Δεν είμαι μόνος σε ταπεινούς ορίζοντες
σε μαύρα σύννεφα με όξινη βροχή,
σε ξύλινα παγκάκια βρώμικων σταθμών
που μυρίζουν σπέρματα αναμονής.
Δεν είμαι μόνος σε θλίψεις
σε ανάσες γεμάτες αιθαλομίχλη…
Συντροφιά μου είναι η μορφή σου
κι η αγάπη μας στο μακρινό μέλλον.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Γελούν οι φίλοι και προσπαθούν
να κρύψουν τους καημούς τους.
Τις νύχτες μαζεύουν δόξα κι αποτσίγαρα
ταξιδεύοντας σε άφωτα λιμάνια
σαν σκαριά που ξεβράζονται
σε θολές κι άναστρες αυγές.
Σκέφτονται, συζητούν και αναθεωρούν.
Φονικά στοιχειά τους βασανίζουν
και δαγκώνουν τα χείλη.
Ο δικός μου χρόνος μετριέται με πόνο
κομίζοντας μηνύματα και κρυφούς κώδικες
για δύο μάτια, για μια θάλασσα γαλάζια.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Τώρα που στην αγρύπνια μου
ματώνουν οι αρτηρίες της καρδιάς
αναζητώ ένα ουρλιαχτό
σαν φλόγα αθωότητας
για να πυρπολήσω τους ορισμούς
και τα φαινόμενα των παραστάσεων.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Τα όνειρά μου νιώθω να βουλιάζουν,
τα βλέπω παράνομα και σφαγμένα
να τρέχουν σε διόδους διαφυγής.
Ινστρούχτορες αναγεννημένοι
βάλθηκαν να τα πετσοκόψουν
και έμποροι ευαισθησιών να τα ταριχεύσουν.
Υποτιθέμενοι φίλοι τα ειρωνεύονται
κι εκκολαπτόμενοι δυνάστες τα ποδοπατούν.
Πώς θα βγουν αυτά τα όνειρα στην επιφάνεια
των δραμάτων που παίζονται γύρω μου;
Πώς θα τα συνοδέψω μέχρι τέλος
στην προσπάθεια ν’ αναδυθούν;
Ποια τύχη θα έχουν στην άλλη γωνία;
Μάλλον θα πρέπει να τα θάψω
κι έπειτα το μόνο που θα με συντροφεύει
θα’ ναι μια ταφόπλακα ονείρων
με τόσες περγαμηνές…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Δεν θα ήθελα μια άτακτη επιστροφή
σε παρελθούσες σκοτεινές διαθέσεις.
Ούτε θα ήθελα ύπαρξη που στροβιλίζεται
στο μηδέν και στο άπειρο να είμαι.
Κι ακόμα δεν θα ήθελα να φορώ
τη μάσκα κάποιου άλλου
και να παρακολουθώ δήθεν ανύποπτος
τα παιχνιδίσματα των γλάρων.
Δεν επιθυμώ να πληγώσω πρόσωπα
που δείχνουν τόσο άγονα
με έντονο το άγχος του θανάτου
ούτε και νά ‘ρχομαι κάθε τόσο στη σκηνή
παράταιρα και καταχρηστικά.
Θέλω να κυκλοφορώ μέσα στο χρόνο
με θαυμάσια άνεση
και μια εσώτερη αρμονία να με συνεπαίρνει,
με ρεαλιστικές λάμψεις μιας φλογερής αγάπης
και φτερά στη φαντασία.
Θέλω την αναπνοή μου να καλπάζει
με φυσικές ροές.
Θέλω να σ’ αγκαλιάσω απόψε…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Σαν όν ανώνυμο σε χαμένες πολιτείες η παλιά μας νιότη
ψάχνει για αλήθειες σε νοσταλγίες που έγιναν κονσέρβες.
Ζητιανεύει για μυθοπλασίες σε ψαλμούς ίδιους με βράχους.
Μπουσουλάει σε λευκούς τάφους και ντροπές παραμυθιών.
Γυρεύει ιδέες σε νωθρά λήμματα πολυκαιρινών λεξικών
Και γερνάει μέσα σε θάλασσες από ψεύδη…
Εναγώνιες προσπάθειες διαπροσωπικών σχέσεων
Εξανεμίζονται σε ατομικιστικές επιλογές.
Η λύσσα των αρχόντων είναι μόνο για τον πλήρη έλεγχο…
Πάνω στα ματωμένα κορμιά των ανθρώπων
έχτισαν οικοδομές πολυώροφου ψεύδους.
Στις καρδιές στάμπαραν το καυτό σίδερο του επιτυχημένου.
Στις ψυχές έχυσαν το δηλητήριο του κέρδους.
Και τα μυαλά τα μπόλιασαν με εμβόλια ψευδαισθήσεων.
