Να αιωρούμαι θέλω,
η φωνή μου ν’ αναβράζει από τα δέντρα,
όταν ζυγώνω στη νύχτα
αυτή ν’ ανατριχιάζει σύγκορμη,
οι τοίχοι να σαλεύουν,
το γιασεμί να μυρίζει πιο έντονα,
η θάλασσα ν’ ανασαίνει πιο γρήγορα,
να γίνω πιο δυνατός κι απ’ τα σύννεφα
που κρέμονται πάνω από ηφαίστεια
και πέφτουν με το πρώτο φύσημα τ’ αγέρα,
οι χώρες να στενεύουν θέλω
και τα ποτάμια να λιγνέψουν,
τα βουνά να χαμηλώσουν,
η έγνοια μου να μεγαλώσει
και να με ξεπεράσει,
ν’ απλωθεί απ’ την αυγή ώς τη δύση,
να σκεπάσει όλη τη γη.

* Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.

Τι χρώμα έχουν οι λέξεις,
αυτές οι λέξεις
που μπλέκονται η μια με την άλλη
σ’ ατέλειωτα κείμενα
σαν να βρίσκουν καταφύγιο;

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.

Σπαραγμένα βλέφαρα
Πρόσωπο εκτεθειμένο στην παγωνιά
Χιλιόχρονα βήματα
με μια πέτρα στο λαιμό
Μολυσμένη θάλασσα
το σήμερα
Γδαρμένο δάχτυλο
που μιλά υπόκωφα

* Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.

Οι σεισμοί μιλούν
γιατί οι άνθρωποι δεν μιλούν,
αντιμέτωποι με το άρρητο σήμερα,
το αόριστο αύριο,
ψήγματα που εξορύσσουν,
ρανίδες αίματος που αποστάζουν
σε κάθε σημείο
τις πικρές τους ανάσες,
ευωδιά χωρίς ανάπαυλα,
αισθήματα
με ασθμαίνοντες ρόλους
σαν φαρμάκι στις ρίζες της ζωής.
Αλλά κάποτε θα καταλάβουν
ότι είναι βασιλιάδες
σε τοπία χωρίς πηγές,
σε μέρη επιδημιών και σεισμών
όπου κανείς δεν ακούει
γιατί δεν υπάρχει για ν’ ακούσει,
όπου μόνο στιγμιαία βλέμματα
και παράλογες σιωπές κυριαρχούν.
Πώς μπορεί κανείς
να ζήσει μ’ αλληγορίες
που τελειώνουν
κι ανάγκες που τρυπάνε
τα πλευρά;

* Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη
Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.

**Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το http://diffusedlight.blogspot.com

Share this:

• X
• Facebook

Like Loading...

Δίνουμε χρησμούς ως οραματιστές,
ξοφλώντας το χρέος μας ως επαναστάτες,
ν’ απευθυνθούμε στα πλήθη,
ν’ αφυπνιστεί η σκέψη τους,
ν’ ακονιστεί το κριτήριό τους,
εξυψώνοντας τις μόνες αλήθειες.
Να εξεγερθεί η φύση
με ιαχές και σαλπίσματα,
να λυτρωθούμε απ’ το παλιό,
απ’ τις φυλακές που είναι αμπάρια,
απ’ τους τοίχους που στάζουν μούχλα,
απ’ τις εξόδους
που είναι όμοιες με τσεκούρια…

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.

**Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το http://diffusedlight.blogspot.com

Δακρύζω κι είσαι στη σκέψη μου
με δάκρυα που έχουν τόσα να πουν
χαράζοντας ανείπωτες αλήθειες,
δάκρυα που καρτερούν εκείνες τις νύχτες
τις κρεμασμένες στο παράθυρο τ’ ουρανού.
Παιδί σαν ήμουνα
κοιτούσα τον ουρανό ακίνητος
με τις ώρες
κι έτσι έμαθα ν’ αγαπώ τ’ αστέρια.
Έπειτα έζησα με των καιρών τα ξεροβόρια
κι έτσι γεννήθηκαν
τα μοναχικά τραγούδια μου.

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Ηλιοκύματα γέρνουν ανάλαφρα στη δύση τους,
πάθη σύγκορμα που λαμπαδιάζουν.
Δέσμες φωτός χρυσίζουν στις αφρισμένες δίνες
και πλένονται στην αρμύρα τους.
Οι σκέψεις μου με τέτοια διάχυτη πανδαισία
ξέφρενες σαν άτια,
αγωνιούν ν’ αγγίξουν αυτές τις εικόνες.
Ακόμα κι ο χρόνος δεν ξεπερνιέται εδώ
με το να χάσεις την αίσθησή του.
Αυτός ο ήλιος που φεύγει
είναι οι δικές μου σκέψεις,
αυτά τ’ αφρισμένα κύματα
είναι οι δικές μου ερμηνείες για το απέραντο,
είναι οι δικοί μου σύντροφοι
κρυμμένοι πίσω από μοναχικούς ορίζοντες
κι οι τελευταίες ματιές τους ακολουθούν
αυτή τη δύση που θα εκραγεί
από στιγμή σε στιγμή.
Καθετί το τελευταίο έχει μια δόση μελαγχολίας
όπως οι τελευταίες ελπίδες που στερεύουν,
ο τελευταίος ασπασμός μιας αγάπης.
Ίσως και να χαθώ απρόσμενα
έτσι όπως απρόσμενα βρέθηκα
σ’ αυτούς τους δρόμους.

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Τα νέα πλάσματα δονούνται
μέσα από οίστρους ισχυρισμών,
όταν τα φώτα τρεμοπαίζουν
στις αλόγιστες καρδιές τους,
όταν τα τελευταία λεωφορεία
χάνονται τρέχοντας
πίσω απ’ το προπέτασμα καπνού
των άρρυθμων μηχανών τους,
όταν τα τελευταία αστέρια
πέφτουν λαβωμένα
απ’ τα ποτάμια αίματος
στους επτά ουρανούς.
Τα νέα πλάσματα
τα θεριέψαμε με τα χνώτα μας,
τ’ αγαπήσαμε με τα χάδια μας
τα σκοτώσαμε με την αδιαφορία μας.

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Όλοι οι πόνοι έχουν
τους ίδιους ρυθμούς
ιδίως τη νύχτα.

Όλα τα ουρλιαχτά έχουν
τα ίδια ντεσιμπέλ
ιδίως τη νύχτα.

Όλες οι πληγές έχουν
το ίδιο χρώμα
ιδίως τη νύχτα.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν
τις ίδιες φιγούρες
ιδίως τη νύχτα.

Όλες οι αγάπες έχουν
την ίδια θερμότητα
ιδίως τη νύχτα.

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.

Όσα δάση από ψεγάδια
κι αν περάσω
ένας θα είναι ο σκοπός μου,
ένα μικρό φως
τόσο μικρό
και παντοδύναμο
όσο ένα κομμάτι αγάπης.
Γιατί η αγάπη
κι η ευαισθησία
δεν υπόκεινται
σ’ εμπορικούς νόμους.

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.