συσπάσεις στο πρόσωπο

εξαντλούνται στη στιγμή

τα χαμόγελα κρύα

κι οι εφιάλτες καραδοκούν

αν νομίζουμε ότι ζούμε

πλανιόμαστε πλάνην οικτράν

κάποια ηλιοβασιλέματα 

είναι κόκκινα

σπαρταρούν

οι λεροί τοίχοι 

είναι κι αυτοί κόκκινοι

απ’ τις ανταύγειες

τα γυμνά πέλματα

κόβονται σε μυτερά βράχια

κοκκινίζουν

αγωνιώ για ένα νόημα

αστραφτερό 

και κόκκινο

αναζητώ ένα κοφτερό μαχαίρι 

να κόψω τους δεσμούς

με κάθε ισχνό

Λέγαμε ότι ακουμπάμε

την ουτοπία

με στίγματα κόκκινης

και μαύρης

μαρμαρυγής

με κατάργηση

των προϋπολογισμών

και των ενδείξεων

του παράλογου

τρέχουν γυμνά

τα φεγγάρια

της ονειροκριτικής

να προλάβουν

τους ανέμους

τους ούριους

σε μια ύστατη προσπάθεια

ν’ αποφύγουμε

τ’ απάτητα μονοπάτια

τα ιερογλυφικά

της επανάστασης

μένουν στη σιωπή

οι τελευταίοι προφήτες

της κοσμοχαλασιάς

μας κλείνουν την πόρτα

είδωλα οι λέξεις

διασπώνται

σε ακατάληπτα φωνήματα

επιφωνήματα

που χάνουν

στο μέτρημα

Σέρνεται ο πολιτισμός
στους επελαύνοντες ιούς
κυλιέται πάνω στις πλάκες
των πεζοδρομίων
σε λεωφόρους που καίγονται
οι τελευταίες σταγόνες
του ιδρώτα
εξανεμίζονται
από την ακινησία
οι φλέβες τεντώνονται
με τα καθημερινά ανακοινωθέντα
τα πρόσωπα είναι ξαναμμένα
και τα χέρια ψάχνουν
τους πορώδεις αδένες
που συνθέτουν ξεραμένα σώματα
ανοιχτές τρύπες
κάτω από τα πόδια
ξερνούν καυτό νερό
όλα αποκαλύπτονται
ανεπανάληπτα
και τα μάτια δεν δακρύζουν
εξαγνίζονται
εκρύγνηνται
αναζητούν
εξαφανίζονται

Η ουτοπία δεν είναι
παρά μια εξάσκηση
της επίγνωσης
ότι έχουμε σπάσει
τις κλειδαριές
των σοφών
τους κωδικούς των
ιερών χειρογράφων
ότι έχουμε καταλάβει
τα παλάτια των ιερατείων
κι έχουμε πλημμυρίσει
τα λιβάδια της ζωής μας
με άπλετο φως.

ο ήλιος
έπαψε πια να ζεσταίνει
οι φωτιές δεν ανάβουν
τίποτα δεν εκρύγνηται
οι ειρμοί μένουν ανέκφραστοι
οι φλέβες στέκουν ακίνητες
το αίμα αγοράζει τα πάντα
έχει μέγιστη ανταλλακτική αξία
οι λεπτοδείκτες αμείλικτοι
και η αγάπη άφαντη

είμαστε σκέψεις
και ξεσπάσματα
είμαστε αυτοί
όχι οι άλλοι

είμαστε αναλαμπές
λάμψεις
εκλάμψεις
διαλάμψεις
απολαύσεις

είμαστε αξίες
και απαξίες
σαγήνες
απογοητεύσεις
απόκοσμοι
πλάσματα-αντίγραφα
καρναβαλιών

είμαστε ίσκιοι
ανεκδήλωτοι
σε δεδηλωμένα πάθη

είμαστε τρελοί
σε παράφρονες γιορτές
κυνηγάμε τους διάττοντες
σαν οι σκύλοι την ουρά τους

Κρυώνω
το Σάββατο
το δωμάτιο
φαντάζει τεράστιο
κι εγώ
μια καρικατούρα
που πάει πάνω-κάτω.
Είναι η στιγμή
που προσπαθώ
ν΄ ανασυνθέσω
την πορεία μου
απ’ την κρεβατοκάμαρα
στο σαλόνι

Οι καιροί δεν συναινούν
Είναι και αυτοί εναντίον
Διάκεινται εχθρικά

Ο κόσμος αλλάζει
Όπως αλλάζει
Η απαράλλαχτη ομορφιά
Του εαυτού μας
Παίζω μαζί του το παιχνίδι της ανυπαρξίας
Τα μάγουλά μας θωπεύονται

Όλα στη φόρα
Κι ο βασιλιάς παραείναι γυμνός