Οι σεισμοί μιλούν γιατί οι άνθρωποι σωπαίνουν
αντιμέτωποι καθώς είναι με ψήγματα που εξορύσσουν
ρανίδες αίματος σε ασθμαίνοντες ρόλους.
Χιλιόχρονα τα βήματά τους με μια πέτρα στο λαιμό,
εκτεθειμένοι σε σπαρακτικές παγωνιές,
γλύφουν τα γδαρμένα τους δάχτυλα, μιλώντας αόριστα…
Δεν έχουν ανάγκη από εκπλήξεις παρά μόνο από ουρανούς
όμοιους με πορνεία σαν άχρηστα κρανία νεκρών,
σαν στέγες που στάζουν υγρασία
σαν απελπισίες με στριγγλιάρικες φωνές.
Εθισμένοι στους φόβους σαν σε ναρκωτικό,
καπνίζουν την μοίρα τους σαν βαρύ τσιγάρο,
κουβαλώντας εδώ κι εκεί σαν αποσκευή την τρέλα τους…
Μα όχι, η στιγμή της αυτοδιάλυσης δεν ήρθε ακόμα…,
γιατί ο πιο αμείλικτος κοινωνικός πόλεμος μένει να έρθει.
Τα λάβαρά τους θα κουρελιαστούν.
Οι οθόνες των υπολογιστών τους θα γίνουν κομμάτια.
Οι ηθικές τους θα μετατραπούν σε πρώτη ύλη
για νεκρικές ακολουθίες μνημοσύνων.
Οι βλέψεις τους στο μέλλον θα πάψουν
να εξαργυρώνονται με θέσεις σε βουλευτικά θεωρεία.
Ακούω τις κραυγές της ανατροπής
που έρχονται σαν πύρινες γλώσσες
να καταπιούν τα σαθρά οικοδομήματα
των σύγχρονων αδηφάγων δεινοσαύρων.
Βλέπω την στιγμή που οι μικρές ορδές μας
θα απαιτήσουν την ουτοπία εδώ και τώρα.
Να πάρουμε στα χέρια μας τον πραγματικό μύθο επιτέλους
μέσα από μια πολυσχιδή πορεία προς ηδονικές επενδύσεις
στο πολυεπίπεδο σώμα της επίσημης ιστορίας…
Να αρνηθούμε να ενταχθούμε ψυχή τε και σώματι
στην κάλπικη κοσμικότητα της σύγχρονης θεαματικότητας…
Να διεκδικήσουμε το δικαίωμα της καρδιάς
σε μια σπιθαμή αυθεντικότητας.
Να κατανοήσουμε ότι τίποτα τραγικό δεν υπάρχει στην ζωή
εκτός από μια οργασμική κραυγή σαν ωδή στα πέρατα…
Κι αφού ο νόμος της βαρύτητας είναι αναμφισβήτητος
τότε πρέπει να αμφισβητήσουμε την βαρύτητα των νόμων…
Δεν θα ενδώσω σε διαβρωτικά χαμόγελα,
τη μοναξιά των αγαλμάτων δεν θα προσκυνήσω,
κρίνα δεν θα φυτέψω σε απορρίμματα,
σ’ επιβλητικές αψίδες δεν θα υποταχτώ
κι ούτε θα γευτώ τη μαγεία των πλαστικών λουλουδιών.
Κι αν πάλι υπακούσω νόμους που σκοτώνουν
είστε γελασμένοι.
Γιατί ψυχές σαν τις δικές μας
είναι γεννημένες για να καλπάζουν…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Τώρα που τα λουλούδια σταμάτησαν
ν’ αφουγκράζονται το ρυθμό των ημερών
κι έγιναν πλαστικά κι αυτά,
μαζί με τις αισθήσεις μας στα τσιμεντένια όρια,
μαζί με τις πέτρινες ανάσες μας,
μόνο μια μικρή δόση αγάπης έμεινε
στον αφρό των διψασμένων σωμάτων μας.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Μπορώ ακόμα να σηκώνω ψηλά τα στήθη μου
κατακόκκινα σε πλημμυρισμένους ουρανούς,
σε αγάπες που μόλις τώρα ανατέλλουν.
Σπάω τις βιτρίνες των πρώτων μου σελίδων
που κρέμονταν σαν σκουριασμένες ταμπέλες,
σαν πτώματα παραδαρμένα από ξεροβόρια.
Σπάω τη λαχανιασμένη μου φαντασία
Και την ορθώνω
πιο ψηλά
πιο ψηλά…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Όταν ο μισός ήλιος μένει απ’ έξω
από τον άλλο μισό μισοβγαίνουν
μερικές αχτίδες κρυφά
σαν κλέφτες από τις χαραμάδες…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
To Koskino 