στιγμή πρώτη

ξεσκισμένες ταινίες
κνόδαλα της ζωής
σαν να μαζεύεις τα ξέφτια
του απομεσήμερου
στα γυμνά σου πόδια
σπουργίτια που κροταλίζουν
τα ψίχουλα της αδράνειας

στιγμή δεύτερη

ήχοι διαθλώνται σε παράταξη
με τύμπανα από τότε
σαν φύλλα που πέφτουν
από τον αγέρα χτυπημένα
σαν παιδιά που ξεκλέβουν τις ώρες

στιγμή τρίτη

η πάχνη της νύχτας
το μουντό χρώμα
του πρωινού σημάδι
στην επερχόμενη μέρα
με ρυθμούς από ράμφη πουλιών
και χαλασμένες μηχανές

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Μπορείτε να διαβάσετε και να καταβάσετε τη συλλογή σε αρχείο PDF στο Αποστακτήριο σ’ αυτό το σύνδεσμο http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

η λάβα της αγάπης
χύνεται σύγκορμα
οι νύχτες σπαράζουν
ερεθισμένες
στο φως της κάμαρας
οι μηροί ανοιχτοί
ξέφωτα παράθυρα
διαλαλούν τις νότες
της πρώτης
και της τελευταίας
αγάπης

φεύγουν οι ώρες
φωτοβολίδες
κι εσύ μένεις μόνος
αποχαιρετώντας τις
χωρίς να λογαριάζεις
το λύγισμά σου
σε ευχές
το προσκύνημά σου
σε ηφαίστεια

γιατί όλα τα αρχέγονα
μένουν
θεριεύουν εσωτερικά
αφήνουν παρακλάδια
κι επιστρέφουν
οριστικά και αμετάκλητα

συμφιλιώνεσαι
με οποιοδήποτε τίμημα
αρκεί να μείνει
η αγάπη
εντός και εναλλάξ

συμφιλιώνεσαι
παρ’ όλα τα
οραματικά σου
κίνητρα
που είναι δεμένα
ερειπωμένα σαν κάστρα
με χορτιαριασμένες
τις δίνες τους

συμφιλιώνεσαι
μαδάς την ύπαρξή σου
σαν τη μαργαρίτα
του παιδικού παιχνιδιού
να ξέρεις όμως ότι
οι πατρίδες
των παιδικών ονείρων
δεν αποδομούνται εύκολα

συμφιλιώνεσαι
με την κάθε φυσική σου
ιδιότητα
συγκλονίζεσαι
στα εδώθε κι εκείθε
του φαινομένου σου

συμφιλιώνεσαι
ξέρω ότι με νιώθεις
όπου και νά ‘σαι
στη μέγγενη των
καθημερινών συμβάντων
στην αχλή των αιώνων
σε μποέμ αισθήσεις

Είσαι έτοιμος να δεχτείς
ένα πρόσωπο γεμάτο πληγές
εν μέσω παραπηγμάτων της πολιτικής
και καταραμένων λόγων
που ακρωτηριάζουν πάραυτα;

Το κεφάλι ακουμπισμένο
στον ρου της ιστορίας
βλέπω τα είδωλα των όποιων θεών
και τους ανδριάντες
των αυτοκρατόρων να γκρεμίζονται

οι πύλες του κόσμου ανοίγουν
με θεσπέσιους κρότους
καλπάζει η νέα βία
στη μήτρα των γυναικών
αλλά και της ιστορίας
με μαρμαρυγές στα μάτια μας
και λάμψεις
όμοιες με ρομφαίες

με ιστιοφόρα
στα πελάγη του χαμού
και της ομίχλης
έρχονται οι πολέμαρχοι
με κόκκινες χλαμύδες
και πορφυρούς μανδύες
ν’ ανεμίζουν πλουμιστοί

εδώ σ’ αυτή την αντάρα
γεννιέμαι
στις κλαγγές τους
αντρώνομαι
σε φονικά και φοβέρες
αλλά λίγο μετά
βλέπω τ΄αδέλφια μου
να φεύγουν όπως-όπως
γι’ άλλες Αλεξάνδρειες

η πληγή μου
μένει ορθάνοιχτη
και αιμορραγούσα

Πληρότητα ασπασμών
από στόμα σε στόμα
ο ένας διαβάζει τη σκέψη
του άλλου
εκατομμύρια λέξεις
αποτυπώνονται
στους σκληρούς δίσκους
της μνήμης

μουσικές νότες τρέχουν
μ’ ιλιγγιώδη ταχύτητα
στις λεωφόρους
των μεγάλων πόλεων
χάλκινα πλοκάμια
σωστών απόψεων
προσφέρουν πιθανές
μεθόδους θεραπείας
για κάθε αρρώστια

παρέλαση γραμμάτων
κύμματα απόψεων
μέδουσες της επιστήμης
σε απομυζούν
κεφαλές τεράτων
φοβισμένοι τηλεθεατές
που δεν μπορούν να κάνουν
το γύρο του δάσους
γιατί δάσος δεν υπάρχει

καμία επανένωση
δεν έχει προκηρυχθεί

καμιά φιλία
δεν έχει σφυρηλατηθεί

καμιά ρίζα
δεν προβλέπεται
να βρει καταφύγιο
στο σώμα σου
που κινείται
με δανεικό αίμα

μπορείς να ζητιανεύεις εδώ
να παρακαλάς εκεί
να σέρνεσαι πιο πέρα
αλλά δεν θ’ ακούσεις τίποτα
παρά υπόκωφους κρότους

γιατί εδώ είναι τόπος
όπου τίποτα δεν λέγεται
όπου τίποτα δεν ακούγεται
τα πάντα είναι ευτελή
και το αίμα ξεραίνεται
σαν μελάνι

λόγος δεν υπάρχει
το πιο πολυσέλιδο έργο
είναι ένα γράμμα
της μιας σελίδας
κι αυτό δεν αναγγέλει
τίποτα

εδώ οι γλώσσες
παραπετάσματα καπνού
στην οργή της ζωής
στη στιγμή βρίσκεσαι
σε κώμα
σωριάζεσαι με πάταγο
βυθίζεσαι στο άγνωστο
παραβγαίνοντας ιδρωμένος
σε άνισο αγώνα δρόμου
με το αντεστραμμένο
είδωλό σου

εδώ κρύβεσαι
πίσω από χείλη
βαμμένα πρόστυχα
και διαβάζεις φιλοσόφους
της καθολικής ήττας.

