οι ανταρσίες λικνίζονται
σε μια αέναη πληθώρα κινήσεων
η γη είναι ένα θηλαστικό
μας δίνει μέλλον,
παρηχήσεις του μυαλού
σ’ ένα επαναστατικό προτσές

*

τα δάκρυα των μεταναστών
με κυνηγούν
μνήμες στεγνώνουν στα χιλιόμετρα
πρόσωπα με χαρακιές
απ’ τις οιμωγές του καιρού
στόματα με λοιδορούν

*

με εγκλεισμούς απόκοσμους
δεν φτιάχνεις εργαλεία
για να δουλέψεις την οργή σου
μόνο να οριοθετήσεις τη δράση μπορείς
διαιρώντας τη συνέχεια
σε κύκλους, λέξεις και ανάσες

κάθε άχρηστη λέξη
είναι μια χαλασμένη ανάσα
κάθε καθρέπτης σπασμένος
απηχεί το ηλίθιο παρόν
κάθε απεικόνισή του
αντιστρέφει την πραγματικότητα

*

οι εξουσίες μας σκίζουν τόσο εύκολα
όσο εύκολα τα σύννεφα διαλύουν
ένα άχαρο πρωινό
ντυμένο με σκούρα κουρέλια
νεφέλες καραδοκούν
σε ομφάλιους λώρους μαραζωμένους

*

οι αψίδες του κενού
οι άχρωμοι κόσμοι
οι απάτητοι ναοί
τα άγνωστα προσευχητάρια
συρματολέγματα των ηθικών
μόνιμος φύλακας του τέλους μας

από την Αχαρνών
στην Πατησίων
ένα ποίημα δρόμος
εξαρτάται πόσο σύντομα
θέλεις να καταθέσεις
το είναι σου…

*

ξεκοιλιασμένα πεζοδρόμια
στο κέντρο της πόλης
οι δρόμοι ράθυμα φλέγονται
κι εσύ μένεις πάντα
με την ίδια απορία
στα τρεμάμενα χείλη

*

παραπεταμένοι εδώ κι εκεί
άχρηστοι κάδοι σκουπιδιών
έρμαιοι στις όποιες εμμονές
όμοιες με δοξολογίες άλγους
άκρατες πατριαρχίες
δισταγμούς ανώφελους

μυστικό ποτάμι ο θάνατος

μυστικό ποτάμι ο θάνατος
αφήνει αποτυπώματα
καθώς ταξιδεύουμε
σε μέρη άγνωστα
καθώς προσκυνάμε
σε αμαξάδες αλλότριους
που έρχονται από το μηδέν
καμώνοντας τους ποιητές

*

οι πνεύμονες του χρόνου

οι πνεύμονες του χρόνου
γεμάτοι σκόνη
απροσδιόριστη
καλπάζουν ασυναίσθητα
αποκαμωμένοι από το δρόμο
διάτρητοι σε ματαιοδοξίες
δακρύζουν
σφαδάζουν
από τη δολοφονημένη ουσία
της ύπαρξής τους

η αιωνιότητα ενυπάρχει
μέσα σε όλα
ακόμα και μέσα
στον πεπερασμένο εαυτό μας
σεργιανάει πέρα
από το τίποτα

σαν κλείνουμε τα μάτια
βλέπουμε τα πάντα
μα όταν τ’ ανοίγουμε ξαφνικά
πέφτει απότομα η αυλαία
της εφήμερης ζωής

*Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Νίκου Εγγονόπουλου.

μ’ αποκομμένες λέξεις
δεν φτιάχνεις δρόμους
μόνο με το περπάτημα διαβαίνεις
στην άλλη πλευρά

με παράθυρα χοάνες
δεν φτιάχνεις νέες τοπογραφίες
μόνο με τις ακονισμένες μνήμες
μπορείς να ξεμακρύνεις
από τον ύστερο κατακλυσμό

*Στη φωτογραφία: Antonio Lopez, Night Window

το εκκρεμές

έσπρωξε την καρέκλα
στο κενό
για λίγο την κοίταξε
μετά την έβαλε πίσω
στην αρχική της θέση
δεν κάθισε
έμεινε να κοιτάζει
το εκκρεμές
της ζωής του

*

μια ιδρωμένη αγωνία

μια ανάσα
ταλαντεύτηκε
λοξοδρόμησε
παρ’ ολίγον να χαθεί
από προσώπου γης
προς στιγμήν επανήλθε
μια ιδρωμένη αγωνία
σε κλάσματα δευτερολέπτου

ΣΚΕΨΕΙΣ ΗΛΙΟΚΥΜΜΑΤΑ

Σκέψεις ηλιοκύμματα
Ξεσηκώνουν σάλο
Τα πρόσωπα της νύχτας φωτίζονται
Κουρσεύουν κάστρα
Και τυφλωμένες μελαγχολίες
Στις χαραγματιές του χρόνου

*

Η ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΑΠΑΤΗΜΕΝΗ

Η αθωότητα πεθαίνει απατημένη
Τα σύγχρονα κώνεια καταβροχθίζονται
Σε στενωπούς καταστημάτων
Σωριάζονται με ενδοφλέβιες εμπορικότητας

*

ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΕΥΣΕΙ

Αγωνιούμε να συνταιριάξουμε το χρόνο
Ελπίζουμε να καλοκαιρεύσει
Να πλεύσουν σε μια κατεύθυνση
Τα καράβια
Να κυριεύσουμε τις αισθήσεις
Νησιά απάτητα
Με άγνωστα ονόματα

Θα κολήσει το μάγουλο
Και θα κοιταχτεί
Στις βιτρίνες των κλειστών μαγαζιών
Μια απ’ αυτές θα την σπάσει
Θα τρέξει αίμα, αχνιστό
Θα βάψει μ’ αυτό το τρύπιο του σακάκι
Για να εξαγνιστεί με της ψυχής το πύρωμα
Θα αναρωτηθεί εάν ο κόσμος
Είναι τόσο γκρίζος
Όσο εκείνη την παράφορη μέρα