Να χαθούμε στις νύχτες
να περιπαίξουμε τους ανδριάντες
να κυκλοφορήσουμε στα κοιμητήρια
να παραβγούμε στο τρέξιμο
να συναγωνιστούμε στην κραιπάλη
να κρυφτούμε σε κήπους
να συντροφεύσουμε νυχτερίδες
να τραβήξουμε απότομα
το δηλητηριασμένο στιλέτο
που μας χτυπά πισώπλατα
θα ήθελα να μιλήσω
για τον τρόπο που πέφτουν τα φύλλα
για τον τρόπο που πέφτει μια σταγόνα ιδρώτα
στο ξέφωτο στήθος σου
για τον τρόπο
που κάθεσαι απέναντί μου
θα ήθελα να μιλήσω
για τον τρόπο που δίνουμε υποσχέσεις
σαν τους μεγάλους
που όλο μιλούν για ειρήνη
και διαφυγόντα κέρδη
θα ήθελα να μιλήσω
για τον τρόπο που οι μπάτσοι
αστυνομεύουν τον κάθε χώρο
τις αποβάθρες
τις πλατφόρμες
τα μουχλιασμένα από την πολυκαιρία
και την αναλγησία διαμερίσματα
θα ήθελα να μιλήσω
για τον τρόπο που διασταυρώνονται
τα συνοικιακά λεωφορεία
φρακαρισμένα από ιδρωμένες γραβάτες
και σκονισμένα παπούτσια
αγχωμένων δημοσίων υπαλλήλων
τα απογεύματα θα ηθελα να μιλήσω
για τον τρόπο που καταλαβαίνουμε τον καιρό
στα πρώην εργατικά μαυσωλεία
στις λέσχες βιομηχάνων
και τα κρατικά μπουρδέλα
όπου συνωστίζονται έγχρωμες
αλαφιασμένες μετανάστριες
θα ήθελα να μιλήσω
για τις σκληρές μέρες
των οικονομικών κρίσεων
και τις σκοτεινές νύχτες
των ξεχειλισμένων ερώτων
Αφιερωμένο στους συλληφθέντες της Villa Amalias και κάθε αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο που έχει μπει στο στόχαστρο κράτους και κεφαλαίου. Αφιερωμένοσε όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια αυτής της κοινωνίας
Η ψυχή είναι άναρχη
κι εμείς επαναστάτες
αδάμαστοι πρωταγωνιστές
συνεχών ανατροπών
πρωτεργάτες παθιασμένοι
εκρηκτικών ενώσεων
πασχίζοντας να εξουδετερώσουμε
κάθε τραγωδία
στοιχηματίζοντας στο μέλλον
μιας και τα χωράφια του παρελθόντος
έχουν γόνιμα σπαρθεί
αποσυντονίζοντας
ξύλινες γλώσσες
αρνούμενοι να ενηλικιωθούμε
ξεδιπλώνοντας την ποίησή μας
στα μήκη και τα πλάτη
με χάδια απαλά
θωπεύοντας τις διακηρύξεις μας
η λάμψη μας προκαλεί
απέραντη φωτοχυσία
κι οι στοχασμοί γίνονται
ιδιοκτησία των πάντων
στο φεγγαρόφωτο
δεν ξέρω αν πονώ
όταν γράφω
ή όταν σκέφτομαι
μεθώ με την
ιστορική μνήμη
πασχίζω ν’ αναδείξω
τ’ ανεξίτηλα σημάδια
προηγούμενων φαντασμάτων
σ’ απόπειρες κατά του
όποιου κατακερματισμού
υποτιθέμενων φωταψιών
στιγμιαίες επάρσεις
κι απαγορεύσεις
σαν αιώρημα στο κενό
σ’ αιθέρες αμφιβολίας
γι’ αυτό η όποια ποίηση
παραμένει κλάμα
αντίδοτο
στην ταρίχευση
της μνήμης
3/9/2007
*Ποίημα και εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://bibliotheque.gr/?p=13635
Σιγανή βροχή
χασμουριέται
στο παραπέτασμα
στις ρωγμές των βράχων
στις χαραμάδες των κτιρίων
στις οπτασίες των πόλεων
στα θροΐσματα των δασυλίων
στον ανάστροφο στρόβιλο
των πεζοδρομίων
στις παιδικές ανεμοζάλες
στις αποδράσεις
όταν σβήνουν όλα τα φώτα.
Όχι άλλες αγωνίες στ’ ανήλιαγα υπόγεια
Να πυρπολήσουμε τα λουλούδια που μας κοροϊδεύουν
Οι φωνές μας να μην αυλακώνουν βολοδέρνοντας τους ανέμους
Κανένας αιχμάλωτος της κάθε Κίρκης
Να πούμε μια καλημέρα προσδοκίας
Να βρούμε μια νέα ανάσα
Να στηρίξουμε τις λιμνασμένες ελπίδες
Να λιποτακτήσουμε απ’ την ανώνυμη ζωή μας
Να χαρίσεις
ένα κομμάτι
ουρανού
στους αδικημένους
να το κάνουν
προσκέφαλο
να θερίσουν
με το δρεπάνι
την ανημπόρια
που θεριεύει σαν
να την έσπερνες
χρόνια.
Νεκρική σιγή
περισυλλογή
χαρακωμένες παλάμες
αποχαύνωση
σε βιβλιοθήκες
με βιβλία άσοφα
αντικείμενα στέκονται
προσοχή
μολυβένια στρατιωτάκια
το μαβί αίμα ψάχνει
γι’ αγάπη
σ΄ εγκυκλοπαίδειες
πλαστικά δέντρα
μεταμοντέρνοι άνεμοι
απόπειρες επιστολών
ανορθόγραφων
αμνησία
ένα φύλλο
δήθεν χρυσοπράσινο
κυριαρχεί στη σκέψη
Ξεμάκρυνε η φύση αρκετά
σταμάτησε να ρέει στη ματιά μας
απέδρασε από τις αρτηρίες μας
μετοίκησε σε άλλα καταγώγια
έγινε στρώμα καπνού
έχει όμως προοπτική αναγέννησης
από τις στάχτες της
μ’ εμπορικές ρήτρες
ν’ αναρτηθούν δάση σε απομίμηση
σαν να προσπαθεί να αποσπάσει
την προσοχή αχρηστευμένων βλεμμάτων
με κουδουνίστρες
και άλλα ευτελή παιχνιδάκια
Όταν ο ήλιος τεμπελιάζει
οι άνθρωποι κρυώνουν
σκοτεινιάζουν παράξενα
όταν δακρύζουν τα σύννεφα
οι άνθρωποι κατρακυλούν
σε σκοτεινά λαγούμια
ανισόπεδες διαβάσεις
κι ανέμους άγευστους
όταν τα δέντρα διαμαρτύρονται
για τα σφαγμένα τους όνειρα
οι άνθρωποι αισθάνονται ανίσχυροι
στα πορνεία των εθνικών οδών
To Koskino 