Νύχτα που στριφογυρίζουν οι εικόνες

Νύχτα που στριφογυρίζουν οι εικόνες.
Καρτερικές γενιές θέλουν ν’ αποτελειώσουν

το ποτήρι που άφησαν στη μέση.

Θαλασσινό κύμα τ’ ανάστημά τους.

Σφιγμένες γροθιές έτοιμες

των ξεπουλητάδων να πατήσουν το ψέμα.

Ενάντια στο σκοτάδι που μυρίζει.

Μορφές μαύρες, αγριεμένες.

Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους.

Η ενότητα στο τραγούδι.

Και τα ματωμένα πουκάμισα

παντιέρες στα οδοφράγματα.

Τραπεζάκια σε φοιτητικά δωμάτια

βάρεσαν εγκατάλειψη.

Πεθαίνουν το ξημέρωμα με το τρίξιμο των σφυριών.
Τυλιγμένα κουφάρια σε τρύπια πανωφόρια.

Κι οι γραφές κόκκινες σε μαύρο φόντο.

***

Το φως πνίγεται

Το φως πνίγεται στη σαπίλα και το κρατητήριο.
Άσπροι τοίχοι με χωρίζουν απ’ την όμορφη νύχτα.
Οι σκέψεις καυτός αγέρας
στο θειάφι της απομόνωσης.
Οδοφράγματα στις ψυχές μας.
Μα θα χτυπήσω το πνεύμα της φθαρμένης προστασίας.
Θα ξεσκίσω την προδοσία στον μακρύ μου δρόμο.
Την καταραμένη διαλεκτική του κατεστημένου
θα μετατρέψω σε συντρίμμια.
Ας πλημμυρίσει η πορεία της ζωής μας
μ’ ανέσπερο φως.
Ας πέσουν οι μάσκες απ’ τα παλιά μας προσωπεία.
Ας εκλείψει ο φόβος του ξεσηκωμού.
Ας ωριμάσει μέσα μας μεγάλο το δέντρο
κι έχουμε πολλούς καρπούς να δρέψουμε…

***

Απόπειρα

Η απόπειρα να ορθωθεί η σκέψη
πάνω απ’ την ανία

κι η μνήμη να υπερβεί

την καρυκευμένη λήθη
μένει πάντα επίκαιρη

ως η μόνη δυνατή επιλογή
στο δρόμο για την Άνοιξη.

***

Να γκρεμίσουμε τώρα τα είδωλα

Να γκρεμίσουμε τώρα τα είδωλα.

Ν’ αναιρέσουμε τ’ απόλυτα σκοτάδια.

Να ηχήσουν τεράστιοι αυλοί.

Ν’ αναδειχτεί ο οργασμός μας

σ’ ένα πανδαιμόνιο φωτός.

Να κολυμπήσουμε σε νερά απύθμενα,

έξω από δίνες κι αφρισμένα κύματα.

Η πανσέληνος να μας στέλνει μουσική από ψηλά.

***

Ήρθε η ώρα της ανατροπής

Ήρθε η ώρα της ανατροπής

με μια εκρηκτική αναθέρμανση ανθρωπιάς.
Ήρθε η ώρα να τραγουδήσουμε

με τονισμούς εξέγερσης.

Δυνατούς σαν καταιγίδα.

Σίγουρους σαν ανατολή.

Μακρινούς σαν άστρα.

Ήρθε η ώρα ν’ αναδείξουμε την ορμή μας
στις πύλες του χρόνου.

*Τα ποιήματα αυτά γράφτηκαν στη δεκαετία του 1980.

Αδιόρατες σκιές
στο παραπέτασμα του χρόνου
καθώς η μετάβαση
ολοκληρώνεται
πανάρχαια
σίγουρη
παντοτινή
η ώρα της σίγουρης απόφασης
η μέρα που μετουσιώνεται σε νύχτα
με τις τελευταίες της αναλαμπές
να αντιστέκονται
αλλά το σκότος να επέρχεται πιο ισχυρό
κάνοντας τις αισθήσεις
να λουφάξουν
ή να διεγερθούν
υπόγεια
αλλά αποφασιστικά
προς το όποιο αύριο…

*Το ποίημα γράφτηκε τη Δευτέρα, 14 Νοέμβρη 2016, ως έμπνευση μετά από παρατήρηση φωτογραφιών από την φίλη Ευαγγελία Τύρλα στη σελίδα της στο Facebook. Οι φωτογραφίες είναι από τη χθεσινή πανσέληνο που όμως στη Μελβούρνη επισκιάστηκε εν μέρει από σύννεφα, παρουσιάζοντας ατό το ανεπανάληπτο θέαμα… Εδώ μια από τις φωτογραφίες.

μέρες με μηνύματα
που τα περιμένουμε
όπως ο φτωχός μια βοήθεια

μέρες που γέρνουν ανάποδα
με τραύματα στο σώμα τους
με πληγωμένες ηδονές

μέρες που περνούν ολόγιομες
σαν πανσέληνοι στις στέγες
νοσταλγίες που στολίζονται