Όταν γράφουμε ποίηση
απόμακρο το βλέμμα ταξιδεύει ώς πέρα
πλανιέται στους σκουπιδότοπους
της σύγχρονης κομπορρημοσύνης
και μένουν ξωπίσω εκείνα τα ταξίδια
στο κατάξερο αίμα της νύχτας

Όταν γράφουμε ποίηση
τ’ αποκαμωμένα βήματά μας
σεργιανούν στο άπειρο
η αγάπη είναι στο μεταίχμιο
ορφανή, πεντάρφανη στους πέντε αγέρηδες
στα συνωστισμένα λεωφορεία
των πληβείων της εργασίας

Όταν γράφουμε ποίηση
ξερνάμε με κλάμματα και κατάρες
μ’ επικλήσεις στον αγύριστο
που κατακρημνίζονται με πάταγο
στο καναβάτσο της κοινωνικής αδικίας
ζεστά χέρια, ροζιασμένα
ζωγραφίζουν πολιτισμό κι οικοδομήματα

Όταν γράφουμε ποίηση
επέρχεται η θαμπάδα στα μάτια
αλλά και το σίγουρο κοίταγμα
η σίγουρη σκέψη σαν ατσάλι
σκυρόδεμα έτοιμο να δέσει
την κοινωνική επανάσταση

Όταν γράφουμε ποίηση
τ’ απογεύματα είναι ασπρόμαυρα
πιο σκούρα τα βράδια
ορειχάλκινες οπτασίες
με αποχρώσεις θανάτου
πριν ξεψυχίσουν κι οι οιμωγές
ξόμπλιαστες στη λάβα
του σύγχρονου δράματος

Όταν γράφουμε ποίηση
οι σκάλες δεν οδηγούν πουθενά
κυμματίζουν τα μεσημέρια
στην αχλύ της ζέστης
σαν τρικυμμισμένα μαλλιά
στα πέπλα τα γκρεμισμένα
τα κατακρεουργημένα από θύελλες άλγους
και κυλώνεια άγη
έρμαια στα χτυπήματα των μπράβων
της κρατικής εξουσίας

Όταν γράφουμε ποίηση
το κάνουμε για να ξορκίσουμε
τους πρότερους εφιάλτες μας.

Το κατεστημένο θα κάψω όντας πυρομανής
κι οι λάμψεις του θα διασχίσουν
τις μίζερες αχτίδες αυτού του κόσμου.
Την αγωνία της ζωής θα ζωγραφίσω
κι η σκέψη μου θ’ ακονιστεί
με μια δόση ευρύτερης προοπτικής.
Τα κενά της συνείδησης θα φωτίσω
αυτά που μένουν ανεξερεύνητα.
Η αναπνοή μου και μόνο αυτή
θα είναι καθοριστική γροθιά
στα παγερά κάτεργα, στα κελιά.
Εξεγερμένες οι αισθήσεις μου
θα διαλύσουν τις εξαγοράσιμες ανάγκες
και θα σκορπίσουν τα κομμάτια
των στεναγμών τους
στο άπειρο της λήθης.

Παρουσία
σα μυρωδιά
από φρεσκοβρεμένο χώμα
κι απλωμένα σεντόνια
μετά την πρωινή ομίχλη

τ’ απλώσαμε όλα στον ήλιο
που μόλις έφτασε
κι είναι σαν να γιορτάζουμε
τις μνήμες των προγόνων μας

ματιές διάφανες
λίμνες κόντρα στο άρρωστο
νερό των πηγών

κι η καρδιά
να μαζεύει ολόγυρα
τις ηλιαχτίδες
κι εμείς να κουρνιάζουμε
στα κρόσσια τους

8/1/2006

40 χρόνια από την ταξική εξέγερση του Πολυτεχνείου (1973-2013)

Νύχτα που στριφογυρίζουν οι εικόνες.
Καρτερικές γενιές θέλουν ν’ αποτελειώσουν
το ποτήρι που άφησαν στη μέση.
Θαλασσινό κύμα τ’ ανάστημά τους.
Σφιγμένες γροθιές έτοιμες
των ξεπουλητάδων να πατήσουν το ψέμα.
Ενάντια στο σκοτάδι που μυρίζει.
Μορφές μαύρες, αγριεμένες.
Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους.
Η ενότητα στο τραγούδι.
Και τα ματωμένα πουκάμισα
παντιέρες στα οδοφράγματα.
Τραπεζάκια σε φοιτητικά δωμάτια
βάρεσαν εγκατάλειψη.
Πεθαίνουν το ξημέρωμα
με το τρίξιμο των σφυριών.
Τυλιγμένα κουφάρια σε τρύπια πανωφόρια.
Κι οι γραφές κόκκινες σε μαύρο φόντο.

*Το ποίημα αυτό περιέχεται στη συλλογή “Σκόρπια ποίηση” της δεκαετίας του 1980.