Ξεκλειδώστε τις μνήμες
να αναδιπλωθεί το παρόν
και να φτερουγίσει το μέλλον…

Οι ζωογόνοι αγέρηδες
μετοίκησαν στα μαλλιά σου
καθώς ξεντύνεις
την αφέλειά σου
μέσα σε πανδαισία φωτός
απ’ άκρο σ’ άκρο ριγώντας

καταπατάς όλες
τις πρότερες
συμφωνίες αίματος
και δίνεσαι πλέον
ψυχή τε και σώματι
στους αγέρηδες
της επερχόμενης νοσταλγίας
ορατών τε και αοράτων

Κομματιασμένα πλάνα
οργίλες διαστάσεις χρησμών
δεν ορίζονται
από κανέναν ουρανό
γιατί οι σύγχρονες Πυθίες
δεν έχουν να δώσουν τίποτα

καμία γαλήνη
καμία πολυφωνία
κανένα όνειρο

το είναι τους
κάτοικος πλέον
του πυθμένα
εκεί που οι αλήθειες
τεμαχίζονται
σε ιερούς βωμούς
του εμπορίου

στις ράγες του τέλους…

*Ευχαριστώ τη Σοφία Αντωνακάκη για την εικόνα της ανάρτησης.

οι δυό ακουμπισμένοι
όλα απλωμένα
δεξιά κι αριστερά
τρελαμένοι
σερνάμενοι
αμυνόμενοι
σ’ απροκάλυπτες επιθέσεις
γυμνοί
σε γιορτές
και εργάσιμες μέρες
απογεύματα
μέσα από χιλιάδες
ανιαρά φώτα
κι ανίερους χαρτογιακάδες
πορεία τάδε
σ’ άναστρους ουρανούς

φύσα αέρα
να μου παίρνεις τα μαλλιά
σ’ άγνωστες κατευθύνσεις
προς τις μνήμες
τις πτερόεσσες

προβολείς αυτοκινήτων
με στραβώνουν κατάματα
σ’ αυτές τις θύμησες
της παιδικότητας

κοιμώμενος σ’ ακοίμητες νύχτες
ονειρευόμενος σε μη ονειρευτές μέρες
αλλά βρέθηκα ξάγρυπνος

ο καθένας μπορεί να δει
το όνειρό του
σε μια βιτρίνα
τα ξερά φύλλα στροβιλίζονται
σ’ έναν ήσυχο δρόμο
με σκοτεινιά και ψίθυρους

έτσι κι αλλιώς
δύο όμοιες καρδιές
είναι σαν το ομώνυμα
που απωθούνται

και φτάνουμε στην κάθε μέρα
που ξεπληρώνουμε
μικρές προθεσμίες

Αφουκράζομαι την πολιτική ορθότητα
μυρωδιά σ΄αποχωρητήριο άπλυτο
συνομωσία ύπουλη και κρυφή
απόηχοι από συλλήψεις και θανάτους
απλών ανθρώπων του λαού
με σημάδια λουλουδιών στο μέτωπο
με τις φωνές τους που ενοχλούν
όλους τους χωρίς έπαρση χρήστες
της αρχαιόπληκτης νομιμότητας

κι είναι σαν να παραμονεύει
ο φόβος κάθε πρωί στις εισόδους
καθώς οι ίσκιοι των προλεταρίων
καραδοκούν να κυριεύσουν
τους ιστούς των ψηλών δέντρων
να δώσουν χαρά στα παιδιά τους
που μαραζώνουν σ’ ένα αόριστο μέλλον
πάνοπλο από ύπουλα εμπορεύματα
μετρημένες γνώσεις
κι αποθέματα έτοιμων τροφών

όλα μοιάζουν με όμορφα αρχαία αγάλματα
μαρμάρινους κίονες στο αέναο
με στιγμιαίες εκφράσεις σε φόντο προγονικό
κούροι και κόρες με καμώματα
να μας γυρίζουν πίσω για να κυλούν
τα δάκρυά μας παρελθοντολογικά

Tudo neste mundo
é feito às pressas
e ninguém chora por ninguém
A sonolência das cidades
envolve-nos, também às pressas
tempo que lembra
um horizonte
de ontem até hoje…

*A translation into Portuguese of this poem of mine by Emília Cerqueira. The original post and the photo are here https://tokoskino.wordpress.com/2011/04/21/%CE%B2%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-hastiness/

Αν κοιτάξεις κατάματα το είδωλό σου
θ’ ακούσεις εκκλήσεις βοήθειας
διαμαρτυρίες πρωτόφαντες
κομμάτια ανθρωπιάς να ξεπετάγονται
από το περιτύλιγμά τους.

Θα δεις πλήθη να ξεγλυστρούν
σ΄ αγαλμάτινες συνοικίες
οι γέροντες να ξερνούν βήχα και βρισιές
για τη ζήση τους πού ‘φυγε
θα δεις στην κεντρική πλατεία
το μεγάλο ρολόι
να βιάζεται από τους περιπτεράδες
που διαλαλούν το τίποτα.

Ο χρόνος μας λυμαίνεται
γαντζωνόμαστε σ’ όσα ‘φύγαν
πασχίζοντας να καταστείλουμε
κάθε απόπειρα μελλοντολογίας
καταπατώντας κάθε ιδανικό
πλάνας ακύρωσης.

Το μέλλον δεν έρχεται πιο κοντά
όταν κλείνουμε τα μάτια
στα εγκλήματα
στο άπειρο
η ζωντάνια δεν επέρχεται
όταν αφυπνιζόμαστε ξαφνικά
μέσα από τη ζέστη μας.

Θά ‘ρθει την ώρα
που το κάθε κόκκινο
και το κάθε μαύρο
θ’ αντισταθεί στο ξεθώριασμα
των ιδεών των άδειων από λέξεις
στα στεγνά βάθη της μνήμης.

Αγαπητοί/ές συνοδοιπόροι στα ποιητικά μονοπάτια,

Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να αναγγείλω την έλευση μιας νέας ποιητικής μου συλλογής με τον τίτλο, “υπολήψεις – απόπειρες”.

Μπορείτε να την κατεβάσετε από τον παρακάτω σύνδεσμο

Δημήτρης Τρωαδίτης, υπολήψεις – απόπειρες

Πασχίζεις να καταργήσεις όσα δεν καταργούνται
συμπράτεις ακόμα και με τον εχθρό σου
για να πετύχεις έστω μιαν αναπνοή
την υποψία μιας αθώρητης οπτασίας
που τρίζει στ’ αυτιά σου και παγιδεύει τα μηνίγγια σου

σέρνεις τα βήματά σου σε μέρη άγνωστα
με οδικές αρτηρίες εγκατάλειψης
και δέντρα απομιμήσεις
με μόλις σχηματισμένες τις θωριές τους

όλα όσα βρίσκονται στην άλλη όχθη
ανακηρύσσονται αντίπαλοί σου
και πηγαινοέρχονται φρουροί σε μεθορίους
αμετανόητοι και απειλητικοί
όπως τα κυρτά σπαθιά στα χέρια των Αγαρηνών

ούτε να κοντοσταθείς δεν μπορείς
θα μοιάζει προδοσία αναίμακτη
με τις φλέβες ξέμακρες από το είναι σου

προσπαθείς να διαβείς την τάφρο
που σε χωρίζει από τη ζωή
αλλά τα μονοπάτια καίγονται
και μένεις μετέωρος
με αισθήματα τρεμάμενα
επιφάνειες που τρεκλίζουν
και συνθήματα που δεν απηχούν

Ο εμφύλιος έχει πια κριθεί…