Translations: Emília Cerqueira

Estava aqui a interrogar-me…

Estava aqui a interrogar-me
Se um punhado
de palavras
pode mudar
as nossas mentes

Estava aqui a interrogar-me
Se uma frase tão minúscula
pode praticar
um impacto catalítico
nas nossas vidas

Se assim for
vou pedir aqueles cá em baixo
para se livrarem
daqueles lá de cima,
nos anúncios

*The english version is here: https://tokoskino.me/2016/03/14/dimitris-troaditis-im-wondering/

***

Passagens

Quais triunfos
quais vitórias
que gargalhada
que canção

O coração a encolher
para o abismo
e eu sem saber
a morada

As longas vias livres
tiram-me o fôlego
as corredores expandem
a minha passagem de tempo
nas suas enormes criptas

*The english version is here: https://tokoskino.me/2016/03/19/dimitris-troaditis-passages/

Λοξές ματιές
στα κιτρινισμένα δάχτυλα
φοβισμένες
αινιγματικές
σαν λυχναράκι του λαδιού
που αργοσβύνει
σαν τον οριστικό χαμό
που έρχεται στα χείλη
σαν την μαύρη νύχτα
την αφώτιστη
που αλώνεται
στο απέραντο της σιγαλιάς
σκιές μεσίστιες σημαίες
αρώματα φυτών
που ξεστρατίζουν
ρωγμές σε φόντο καταχνιάς
μέσα της κουρνιάζουν
ερπετά
πτηνά
όνειρα
αχτίδες σεληνόφωτος
κραυγές που παρακαλούν
λυγμοί που οικτίρουν
παράταιρα κεραμίδια
σε τριμμένες σκεπές
σκούρα χαμόγελα
σε υποτιθέμενες
θωπευτικές δονήσεις.

Το παρόν
σπασμένος αρχαίος κίονας
ολομόναχος σε ερημιές
ανάμεσα σε ημίγυμνους τουρίστες
κατάδικος στημένος στη σειρά
ανάμεσα σε σώματα
σφριγηλά και πλαδαρά
αγαπημένα και μισημένα

το παρόν
μέσα σε ηλιάτορες
σβησμένες πυγολαμπίδες
αιωρούμενο στα νάματα της ιστορίας
άλλοτε ένδοξα
άλλοτε ντροπιαστικά

το παρόν
μαυροντυμένη γυναίκα
πλανιέται εδώ κι εκεί
πλανεμένη μούσα
σουλατσάρει
ανάμεσα σε διαστημικά σκουπίδια
και ρήτρες αγοράς

το παρόν
δεν είναι παρθένο
έχει υποστεί αλλοιώσεις
τα μάτια σταμάτησαν να σπινθηροβολούν
η ανάσα δεν απηχεί αρώματα

όλα είναι ανοιχτό βιβλίο
και δεν πέφτουν
σκιές σε κάθε κίνησή μας
καθώς καθρεφτίζεται
εκεί στις χαραγμένες
παραλλήλους της

η ύπαρξη
μιας νοητής γραμμής
μας χτυπάει αλύπητα
όντας φως
από τη σύγκρουση
μέσα μας

το βήμα της πίεσης
όπου το ρεύμα χτυπάει το βράχο
είναι φως
φως από τη σύγκρουση
που μας βρίσκει αγωνιώντας
να δούμε
την ώρα που
τα πράγματα εκεί έξω
βρίσκουν λύση
για να λάμψουν

να συναναστραφείς
το ανεπιθύμητο
είναι απίθανο

είναι ανικανότητα
να συγχρωτιστείς
με την αλληλεγγύη

ως αξιοθέατο

φωτοσκιάσεις
πινελιές στο σκοτάδι
τροχιόδρομοι άλγους
στους διαδρόμους της λήθης
από φωτιά και θειάφι
πλασμένοι
αστραφτερές τρίχες
στους κροτάφους
σαν λεωφόροι αηδίας

οικουμενικές οδοί
με χνάρια ξιπασιάς
βρώμικες ατραποί
οι συναντιλήψεις
οι εθνικά συμφέρουσες

ένας οίστρος καμώνεται
πως έρχεται θριαμβευτικά
να μας συναντήσει
αλλά η οπτασία του
μόνο
ξεπροβάλλει

όλα υποτίθεται
ότι συμβαίνουν
τίποτα δεν είναι
πραγματικό

φωτόνια αφανισμού
βήμα το βήμα
πέλμα το πέλμα
μας κυριεύουν
ιζήματα νετρονίου
άστρο το άστρο
κομήτη τον κομήτη
μας επιτίθενται
τροχιοδεικτικά βλήματα

