οι δυό ακουμπισμένοι
όλα απλωμένα
δεξιά κι αριστερά
τρελαμένοι
σερνάμενοι
αμυνόμενοι
σ’ απροκάλυπτες επιθέσεις
γυμνοί
σε γιορτές
και εργάσιμες μέρες
απογεύματα
μέσα από χιλιάδες
ανιαρά φώτα
κι ανίερους χαρτογιακάδες
πορεία τάδε
σ’ άναστρους ουρανούς
φύσα αέρα
να μου παίρνεις τα μαλλιά
σ’ άγνωστες κατευθύνσεις
προς τις μνήμες
τις πτερόεσσες
προβολείς αυτοκινήτων
με στραβώνουν κατάματα
σ’ αυτές τις θύμησες
της παιδικότητας
κοιμώμενος σ’ ακοίμητες νύχτες
ονειρευόμενος σε μη ονειρευτές μέρες
αλλά βρέθηκα ξάγρυπνος
ο καθένας μπορεί να δει
το όνειρό του
σε μια βιτρίνα
τα ξερά φύλλα στροβιλίζονται
σ’ έναν ήσυχο δρόμο
με σκοτεινιά και ψίθυρους
έτσι κι αλλιώς
δύο όμοιες καρδιές
είναι σαν το ομώνυμα
που απωθούνται
και φτάνουμε στην κάθε μέρα
που ξεπληρώνουμε
μικρές προθεσμίες
Αφουκράζομαι την πολιτική ορθότητα
μυρωδιά σ΄αποχωρητήριο άπλυτο
συνομωσία ύπουλη και κρυφή
απόηχοι από συλλήψεις και θανάτους
απλών ανθρώπων του λαού
με σημάδια λουλουδιών στο μέτωπο
με τις φωνές τους που ενοχλούν
όλους τους χωρίς έπαρση χρήστες
της αρχαιόπληκτης νομιμότητας
κι είναι σαν να παραμονεύει
ο φόβος κάθε πρωί στις εισόδους
καθώς οι ίσκιοι των προλεταρίων
καραδοκούν να κυριεύσουν
τους ιστούς των ψηλών δέντρων
να δώσουν χαρά στα παιδιά τους
που μαραζώνουν σ’ ένα αόριστο μέλλον
πάνοπλο από ύπουλα εμπορεύματα
μετρημένες γνώσεις
κι αποθέματα έτοιμων τροφών
όλα μοιάζουν με όμορφα αρχαία αγάλματα
μαρμάρινους κίονες στο αέναο
με στιγμιαίες εκφράσεις σε φόντο προγονικό
κούροι και κόρες με καμώματα
να μας γυρίζουν πίσω για να κυλούν
τα δάκρυά μας παρελθοντολογικά
Tudo neste mundo
é feito às pressas
e ninguém chora por ninguém
A sonolência das cidades
envolve-nos, também às pressas
tempo que lembra
um horizonte
de ontem até hoje…
*A translation into Portuguese of this poem of mine by Emília Cerqueira. The original post and the photo are here https://tokoskino.wordpress.com/2011/04/21/%CE%B2%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-hastiness/
Αν κοιτάξεις κατάματα το είδωλό σου
θ’ ακούσεις εκκλήσεις βοήθειας
διαμαρτυρίες πρωτόφαντες
κομμάτια ανθρωπιάς να ξεπετάγονται
από το περιτύλιγμά τους.
Θα δεις πλήθη να ξεγλυστρούν
σ΄ αγαλμάτινες συνοικίες
οι γέροντες να ξερνούν βήχα και βρισιές
για τη ζήση τους πού ‘φυγε
θα δεις στην κεντρική πλατεία
το μεγάλο ρολόι
να βιάζεται από τους περιπτεράδες
που διαλαλούν το τίποτα.
Ο χρόνος μας λυμαίνεται
γαντζωνόμαστε σ’ όσα ‘φύγαν
πασχίζοντας να καταστείλουμε
κάθε απόπειρα μελλοντολογίας
καταπατώντας κάθε ιδανικό
πλάνας ακύρωσης.
