Τα ρούχα σήμερα
πωλούνται σκισμένα
βανδαλισμένοι
πίνακες ζωγραφικής
απομεινάρια
μιας άνισης μάχης
ξέμεινε ο αχός της
αμίλητος
και άκαιρος
σ’ ακρογιαλιές άνυδρες
και πανηγύρια χωρίς
πανηγυριώτες

οι αισθήσεις σήμερα
νεροποντές ξαφνικές
καταστροφικές
κουρσεύουν την
καθημερινότητά μας
χωρίς ίχνος ακμής
αναζωογόνησης

δεν συγκρατούμε σώματα
και ιδέες σήμερα
όλα ζουν για μια στιγμή
μια στιγμή θυσίας
και υστεροφημίας
μετά πέφτουν στη λήθη
για μια στιγμιαία φήμη
ξανά και ξανά
σαν το στιγμιαίο καφέ
στα ορθάδικα της ζήσης
το στιγμιαίο φαγητό
στα φαγάδικα του ρόγχου

μοιάζουν χωράφια
μ’ αγκάθια
στην απεραντοσύνη
της στιγμής
και μετά ξανά
στη λήθη

Όλοι γυμνοί ξεπροβάλουν
Οι πρόγονοι κι οι επίγονοι
Σε δάσος πευκοβελόνων καρτερούν
Τα κεφάλια τους παράταιρα
Σαν εχθροί
Που επιβουλεύονται
Την όποια χώρα
Προσπαθούν να ντυθούν στα λευκά
Αλλά μόλις που προλαβαίνουν
Να καμωθούν τους αθώους
Τα επιχειρήματα εξαντλούνται
Και μένουν ολόγυμνοι
Χωρίς κριτική
Ανάμεσα σε δανεικές λέξεις
Και χαλασμένους φωνόγραφους
Μένουν ανυπεράσπιστοι
Με τρομερή έλλειψη
Αρχαίων μνημείων
Εκεί που πονούν τ΄ αγκάθια
Εκεί που το αίμα
Κοχλάζει, ζέει
Σκεπάζει τα πάντα
Ολόγυμνοι στις ορέξεις
Των παμφάγων χρυσοκανθάρων.

Αποστάγματα σοφίας
αναβλύζουν απ’ τη ζωή
όπως ο μούστος των σταφυλιών
ξεχύνεται στα πατητήρια
της καθημερινότητάς μας.

Ανεπαίσθητα αποστάγματα
που θα γίνουν χείμαρροι,
καταιγίδες αγάπης
σε αέναη πάλη
με μια πόρνη σχέση,
κουρελιασμένη,

έτσι που το είναι μας
να μη φείδεται
κόπου και χρόνου
να υπερβεί τις όποιες ροές
της ξεκληρισμένης ζήσης

έτσι που να ξαμοληθούν
τ’ άγρια πάθη στρόβιλοι
κι οι απωθημένες επιθυμίες
οίστροι από μικρές τραγωδίες,
να γίνονται ένα οι παράνομοι καρποί τους
συναντώντας όλα τα ζώντα
ξωτικά του κόσμου.

14/1/2006

ούτε να τρομάξουμε
δεν μπορούμε πια
απ’ τη μακελεμένη μας
παρουσία

στα σφαγεία των συμβάντων
στις ταφόπλακες των αχρήστων
στη θέα των γειτόνων
που φοβούνται το επόμενο λεπτό
σαν να περιμένουν βομβιστική επίθεση
στο τελευταίο δρομολόγιο…

οι ηθελημένα αφελείς
ας με συγχωρήσουν
που κατακρίνω τ’ ασήμαντα

οι ηθελημένα νομοταγείς
ας με συγχωρήσουν
που θίγω το σύγχρονο ιστό
της εξόντωσης των άσημων όντων

μα πριν προχωρήσουν
να τους διαβεβαιώσω
ότι έχουν ήδη διακυβευτεί
τα πάντα

Να αναδείξεις τη συνείδηση
εμποτίζοντάς την
με τη σωστή αναπνοή

να μην είναι ποτέ τα χιόνια
αποκορύφωμα
ιλαροτραγωδία
ευτελέστατος πληθωρισμός
διαδρομών και οριζόντων
αιχμαλωτισμένη γελοιότητα

να ιχνηλατήσεις πολύπλευρα
την όποια διέξοδο
τίποτα να μην εμποδίζει
το δρόμο προς την επανάσταση
άσκηση, έννοια, μαγεία

ν’ ακονίσεις το αληθινό γεγονός
μ’ εκείνο το νεύμα
που διαβρώνει τα πάντα