Μυθοπλασίες στη δυστοπία
τέχνη για επιβίωση
και τα μυαλά στα κάγκελα
του ανορθολογισμού

πόσο θ΄ αντέξεις
κρεμασμένος στα παρακλάδια
της μοντέρνας προϊστορίας

ξεγλυστρούν τα δευτερόλεπτα
λαιμητόμοι
στα υγρά πεζοδρόμια
της ξετρελαμένης έπαρσης

στα πλακόστρωτα
κείτονται οι αυλακιές
σαν αυτές που μας
παιδεύουν αιώνες τώρα
λαξεύοντας τις διαδρομές μας
χαράσσοντας τις βραγιές
στ’ ατελείωτο χωράφι
των σφυγμών μας…

23/7/2011

Κλείνεις τις ιδέες σου στα εκμαγεία της σοφίας
όπως κλείνεις τα χειμωνιάτικα ρούχα
στα μπαούλα με μπόλικη ναφθαλίνη.

Τις βγάζεις μόνο όταν θυμάσαι
της ένδοξές σου αγκιτάτσιες
τις παλιοκαιρίστικες
όταν ρητόρευες στις πλατείες
και στα πλακόστρωτα της ανάγκης.

Επιδιώκεις να ζήσεις μ’ αυτές
ως άλλοθι για τις αποτυχημένες
επαναστατικές σου απόπειρες.

Αλλά έτσι όπως έχεις στερέψει
και την τελευταία σταγόνα
προλεταριακού καύσιμου
περιφέρεσαι ολομόναχος
στις σύγχρονες εξεγέρσεις
για το μπάλωμα μιας κάλτσας
ή για τη χαμένη τιμή
του τάδε και της δείνα.

Το τραγούδι σου βράχνιασε πλέον
παρ’ όλα τα μαγικά σου τσιτάτα
και όντας σφόδρα αφελής
πασχίζεις να ανθοφορήσουν
οι ιδεολογικές σου εμμονές.

Η οπτασία της δημοκρατίας
στρωμένη φαρδιά πλατιά
στα στασίδια της διαπλοκής
λογοκοπούσε ασύστολα
με ύφος σαράντα αμπελοφιλόσοφων
ως άλλων καρδινάλιων…
Κι αφού οι οπαδοί της
βαρέθηκαν να στήνουν αυτί
στα ίδια και τα ίδια
άρχισαν ένας-ένας
να την μουντζώνουν
γυρνώντας της τις πλάτες,
βλαστημώντας στους πέντε ανέμους…
Και τότε αυτή κοντοστάθηκε
φορώντας την ίδια κακόγουστη μάσκα
σαν μακριά ξενυχτισμένος
αποκριάτικος πανηγυριώτης
κι άρχισε να τους φτύνει κατάμουτρα,
τα σάλια της πετάγονταν μακριά
ώς εκεί που άλλοι πιστοί της
προσεύχονταν γι’ αυτήν,
σε κοινοβούλια όμοια με ναούς
και κομματικά γραφεία
όμοια με μαυσωλεία
περασμένων μεγαλείων
κι η ξινισμένη της ανάσα
σαν πολυκαιρισμένο γιαούρτι
σε ελαττωματικό ψυγείο
έστελνε τα βόλια της χιλιόμετρα μακριά
μέχρι που ξεψύχησε η ίδια
πνιγμένη στα αναφιλητά της
που έμοιαζαν με παλιρροιακούς στρόβιλους
αναλγησίας, αλαζονείας και σιχαμάρας.

17/1/2005

Αρχαία φορτία περιφέρονται
σε σύγχρονες ενδυμασίες
ίδιοι με τα μοντέλα
των απηρχαιωμένων τειχών

κι αιωρούμαστε ανάμεσά τους
με αγκάθια αντί γι’ απεικονίσεις,
με συμπλέγματα χεριών
σ’ εκτυφλωτικό κίτρινο φόντο.

Όλα μοιάζουν με μια σκηνοθετημένη
κακόγουστη φωτογράφηση,
παροξυσμικοί διάκοσμοι
που προσκαλούν ανίδεους θεατές
να εισέλθουν στον υπαινικτικό τους κόσμο.

Όλα μοιάζουν με μύθους απογραφικούς,
τονισμένους, αβαθείς και δήθεν οικείους
σαν φιλικές αγιογραφίες.

Αρχαιολατρεία, εικονική τελετή
τελετουργική εικόνα παρελθοντολογίας
επανάληψης κι ασύμβατου
αποτυπώσεις του ανεστραμμένου σήμερα
παραισθήσεις απ’ τη σβησμένη αίγλη
των πάλαι ποτε τραγικών τόπων.

Δεν σέρνονται οι ποιητές
στα ολισθήματα των λέξεων
οι λέξεις υποτάσσονται σ’ αυτούς

δεν παραφράζονται οι ποιητές
οι μεταφορές κι οι επισκιάσεις
οι έννοιες αποκαλύπτονται σ’ αυτούς

δεν είναι παραμυθάδες οι ποιητές
τα παραμύθια είναι που γίνονται
πράξη στις πέννες τους.

18/10/2006