ίδιους
Γινόμαστε το δέλεαρ σε όποια εξουσία
μας θέλει όμηρό της
Σκύβουμε το κεφάλι μεταξύ
δυο απεχθών πυρών

Ω προλετάριε του ζωικού βασιλείου
πόσες φορές κουβάλησες το ίδιο σου το βάρος
την κάθε υπεραξία που δημιούργησες
και τον κάθε εμπαιγμό που έλαβες ως αντάλλαγμα
Όταν το μαστίγιο δεν πλαταγίζει προτάσσεται το καρότο
σαν ένα ανέφικτο έπαθλο
ποτέ σου δεν θα γίνεις ισάξιος του αλόγου
Οποία μοίρα για ένα ζώο
Δως μου τώρα να κρατώ τα καλάθια σου

Σ’ ένα πάρκο στην Γκάζα στέκεται ένα κτηνοτρόφος
Τα παιδιά λατρεύουν να μας επισκέπτονται, λέει
δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος εδώ
Όλα είναι ακριβά εξαιτίας της πολιορκίας
δανειστήκαμε τα χρήματα από τους συγγενείς και τους φίλους
φέραμε λαθραία ζώα από την Αίγυπτο μέσα από τις υπόγειες σήραγγες
Κατά την διάρκεια του πολέμου, διηγείται, σκοτώθηκε πολύ κόσμος
Από πάνω μας πετούσαν τα αεροπλάνα, δεν μπορούσαμε να ταΐσουμε τα ζώα
Όταν επιτέλους επιστρέψαμε τα βρήκαμε νεκρά, παγώνια, μαϊμούδες και τίγρεις
τα περισσότερα νεκρά από την πείνα, κάποια τα είχαν πυροβολήσει
Ο κτηνοτρόφος χαϊδεύει την γενειάδα του
Οι ζέβρες, εξηγεί, κοστίζουν ακριβά και είναι δύσκολο να τις περάσεις από τις σήραγγες
Κι έτσι αγοράσαμε δύο λευκά γαϊδούρια που τα βάψαμε
με βαφή μαλλιών και κολλητική ταινία
Κάθε μήνα έπρεπε να διορθώνουμε τις ρίγες
ήταν όμως φτηνό και ο κόσμος το δέχτηκε
και σε αντίθεση με τις αληθινές ζέβρες τα παιδιά μπορούσαν να καβαλικεύσουν
Ένας οργανισμός των Αγίων Τόπων υπό το όνομα Καταφύγιο για τα Γαϊδούρια
μας κατήγγειλε για κακομεταχείριση ζώων, εγώ όμως τους διαβεβαίωσα
ότι οι ζέβρες μας γλυτώνουν τα επαχθή βάρη
που τα υποζύγια πρέπει να υπομένουν

Ο Θεός είπε στο Νώε: Θα εξαλείψω τους ανθρώπους
γιατί έχουν γεμίσει τη γη με βία
Θα καταστρέψω και τη γη και αυτούς
μα με σένα επιθυμώ να συνάψω μια συμφωνία
Από όλα τα ζωντανά θα φέρεις στην κιβωτό από ένα ζευγάρι
που όλα μαζί θα επιβιώσουν με σένα
Κι ο Νώε έφερε τα ζώα στην κιβωτό
όμως όταν ήρθε η σειρά των γαϊδουριών το θηλυκό αντέδρασε έντονα
Μα αν είναι δυνατόν, μούγκρισε, τι ανόητη συμφωνία είναι αυτή
Περιμένω τόσο καιρό τον κατακλυσμό
έχω προσευχηθεί στον Θεό να κάνει εκκαθάριση στη γη
Πάρε μαζί σου τούτον τον ανόητο
που θεωρεί τον εαυτό του επιβήτορα
Εφόσον έχεις μια φοράδα ανάμεσα στο πλήρωμα
Επέτρεψε της να ζευγαρώσει με αυτόν και να φέρει στον κόσμο τον καρπό του
για να τελειώσει επιτέλους αυτή η παρωδία μια για πάντα
Το είδος μου έτσι θα γλιτώσει την επίγεια ζωή