το νέφος του πόνου
επαναληπτικό
σε πίστες ακρόασης
η ανέγγιχτη
πολιτική ορθότητα
από τις πόρνες
της πολιτικής…

οι εξουσίες
χρόνιες φιλίες
σαν πανωφόρι

αφήνουν τα μονοπάτια
να χάσκουν πίσω μας

αποκόπτουν τις διόδους
με υπερμεγέθεις τροχαλίες
και ιμάντες απομόνωσης

εμείς πασχίζουμε
να μονιάσουμε
με τις νέες τοπολογίες

αλλάζουμε ιριδισμούς

γινόμαστε κυκλοθυμικοί

καταφεύγουμε σε νησίδες
κάθε είδους

προσπερνάμε τους εαυτούς μας
αποκτώντας σοβαρή προϊστορία

ξέρουμε ότι το παρελθόν
είναι ένα ύφασμα
που κόβεται με ψαλίδι
αλλά οι χειρουργικές μας επεμβάσεις
χάνονται σε βάθος χρόνου

Στη μοναξιά
γίνεσαι κύριος των πάντων
μπορείς ν’ αλλάζεις ταυτότητες
να χουζουρεύεις στην καταχνιά
το βλέμμα σου να νυχτώνεται
να οργανώνει περιπάτους
σε αλέες φαντασίας
να ζαλώνεσαι στην πλάτη
όλους τους δρόμους που είχες πάρει
κι αυτούς που θα ήθελες
τα τεράστια καλοκαίρια
τα ταξίδια που δεν έκανες
τα απαστράπτοντα μάρμαρα
και τις εφηβικές αμφιβολίες
να επαναφέρεις όλα όσα έκαψες
κι όσα ανεφλέγησαν βραδέως
αφήνοντας μόνο μια ελπίδα
για το αύριο.
Ωστόσο, το να φτύνεις αίμα
στις αναπολήσεις σου
δεν αποβαίνει προσοδοφόρο,
το γλοιώδες υγρό
που λέγεται πραγματικότητα
σε πεθαίνει.

Καταλάγιασαν οι παιδιάστικες εμμονές
τα μάτια μου αποχαιρετούν το χθες
αποκόπτοντας τον ομφάλιο λώρο
με το δρόμο του γυρισμού

βήματα με φέρνουν σταθερά
σε σίγουρα φώτα μιας νύχτας
παραδίνομαι στις δίνες της
με τους δικούς μου όρους

η συμβίωση με τον εαυτό μου
φαντάζει πιθανή ώρες-ώρες
σε μια αέναη ενατένιση
των εσώτερών μου στοιχείων
εισβάλει μια άλλη εποχή
που δεν την είχα ονειρευτεί

μοιάζω φαροφύλακας
σηματοδότης παντοτινών ψυχίων
βλεφάρων και προταγμάτων
εντρυφώντας σε μια ανταρσία ξεκάθαρη
αμετάκλητα σημαντική
κι η ένταση των ακροδαχτύλων
συμβιβάζεται με την ξενιτιά μου

στη νυχτωδία αυτής της εξορίας
εξακολουθώ να ερωτεύομαι
τα ανείπωτα και τα ευτελή
με τις νοτισμένες αναμνήσεις
τις πολυκαιρισμένες απεραντοσύνες τους
σε χώρους μη υπαρκτούς
έξω από την ηχώ των μηκών μου.

Προεκτάσεις του άγχους
ιριδίζοντα βομβίδια
τροχιοδεικτικά βλήματα
ρινίσματα αναγκαιότητας
εξορμούν εναντίον μας

τα εσωτερικά μας πάθη
εκφράζονται ως έπη
παράδοξα
κενόδοξα
παμπόνηρα
ικανά για όλα

αισθήσεις
βιώματα
ταυτότητες ηθικής
υποτιθέμενα θραύσματα
επικής αναγκαιότητας

στάση ζωής
ανέσπερη
πλανεμένη τέχνη

η αληθινή ελευθερία
διακυβεύεται
μ’ αυθαίρετη δύναμη
ξένη από μας

κάποιος μας καταδικάζει
να μείνουμε στάσιμοι
μ’ απονεκρωμένες κεραίες
σχέσεις χωρίς ειρμό

κάποιος μας τυραννά
εμποδίζοντάς μας να γίνουμε
αφέντες του εαυτού μας