Category Archives: Ποιήματά μου

Χίλιες υποψίες ευτυχίας

Posted by Το κόσκινο on

Το ανοιχτό πέλαγος ξεδιπλώνει
τις ορμητικές φτερούγες του
έτσι όπως ένα παιδί απλώνει την αφέλειά του
όταν οι μεγάλοι του αφαιρούν την τόλμη.
Ο ήλιος έτσι όπως δύει
μοιάζει με παρθενικό υμένα ηδονής,
σαν τα ροδοκόκκινα μάγουλα
μιας ντροπαλής κόρης.
Ο ήλιος και το πέλαγος
μεγαλοπρεπές αμάλγαμα απέραντο
προκλητικό και υπέρτατο
πρωτόγονο και μεγαλειώδες
σαν χίλιες υποψίες ευτυχίας
σαν ανελέητος καταιγισμός
των χρωμάτων της ίριδας.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Κουβέντες σαν εύφλεκτο υλικό

Posted by Το κόσκινο on

Κάλπικος αγέρας η ζωή μου
και με μπερδεύει,
περπατώ και μ’ ακολουθεί,
στέκομαι και μαρμαρώνει,
ξυπνώ και με τριγυρίζει…
Τα βήματά μου είναι τα δικά της.
Της μιλώ και μ’ απαντά
με κουβέντες σαν εύφλεκτο υλικό
που προμηνύει θύελλες.
Όταν φωτίζεται το σκοτάδι της ψυχής μου
μοιάζει περισσότερο με διασπορά
από ράκη και θρύψαλα
παρά μ’ αδιάκοπη αλλαγή διαθέσεων.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Προς λαθρόβιο αγκιτάτορα

Posted by Το κόσκινο on

Κλείνεις τις ιδέες σου στα εκμαγεία της σοφίας
όπως κλείνεις τα χειμωνιάτικα ρούχα
στα μπαούλα με μπόλικη ναφθαλίνη.

Τις βγάζεις μόνο όταν θυμάσαι
τις ένδοξές σου αγκιτάτσιες
τις παλιοκαιρίστικες
όταν ρητόρευες στις πλατείες
και στα πλακόστρωτα της ανάγκης.

Επιδιώκεις να ζήσεις μ’ αυτές
ως άλλοθι για τις αποτυχημένες
επαναστατικές σου απόπειρες.

Αλλά έτσι όπως έχεις στερέψει
και την τελευταία σταγόνα
προλεταριακού καύσιμου
περιφέρεσαι ολομόναχος
στις σύγχρονες εξεγέρσεις
για το μπάλωμα μιας κάλτσας
ή για τη χαμένη τιμή
του τάδε και της δείνα.

Το τραγούδι σου βράχνιασε πλέον
παρ’ όλα τα μαγικά σου τσιτάτα
και όντας σφόδρα αφελής
πασχίζεις να ανθοφορήσουν
οι ιδεολογικές σου εμμονές…

Αυτά που αρνούνται

Posted by Το κόσκινο on

* Η φωτογραφία της ανάρτησης: Diego Rivera, Mexican Revolution

Ανταριασμένα αρχεία
στα συρτάρια του μυαλού μου
ζητούν ν΄ αποκτήσουν πρόσωπο
μορφή και οντότητα
στις αυλακωμένες καρδιές
στα βαθουλωμένα μάτια
στα μπράτσα που διστάζουν

φλογισμένες φωτοσυνθέσεις
στα ράφια της ύπαρξής μου
ζητούν να περιπλανηθούν
σε άπατες θάλασσες
να συγκροτήσουν
μαχητικές διαδηλώσεις
με επαναστατικά συνθήματα
παρά την αντίθετη ντιρεκτίβα
της κεντρικής επιτροπής
του κόμματος

προγράμματα λύτρωσης
στις τωρινές μου θεωρίες
για την υπεραξία
και την οργάνωση
θέλω να δοθούν
σε πλήθη αλαφιασμένα
με ζέση και θέληση
να ξεχυθούν στους δρόμους
με στρατηγικές και διεκδικήσεις
να πυρπολήσουν τους ναούς
του αισχρού εμπορεύματος
να ξυλώσουν τα κράσπεδα
να τελειώνουν μια για πάντα
με την υποδούλωση
της τελευταίας μόδας

αρχεία
φωτοσυνθέσεις
προγράμματα
που δεν φτώχυναν ποτέ
που δεν τροποποιήθηκαν
κάτω απ’ τα χτυπήματα
των ιντρουχτόρων της ιδεολογίας
όλα αυτά που αρνούνται
να γίνουν τροφή υψικαμίνων
ή χωματερών…

Ερώτηση

Posted by Το κόσκινο on

Ποια αληθινή ελευθερία διακυβεύεται
μ’ αυθαίρετη δύναμη ξένη από μας;

Ποιος μας καταδικάζει να μείνουμε
στάσιμοι μ’ απονεκρωμένες κεραίες
σχέσεων χωρίς ειρμό;