Το μέλλον δεν έρχεται πιο κοντά
όταν κλείνουμε τα μάτια
στα εγκλήματα
στο άπειρο
η ζωντάνια δεν επέρχεται
όταν αφυπνιζόμαστε ξαφνικά
μέσα από τη ζέστη μας.
Θά ‘ρθει την ώρα
που το κάθε κόκκινο
και το κάθε μαύρο
θ’ αντισταθεί στο ξεθώριασμα
των ιδεών των άδειων από λέξεις
στα στεγνά βάθη της μνήμης.
Αγαπητοί/ές συνοδοιπόροι στα ποιητικά μονοπάτια,
Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να αναγγείλω την έλευση μιας νέας ποιητικής μου συλλογής με τον τίτλο, “υπολήψεις – απόπειρες”.
Μπορείτε να την κατεβάσετε από τον παρακάτω σύνδεσμο
Πασχίζεις να καταργήσεις όσα δεν καταργούνται
συμπράτεις ακόμα και με τον εχθρό σου
για να πετύχεις έστω μιαν αναπνοή
την υποψία μιας αθώρητης οπτασίας
που τρίζει στ’ αυτιά σου και παγιδεύει τα μηνίγγια σου
σέρνεις τα βήματά σου σε μέρη άγνωστα
με οδικές αρτηρίες εγκατάλειψης
και δέντρα απομιμήσεις
με μόλις σχηματισμένες τις θωριές τους
όλα όσα βρίσκονται στην άλλη όχθη
ανακηρύσσονται αντίπαλοί σου
και πηγαινοέρχονται φρουροί σε μεθορίους
αμετανόητοι και απειλητικοί
όπως τα κυρτά σπαθιά στα χέρια των Αγαρηνών
ούτε να κοντοσταθείς δεν μπορείς
θα μοιάζει προδοσία αναίμακτη
με τις φλέβες ξέμακρες από το είναι σου
προσπαθείς να διαβείς την τάφρο
που σε χωρίζει από τη ζωή
αλλά τα μονοπάτια καίγονται
και μένεις μετέωρος
με αισθήματα τρεμάμενα
επιφάνειες που τρεκλίζουν
και συνθήματα που δεν απηχούν
Ο εμφύλιος έχει πια κριθεί…
Το τυχαίο γεμίζει
τα κενά των σπιτιών
ο ήλιος έχει παραδοθεί
σαν παλιός μετανάστης
με κλαδιά αφομοίωσης
στα χέρια
κι οι κουβέντες ξεραίνονται
πάντα στα χείλη.
Albert Birkle, Under the Red Flags (1919)
Αυτή η μακρά πορεία
προς το θάνατο
πρέπει ν’ ανακοπεί
τα μαβιά
κατάμαυρα σημάδια της σκοτοδίνης
πρέπει ν’ αλλάξουν χρώμα
αυτή η απαρασάλευτη οδύνη
πάνω απ’ τις στέγες
των καρδιών μας
πρέπει να μεταλλαχτεί
σε εκρηκτική σκέψη
έμμονη και φλογερή
πυρωμένη
στο αμόνι της ταξικής πάλης
αναμενόμενη σαν ανατολή
καυτή σαν το δάκρυ
στο μάγουλό μας
μετά το μεροκάματο του τρόμου
αυτή η άγρια πορεία
προς το θάνατο
πρέπει να ανακοπεί
με μια θεσπέσια χαραυγή
των απόκληρων
με την κόκκινη ανάταση
της ψυχής
που δεν θα επιτρέψει
στα προοίμια της αδικίας
να γίνουν τόμοι αναλγησίας.
Η σιωπή είναι
ο υπέρτατος
τρόπος επικοινωνίας
καθώς όλα ελέχθησαν
κι όλα τα μελλούμενα
ξεπέζεψαν μπροστά μας
μετά βαΐων και κλάδων
η μόνη αληθινή κίνηση
είναι αυτή των ματιών
όταν αντικαθιστά
το άγγιγμα της παλάμης
To Koskino 