Οι ματιές είναι διάφανες λίμνες
κοντά στο άρρωστο των πηγών.
Η παρουσία μας μυρωδιά
από φρεσκοβρεμένο χώμα
κι απλωμένα σεντόνια
αχνιστών ασπρόρουχων
που βγήκαν στις βεράντες
μετά την πρωινή ομίχλη.
Τ’ απλώσαμε όλα στον ήλιο
κι είναι σαν να γιορτάζουμε
τις μνήμες των προγόνων μας
που ξεχάστηκαν σε παρόδους
πολυκαιρισμένων θανάτων
και σε βρώμικα στενά.
Βάσανα, πόνοι,
γενναιόδωρες υποδοχές,
αποτελούν συμβάντα στη ζωή μας
καθώς λικνίζουμε τις αισθήσεις μας
πάνω στις άβολες τάβλες
των αραμπάδων,
με τα βλέμματα στυλωμένα
σ’ αιώνιες επικλήσεις
δρόμων άδειων από ζωή.
Τι είναι αυτό που κρύβουμε
πάντα στο βίο μας;
Μήπως το κομμένο κεφάλι
ενός αντάρτη,
ενός εξεγερμένου πόνου
που επιζητούσε μετά μανίας
ν’ ανυψωθεί απ’ τ’ αναχώματα
των ακατάλυτων εμμονών μας;
Μήπως τα φρούτα της εποχής
ξεχασμένα στο τραπεζάκι της κουζίνας
σαν φλόγα παραμυθιού
που σβήνει μετά από κάθε αφύπνιση,
όπου οι άντρες της οικογένειας
ακούν αποχαυνωμένοι
σαν μικρά παιδιά;
The Uprooting
Glances are transparent lakes
near the sickness of springs.
Our presence a scent
of freshly damp earth
and hung sheets
steaming whites
placed on verandas
after the morning fog.
We hung everything in the sun
and it’s as if we are celebrating
the memories of our ancestors
forgotten in the byways
of stale deaths
and in the dirty alleyways.
Troubles, pains,
generous receptions,
constitute events in our lives
as we cradle our feelings
on the uncomfortable planks
of carts
with our glances fixated
on eternal invocations
of roads devoid of life.
What is it we’re always hiding
in our lives?
Is it the decapitated head
of a rebel,
a revolting pain
insistently seeking
to rouse itself from the mounds
of our imperishable obsessions?
Is it the fruits of the season
forgotten on the kitchen table
like the flame of a fairy tale
extinguished after each awakening,
when the men of the family
listen drowsily
like small children?
*Από τη δίγλωσση συλλογή “Tightrope Walking / Ακροβασίες”, Owl Publishing, Melbourne, 2017.
To Koskino 