Ποιος μας τυραννά εμποδίζοντάς μας
να γίνουμε αφέντες του εαυτού μας;

2/10/2006

Οι ψίθυροι των ημερών μας

Posted by Το κόσκινο on

Οι ψίθυροι των ημερών μας
κυλάνε στα κορμιά μας
σαλπάροντας στα επόμενα μεθύσια
τσαλαβουτώντας σε πέτρινα δάκρυα
και πόνους που δεν μοιράζονται

ζυμώθηκαν οι οιμωγές μας
με τη μαγιά των πρότερων
παιδικών ονείρων
που έσκισαν τα κύμματα του λογισμού
και ξεπέρασαν τα σύνορα
των έρημων χωρών
της ύπαρξής μας…

7 Οκτώβρη 2011

Ήρθε η ώρα της ανατροπής

Posted by Το κόσκινο on

Ήρθε η ώρα της ανατροπής
με μια εκρηκτική αναθέρμανση ανθρωπιάς.
Ήρθε η ώρα να τραγουδήσουμε
με τονισμούς εξέγερσης.
Δυνατούς σαν καταιγίδα.
Σίγουρους σαν ανατολή.
Μακρινούς σαν άστρα.
Ήρθε η ώρα ν’ αναδείξουμε την ορμή μας
στις πύλες του χρόνου.

* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.

Ακίνητοι σαν αγάλματα

Posted by Το κόσκινο on

Ακίνητοι σαν αγάλματα
με αισθήσεις αναστενάρηδες
γύρω από τελετές φωτιάς
σε εκδρομές σε ποτάμια
στάσεις σε φωταγωγούς
η μαρμάρινη ανάσα μας διαχέεται
ζητωκραυγάζοντας για τα λάφυρα
των εμπορικών μας εξορμήσεων

Αράδες σκοτεινόμορφες φτιάχνουμε
καπνίζοντας την ανία μας
και λοξοδρομώντας
καθώς αγωνιούμε να προλάβουμε
το στρωμένο τραπέζι
την τελευταία στιγμή
παίζοντας κρυφτό
με τις γυαλιστερές μουτσούνες
πίσω απ’ της γιαγιάς
το σερνάμενο κουφάρι.

Ποζάρουμε σε κοίλα κάτοπτρα
και ψηφιακές με σύγχρονα όνειρα
αφήνοντας το φαγητό στη μέση
σαν μικρά παιδιά που χάρηκαν
για τα νέα τους δώρα
καμώνοντας τους γενναιόδωρους
με μια ύποπτη ημιδιάφανη έπαρση.

* Αρχική δημοσίευση στο http://diasporic.org/2011/09/dimitris/motionless-like-statues/

Να γκρεμίσουμε τώρα τα είδωλα

Posted by Το κόσκινο on

Να γκρεμίσουμε τώρα τα είδωλα.
Ν’ αναιρέσουμε τ’ απόλυτα σκοτάδια.
Να ηχήσουν τεράστιοι αυλοί.
Ν’ αναδειχτεί ο οργασμός μας
σ’ ένα πανδαιμόνιο φωτός.
Να κολυμπήσουμε σε νερά απύθμενα,
έξω από δίνες κι αφρισμένα κύματα.
Η πανσέληνος να μας στέλνει μουσική από ψηλά.

* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.

Φτύσε αυτό το δράμα

Posted by Το κόσκινο on

Κοίταξε τη ζωή που χάνεται.
Κοίταξε τις μεταλλικές της αποχρώσεις
που σκουριάζουν στην όρασή σου.
Μην υποκύπτεις στο βάρος των ανοιχτών τάφων
αυτής της βαθιάς ερημιάς.
Αρνήσου λιτανείες βροχής,
μίση επίμονα που χάσκουν απειλητικά,
δάκρυα που παραδέρνουν κατάκοπα.
Αρνήσου τη ζωή που χάνεται
σε μια κατάντια γεμάτη άγνωστο,
τη ζωή που αγκομαχεί σε φαιδρά χρόνια.
Βγάλε ένα ουρλιαχτό δαιμονισμένο
και κομμάτιασε τη διάχυτη σιωπή,
τα παγερά ίχνη εγκατάλειψης,
τις απρόσωπες διαστάσεις θανάτου.
Πάψε να χάνεσαι πίσω από ήχους
που τρέμουν.
Μην αφήνεις την ελπίδα
να γίνει μάταιος κρίκος γελοιότητας
μέσ’ τους άλλους γελοίους κρίκους
της ίδιας σκουριασμένης αλυσίδας.
Φτύσε αυτό το δράμα
της συμβατικής επιβίωσης.
Μη στέκεσαι σε πεζοδρόμια απόγνωσης.
Ανακάλυψε διαθέσεις απόδρασης.
Πυρπόλησε όλα αυτά που σε ναρκώνουν.
Πυροδότησε εκρήξεις
στα κοινωνικά ηφαίστεια.

* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.