Θα έδινα τα εναπομείναντα αυγά μου
για να περιπλανηθώ τώρα στην Κασπία Θάλασσα
Να αφήσω την παραλία που γυναίκες στις ξαπλώστρες σπάνε τον σπόρο ανάμεσα στα
δόντια τους
να κολυμπήσω μέχρι τα νούφαρα, με τις εξέδρες πετρελαίου απέναντι στον ορίζοντα
Και ακριβώς την στιγμή που θα έχω αποφασίσει να βυθίσω το κεφάλι μου μέσα στο νερό
θα με προσπεράσουν με την βενζινάκατο τα αδέρφια μου φωνάζοντας
Τι λέει κοχυλάκι, δεν σκέφτεσαι βέβαια να κάνεις καμιά ανοησία
Άμαθο ακόμη πουλαράκι, τα ‘χασες λοιπόν μόλις σου γυρίσαμε την πλάτη
έλα, πιάσε το σκοινί κι ανέβα στο σκάφος
θα ψαρέψουμε μια μουρούνα και θα καπνίσουμε το χαβιάρι της
Olagh bazi dar nayar, η ζωή είναι μικρή
τελειώνει σε μια στιγμή κι ούτε που το παίρνεις χαμπάρι

Δεν είχα ύπνο απόψε, λέω στον αγαπημένο μου
καθοδόν προς την λίμνη με την κόρη μας
Μόλις έκλεισα τα μάτια μου είδα γαϊδούρια που γκάριζαν τριγύρω
σε μαζικούς τάφους γεμάτους με διαμελισμένα σώματα
Ονειρεύτηκα μια εικονική εκτέλεση που έλαβε χώρα
μέχρι που δεν ξανάγινε άλλη καμιά
Είδα το κρεμασμένο σώμα
να πέφτει κάτω σαν τσεκούρι
το υπέρτατο μαρτύριο ολοκληρωμένο
Από πίσω μου πάνω στο ποδήλατό της η κόρη μου μου γνέφει
Κοίτα, μου φώναζει, τώρα εξαφανίζω μαγικά το δάχτυλό μου
και τώρα το ξαναεμφανίζω

Αδερφέ μου, γιατί σαπίζουν μόνο τα πτώματα
Θέλω να γίνω ένα με την γη που περιηγηθήκατε
Γιατί πρέπει να βρίσκομαι σ’ ένα όριο τόσο αυθαίρετο
Τόσο αποκρουστικό να έχει οποιαδήποτε μορφή
ώστε να είναι κάτι

Να ξαναδώ θέλω τον γενέθλιο τόπο μου
όσο ακόμα ζουν αυτοί που ήταν παρόντες στην γέννηση μου
γιατί όταν όλοι αυτοί ταφούν δεν θα είναι πια δικός μου για να τον ξαναδώ

Πίστευα πως τα παιδιά θα μ’ έδεναν με τον κόσμο
όμως είναι τα χέρια που είναι δεμένα
τα υπόλοιπα πετιούνται μέσα σ’ έναν άρρωστο καταρράκτη
Ζούληξα το δάχτυλο του πιο μικρού και το μεγαλύτερο δεν είχε φαΐ για το δείπνο
κι ο μόνος ορίζοντας που βλέπουν είναι το σαρακοφαγωμένο μου σώμα που ξεβράζεται
στην στεριά
Κι από τα όρια που τράβηξα και περιφρούρησα ούτε ένα  δεν ήταν καλότυχο
Μια τέτοια μάνα δεν αποτελεί καλή βάση για να ευημερήσει ένα παιδί
Χρειάζομαι μια γιαγιά να της τηλεφωνήσω για την συνταγή, έναν αδερφό
που θα ανάψει την ψησταριά, έναν αδερφό που ξέρει πως ηχεί το καρπούζι
Κοίτα καλά το έδαφος, με παρηγορεί ο αγαπημένος μου
Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να καταφέρει ένα κορμί

*Από τη συλλογή “UR Åsnans År” (Η Χρονιά του Γαϊδάρου). Μετάφραση: Αντώνης Μπογαδάκης

