Όταν γράφουμε ποίηση
απόμακρο το βλέμμα ταξιδεύει ώς πέρα
πλανιέται στους σκουπιδότοπους
της σύγχρονης κομπορρημοσύνης
και μένουν ξωπίσω εκείνα τα ταξίδια
στο κατάξερο αίμα της νύχτας

Όταν γράφουμε ποίηση
τ’ αποκαμωμένα βήματά μας
σεργιανούν στο άπειρο
η αγάπη είναι στο μεταίχμιο
ορφανή, πεντάρφανη στους πέντε αγέρηδες
στα συνωστισμένα λεωφορεία
των πληβείων της εργασίας

Όταν γράφουμε ποίηση
ξερνάμε με κλάμματα και κατάρες
μ’ επικλήσεις στον αγύριστο
που κατακρημνίζονται με πάταγο
στο καναβάτσο της κοινωνικής αδικίας
ζεστά χέρια, ροζιασμένα
ζωγραφίζουν πολιτισμό κι οικοδομήματα

Όταν γράφουμε ποίηση
επέρχεται η θαμπάδα στα μάτια
αλλά και το σίγουρο κοίταγμα
η σίγουρη σκέψη σαν ατσάλι
σκυρόδεμα έτοιμο να δέσει
την κοινωνική επανάσταση

Όταν γράφουμε ποίηση
τ’ απογεύματα είναι ασπρόμαυρα
πιο σκούρα τα βράδια
ορειχάλκινες οπτασίες
με αποχρώσεις θανάτου
πριν ξεψυχίσουν κι οι οιμωγές
ξόμπλιαστες στη λάβα
του σύγχρονου δράματος

Όταν γράφουμε ποίηση
οι σκάλες δεν οδηγούν πουθενά
κυμματίζουν τα μεσημέρια
στην αχλύ της ζέστης
σαν τρικυμμισμένα μαλλιά
στα πέπλα τα γκρεμισμένα
τα κατακρεουργημένα από θύελλες άλγους
και κυλώνεια άγη
έρμαια στα χτυπήματα των μπράβων
της κρατικής εξουσίας

Όταν γράφουμε ποίηση
το κάνουμε για να ξορκίσουμε
τους πρότερους εφιάλτες μας.

Το κατεστημένο θα κάψω όντας πυρομανής
κι οι λάμψεις του θα διασχίσουν
τις μίζερες αχτίδες αυτού του κόσμου.
Την αγωνία της ζωής θα ζωγραφίσω
κι η σκέψη μου θ’ ακονιστεί
με μια δόση ευρύτερης προοπτικής.
Τα κενά της συνείδησης θα φωτίσω
αυτά που μένουν ανεξερεύνητα.
Η αναπνοή μου και μόνο αυτή
θα είναι καθοριστική γροθιά
στα παγερά κάτεργα, στα κελιά.
Εξεγερμένες οι αισθήσεις μου
θα διαλύσουν τις εξαγοράσιμες ανάγκες
και θα σκορπίσουν τα κομμάτια
των στεναγμών τους
στο άπειρο της λήθης.

Παρουσία
σα μυρωδιά
από φρεσκοβρεμένο χώμα
κι απλωμένα σεντόνια
μετά την πρωινή ομίχλη

τ’ απλώσαμε όλα στον ήλιο
που μόλις έφτασε
κι είναι σαν να γιορτάζουμε
τις μνήμες των προγόνων μας

ματιές διάφανες
λίμνες κόντρα στο άρρωστο
νερό των πηγών

κι η καρδιά
να μαζεύει ολόγυρα
τις ηλιαχτίδες
κι εμείς να κουρνιάζουμε
στα κρόσσια τους

8/1/2006

40 χρόνια από την ταξική εξέγερση του Πολυτεχνείου (1973-2013)

Νύχτα που στριφογυρίζουν οι εικόνες.
Καρτερικές γενιές θέλουν ν’ αποτελειώσουν
το ποτήρι που άφησαν στη μέση.
Θαλασσινό κύμα τ’ ανάστημά τους.
Σφιγμένες γροθιές έτοιμες
των ξεπουλητάδων να πατήσουν το ψέμα.
Ενάντια στο σκοτάδι που μυρίζει.
Μορφές μαύρες, αγριεμένες.
Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους.
Η ενότητα στο τραγούδι.
Και τα ματωμένα πουκάμισα
παντιέρες στα οδοφράγματα.
Τραπεζάκια σε φοιτητικά δωμάτια
βάρεσαν εγκατάλειψη.
Πεθαίνουν το ξημέρωμα
με το τρίξιμο των σφυριών.
Τυλιγμένα κουφάρια σε τρύπια πανωφόρια.
Κι οι γραφές κόκκινες σε μαύρο φόντο.