μέρες που ξαστερώνουν
σαν αρχοντικά με φωταψίες
ανταύγειες λησμονιάς

μέρες που λειώνουν
αναμνήσεις που χαροπαλεύουν
ψιχάλες που εξαερίζονται

μέρες που όλα επιστρέφουν
σκόρπια εδώ κι εκεί
με θριάμβους απροσδιόριστους

διψώ γι’ ανθρώπους
με ίσκιους ασκητές
αλαργινές σαγήνες
διψώ για πέλαγα ανταριασμένα
αγάπες που δεν πεθαίνουν
κάτω απ’ τα χτυπήματα
των σπαθιών
διψώ για πάθη
που λυσσομανούν
πυρκαγιές σε χείλη
σώματα βουνοκορφές λαγνείας
διψώ για ήχους
αναψοκοκκινισμένους
αντοχές των εποχών
πριν τον επερχόμενο θάνατο
διψώ για πετάγματα
στις φωλιές των άστρων
ιδέες φτερούγες ορθάνοιχτες
διψώ για συγκλονισμένα θρύψαλα
και παντοτινές
αντιστάσεις

……………………..
λόγια σιωπηλά
λόγια ανεπαίσθητα
λόγια σε χαραγμένα γράμματα
λόγια σε χείλη αθώα
λόγια αδιάντροπα
λόγια σε ερείπια
λόγια σε κλειστούς δρόμους
λόγια σε γκρεμούς
λόγια σε πλάνες
λόγια σε προσμονές
λόγια σε όνειρα
λόγια σε ώρες αιχμής
λόγια σε ώρα ανάγκης
λόγια σε πίκρες
λόγια σε μισεμούς
λόγια σε εμπαιγμούς
λόγια σε καρδιές
λόγια σε ψυχές
λόγια σε σκιές φλύαρες
λόγια σε βραδινές εξορμήσεις
λόγια σε πλημμύρες
λόγια σε κρύσταλλα
λόγια σε μελωδίες
λόγια σε αγνότητες
λόγια σε όρθρους φευγάτους
λόγια σε ανταύγειες
λόγια σε σεπτές μυσταγωγίες
……………………….

βλέμματα ορθάνοιχτα
τρυπώνουν οι σπίθες τους
πριν βγουν τα φεγγάρια

βλέμματα καρφιά με δύναμη
τεμαχίζοντας μηνύματα
σημαδεύοντας ορίζοντες

βλέμματα πέφτουν εκεί
που είναι ακόμα σκοτάδι
που δεν έχει ξημερώσει

βλέμματα λειαίνουν βράχους
προαλείφουν τσεκούρωμα ελπίδων
κλείσιμο διόδων επιστροφής

βλέμματα θωπεύουν ξενιτιές
διευρύνουν τα χάσματα
βαθαίνουν το χάος

βλέμματα που δεν βλέπουμε
αλλά μας βλέπουν αυτά
ορθώνοντας σύνορα δακρύων

Τα κρύα μας ήρθαν και φέτος
με μια ανανεωμένη έπαρση
έπιασαν όλα σχεδόν τα καθιστικά
σε όλες τις πλαγιές του σώματός μας
περιφερόμενα σαν αδέσποτοι σκύλοι
γλύφοντας τα κόκκαλά μας
ρουφώντας τους υδρατμούς του κορμιού μας
την ώρα που ο εαυτός μας ολομόναχος
προσδοκούσε μια δική του ανάσταση

κι ήταν σαν να εκδράμαμε σε παραλίες
από χρόνια συνωστισμένες
από τουρίστες και γυρολόγους
ψάχνοντας τ’ απομεσήμερο μια γωνιά
κάτω από πλουμιστές ομπρέλες
ξωτικά της μέρας ολοφυρόμενα
σκιές που ξεχάστηκαν σε αρχαία θέατρα
υπό τις επευφημίες αόρατων θεατών
με συσκοτίσεις και ερημικούς αντίλαλους
με ρίγη από το πήγαιν’ έλα των άστρων

τα κρύα μας ήρθαν και φέτος
ψάχνοντας στα συρτάρια των άκρων μας
αφουγκράζοντας υποψήφιες αρρώστιες
των κατοπινών χρόνων
σταγόνες πόνου και φόβου εξακοντίζοντας
χτυπώντας σαν σκουριασμένα ξίφη

τα κρύα ευελπιστούν να μας δουν
ακρωτηριασμένους
ανέσπερους
χωρίς μυαλά κι ευκαιρίες παλινόρθωσης

τα κρύα μας ήρθαν και φέτος
και κατέψυξαν τα μυαλά μας

κατάματα
την καυτή αλήθεια
τη φύτρα σου
τη μάνα σου

κατάματα
μη διστάζεις
μην χαθείς
να ανοιχτείς

κατάματα
στις ερημιές των πόλεων
και προχώρα
πίσω από ήλιους
από ξέφτια φεγγαριού
πίσω από στιγμές νύχτας

Γιάννης Σταύρου, Black Ship

η όραση φευγάτη
βλέπεις με τα μάτια της εμπειρίας
θυμάσαι τους θανάτους
μιλάς για γενναίες αποφάσεις
που έπρεπε να παρθούν

για το αίμα
εκείνο το αίμα
το κόκκινο
το ζεστό
το ζωντανό
το αίμα των αθώων
των θυμάτων
των αγωνιστών

κανείς δεν μπορεί
να εκστομίσει αλήθειες
μόνο οι νεκροί μπορούν
με την απέριττη σιωπή τους

η κούραση
η πείνα
η άγνοια
δεν σ’ αφήνουν να ξαποστάσεις
στις πρότερές σου δάφνες

τα χρόνια εκείνα
με τους ανελέητους ανέμους
τότε που βιαζόσουν να ζήσεις
και στεκόσουν ολόρθος
κόντρα στ’ αγέρια τ’ ανταριασμένα
τότε που πάσχιζες να συμπλεύσεις
με αρχές κι ιδανικά

τότε που νόμιζες
πως όλα είναι
επαναστατικό χρέος