**Σχετικός σύνδεσμος: https://thraca.gr/2024/10/12o-panthessaliko-festival-poiisis-athena-farrokhzad.html

Η Athena Farrokhzad (γεν. 1983 στην Τεχεράνη) είναι Σουηδή ποιήτρια, θεατρική συγγραφέας, μεταφράστρια και κριτικός. Έχει γράψει τέσσερα ποιητικά βιβλία, μεταφρασμένα σε είκοσι γλώσσες. Στα ελληνικά οι Εκδόσεις Αντίποδες κυκλοφόρησαν το “ΛΕΥΚΟΣΕΛΕΥΚΟ” το 2016, σε μετάφραση του Αντώνη Μπογαδάκη. Η Farrokhzad διηύθυνε το πρόγραμμα δημιουργικής γραφής στο Biskops-Arnö και τώρα είναι η επικεφαλής στο λογοτεχνικό τμήμα του Σπιτιού του Πολιτισμού στη Στοκχόλμη. Έχει μεταφράσει ποιητές όπως οι Adrienne Rich, Audre Lorde, Juliana Spahr και Natalie Diaz στα σουηδικά.

Αφιερωμένο στα περιοδικά DF741.J68 & JV6001.A1 D53  

Mην τα υποβιβάζετε
τα άρθρα.
Μην τα υποτιμάτε
Την κατηγορία
μονότονης μορφολογίας
Τη μομφή
μέρος του λόγου
«φτωχοί συγγενείς»
αναθεωρήστε.
Εμπειρικά στοιχεία τα
κριτήρια βέρα με φαντασία.

Τες αποκλίσεις τους
–όπως τώρα δα–
αρθρώστε
Διαφορετικότητα στον κανόνα.

Τες ενώσεις ε-τουτες
ακόμα σημειώστε
Έκτακτα προμηθεύουν λέξεις
–«πειθαρχεία Ταο, τατου στο σώμα»

Πέρα από σύνορα
στις αιχμές θεωρίας
νοήματα ζαλίζουν
Διαγλωσσικής élξης.

Και όταν στοίχημα παρέμβασης
κερδίσουν, την ήττα σε ητα
ανατρέψουν
δημόσια παρέλαση τότε
ρυθμός ντουντούκας
τα
οριστικά
τα-τα
τα-τα-τα οι-οι
οι-οι τα-τα-τα τα-τα
Ταράζει το ντουνιά!

Όταν δε το λόγο
μου απευθύνουν
–Ε εσύ!
λιώνω
χρόνια τώρα
μαγεύουν
προσωπικής γραμματικής
αναδιάρθρωση σε
Πολιτιστικό βάθρο τα
προσκυνώ

Το πρώτο το χρυσό
Το δεύτερο το μελωμένο
Το τρίτο το πιο κοπιαστικό

Στρατιές ακολουθούν
τα-της-των οι-η-το
ο-ε-ω του-τις-τους
εύσημα ίσως τότε αποκομίζουν
–tα-tα-ta-ta!

(παρακαλώ!)

Άδετα βέβαια αυτά τα άρθρα=
άνευ εξωφύλλων
Απόντα από των βιβλιοπωλείων
τις βιτρίνες
Από πανεπιστημίων ρετιρέ
με έξωση μειωμένα …

Αλλού το ρεύμα τους
κυκλοφορεί
απαιτεί εντοπισμό
κωδικούς πλοήγησης
–DF741.J68 & JV6001.A1 D53–
Σε πλήρη προβολή
αυστηρά παρατεταγμένα
το διασχίζουν.

Δέστε τα!
Μηχανές στο φουλ
αγέρωχα ρυμουλκά
ιδέες κατευθύνουν.

Δέστε τα
–επαναλαμβάνω και όχι–
Δέστε τα
συρραφή πυροπροστασίας
λόγιστρα συγγραφής
διαρθρώνουν νέα κλίμακα
μεγαλοπρέπειας
Ιδού τα άρθρα
Ναυαρχίδες γνώσης!

Σημειώσεις

1. ta: ευχαριστώ
   
2. DF741.J68 & JV6001.A1 D53: κωδικοί εντοπισμού των περιοδικών Journal of Modern Greek Studies and Diaspora: A Journal of Transnational Studies αντίστοιχα.