*Το ποίημα αυτό περιέχεται στη συλλογή “Σκόρπια ποίηση” της δεκαετίας του 1980.

*Το ποίημά μου “Προσωπεία” μεταφρασμένο στα πορτογαλικά από την Emilia Cerqueira – με πολλές ευχαριστίες

O tangível e o intangível
o bom e o mau
anjos invertidos
demónios frontais

máscaras primitivas
matrizes-máscaras
formas-máscaras

caretas-molde
fraseologia peculiar
mínimo dar e receber

as diferenças são apenas
geográficas
no deixar que se imite
a vossa eficaz reflexão.

16 Julho de 2011

*Το πρωτότυπο ελληνικό ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης βρίσκονται εδώ https://tokoskino.wordpress.com/2012/08/02/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%81%CF%89%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%B1/

Έρωτες και θάνατοι
δηλητήριο και μέλι
το καλό και το κακό
αντιθέσεις διαφυγής
στην αυτοκρατορία του χάους
σχέση τραγικότητας
με νεανικές κραυγές
και τυχαίες ανακαλύψεις
κτερισμάτων σε τάφους
που θέλγουν τους τουρίστες.

Μείνετε αμετακίνητοι
στην πορεία προς το τίποτα
κουκουλωμένοι
σε κάθε μήνυμα
μην προχωρείτε
σταθείτε
μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης
το μυαλό ανάμεσα
σφύρας και άκμωνος
να κυλιέται
σε τεθλασμένες οδούς
με τσιμεντένιες ανάσες
καλώδια στις αορτές
της πάλαι ποτέ ευημερίας

Μάθαμε να διασχίζουμε
τα βαλτοτόπια των ακατάληπτων
εμμονών μας
στις μεγάλες λίμνες
των απατηλών ονείρων
τα θολά νερά
ν’ απειλούν να
μας πνίξουν
και τα ρείκια
ως άλλοι όφεις
να πασχίζουν
να μας περιορίσουν
ακρωτηριασμένους…

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης δημοσιεύτηκαν αρχικά στο ηλεκτρονικό περιοδικό “παλινωδίαι” στη διεύθυνση http://palinodiae.com/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%81%CF%89%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CF%84%CE%BF%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%B9%CE%B1/

Χανόμαστε σε κάποιο
ενδιάμεσο σταθμό
αλλά αμέσως μετά
προσπερνάμε
τον εαυτό μας
σαν επιβάτες
που δεν επισκέπτονται
κανέναν τόπο.

Ενθυμήματα λογχισμένων χρόνων
στην αναπνοή
κι ένας βήχας
στα κρύα ντουβάρια
καπνοδόχοι κατράμια
χωρίς χαρά
ζαβή συνείδηση
σ’ άδεια χέρια.

Κώστας Ηλιάκης, Υπαίθρια σπουδή (1935)

Οι χοάνες του
καθημερινού εφιάλτη
χτυπιέσαι στα τοιχώματά τους

με ενθυμήματα
και σχέδια επιστροφής
σε πρότερα τραγούδια
και στενά δρομάκια

καραδοκούν
οι μάταιοι κύκλοι
των πεπαλαιωμένων αντίλαλων

αγκαλιά με ζωγραφιές
κι αστραφτερά φώτα
στις γκαλερί του μισεμού
μ’ αποσκιρτήματα
άδειο λαϊκό καφενείο
με απόντες θαμώνες

καθώς πασχίζεις ν’ αγκαλιάσεις
τα πυρπολημένα χνάρια
της επανάστασης
απ’ τα νιάτα σου τα πρώτα.

25/6/2007