Αφιερωμένο στους δολοφονημένους Τούρκους ανθρακωρύχους και τον αγώνα των συντρόφων μας στην Τουρκία

τις έχω ξαναδεί
ίσως στην άλλη ζωή
την προηγούμενη
τις γυναίκες
με τα μαύρα ρούχα
μοιάζουν σαν καταδικασμένες
πηγαίνουν σε παράταξη
όλες στα σκοτάδια
φαίνονται κίτρινες
κι οι σταγόνες χτυπάνε
αλύπητα το πρόσωπό τους
ψάχνουν τους άντρες τους
που έπεσαν στα πεδία των μαχών
τους αδελφούς τους
που ακρωτηριάστηκαν θανάσιμα
στα λιμάνια
και τα χυτήρια
στήνονται στη γραμμή στις εθνικές παρελάσεις

κατακρημνίζονται στην όρασή μου
τα ιδανικά
και οι σημαίες τους
και δεν είναι να πεις
ότι τώρα που πέρασε ο καιρός
θα το καταλάβω
είναι ότι δεν θέλω
να το κατανοήσω
καθισμένος αμέριμνα
σ’ ένα πολυκαιρισμένο παράθυρο
με βαριές κουρτίνες
μισάνυχτες
βυθισμένες στη σκόνη του χρόνου
την πάχνη των περασμένων
και την οδύνη των μελλούμενων
που δεν λένε να έρθουν

σκοτώνοντας τα μάτια
στα κρεματόρια του υπεδάφους
οι ματιές αδιάσειστες
σε στοές αδιόρατες

στέκομαι σύγκορμος
απέναντι στο φανοστάτη
της ζωής μου
τη στιγμή που
το παράθυρο
δεν περιέχει τίποτα
κι ο καθρέπτης αναπαράγει
τα μύρια όσα

κι είπες να παραβγούμε
ο ένας τον άλλον
μ’ εκείνη την τρεμάμενη
ανάσα αγωνίας
ο ένας να ξεπεράσει τον άλλον
αλλά μας έκοψε το νήμα
της αναλγησίας

κι είπες να φύγουμε
να μην κοιτάξουμε πίσω
μ’ εκείνο το δήθεν
αποφασιστικό βλέμμα
το αναντίρρητο
αλλά μας σταμάτησαν στο δρόμο
τα σύνορα
κι οι προσταγές

κι είπες ν’ αφήσουμε
το παρελθόν να φύγει
οι νεκροί να θάψουν
τους νεκρούς τους
η ανάγκη να μη μας καθοδηγήσει
αλλά υπακούσαμε ξανά
στα άχρωμα κελεύσματα
των δημοσιολόγων του τίποτα

κι είπες ν’ αντισταθούμε
να τα παίξουμε όλα για όλα
αλλά γράφουμε σε θολά τζάμια
για να σώσουμε
την υστεροφημία μας
μέσα στα ξέφτια
μιας πρότερης ανθρωπιάς.

το πλήθος κραυγάζει
εγώ
ο εαυτός μου
και το είδωλό του
στον καθρέπτη

οι ιαχές διαχέονται
στην απεραντοσύνη
του δωματίου
εποχούμενες με άνεση
στις παραλίες των τοίχων

η κάμαρα διογκώνεται
από τις ουρανομήκεις
προσταγές των θεατών
που διψούν για θέαμα

το ήξερα ανέκαθεν
ότι αυτό το παράβγεμα
με τον εαυτό μου
δεν θα ‘χε αίσιο τέλος

ωστόσο παραμένω μεθυσμένος
από την… επιτυχία

Natalia Sergeevna Goncharova, The Doomed Town (1914)

απόπειρα εικοστή πρώτη

στέκεις ακίνητος
κοιτώντας τα τρένα
που τρέχουν παράλληλα
με τους κόκκους της σκόνης
στα πνευμόνια σου
αλλόκοτη κι αυτή η τάση
να ξεγράφεις τα πάντα
και μετά
να καταβυθίζεσαι
σ’ ατέλειωτο ύπνο
έτσι που να
μην προφταίνεις
τα καυτά διαμάντια
της επόμενης μέρας

απόπειρα εικοστή δεύτερη

ο ήλιος βασανιστικός
η γραφή θραυσματική
σκοτώνει η πρώτη ανάγνωση
η τρυφερότητα είναι απόγνωση
η χαρά λύπη
ο πόνος λύτρωση
κι η συνύπαρξη
είδος πολυτελείας
συνηθισμένο βότσαλο
στις αμμουδιές της μνήμης

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

Οι “στιγμές…” στο ηλεκτρονικό περιοδικό “Στάχτες”. Με πολλές και θερμές ευχαριστίες.

Ακολουθείστε το σύνδεσμο: http://networkedblogs.com/VlmBL

απόπειρα δέκατη ένατη

έχουμε χαθεί
σ’ αυτά τα ταξίδια
ψάχνουμε γυρνώντας
στα ίδια
ακολουθώντας τα νερά
του ποταμού
να φτάσουμε
στη μισοεξαφανισμένη
κοίτη του
από τέρατα κυνηγημένοι
σκέψεις κουρασμένες
χαϊδεύοντας τα στήθη
δαγκώνοντας τα χείλη
ανακαλύπτοντας σκουριασμένα
ανοιχτήρια στο βυθό
της θάλασσας
από αρχαία καλοκαίρια
με κάποτε κόκκινο
ξυλιασμένο καφέ χρώμα

απόπειρα εικοστή

φοβάσαι να χαράξεις ελπίδες
για να μη συρθείς στη δύση
των ερώτων σου
τ’ αντικριστά παραπετάσματα
δεν σε επηρεάζουν πια
το λιγοστό φως δεν σου στέλνει
σκληρές λάμψεις
παρά μόνο ανταύγειες
χωρίς πτυχές
για να υπονομεύσει το βλέμμα σου

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

Ποιήματα στη Διασπορική Λογοτεχνική Στοά που εδρεύει στη Μελβούρνη, δημοσιεύονται εδώ:
http://diasporic.org/author/dimitris

απόπειρα δέκατη έκτη

ξεμακραίνεις φτύνοντας
στις καταιγίδες που φτάνουν
στ’ απογεύματα που φεύγουν
στις φοβισμένες αναπνοές
στα δημόσια προσκυνήματα
λατρεύεις
απροσδόκητα φεγγάρια
και καθώς αιωρείσαι
μέσα σε ανεπαίσθητα
θραύσματα χρόνου
είναι σαν να τριγυρνάς
μέσα στην ακινησία
των πραγμάτων

απόπειρα δέκατη έβδομη

η οντότητά σου
ενδότερα αρχαίου ναού
μυστικό ρυάκι
σε σκοτεινές πεδιάδες
με καταβόθρες πικρές
αλάτι και χάλκινη σκουριά
αγάπη σε ακάνθινες αψίδες
των πεπιεσμένων στιγμών
της ζωής σου

απόπειρα δέκατη όγδοη

γραμμές αναφαίνονται
τα μονοπάτια της γαλήνης
σαν αγέλη σκύλων
που εμποδίζει τον ύπνο
αλυχτώντας τη νύχτα
σε τοπία που βρέχονται
από ραδιενεργούς αφρούς
ξεραμένα φύλλα
αιώνιων φθινοπώρων
φωνές σε άλλες όχθες
τυφώνες που δεν
κατέστρεψαν

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

απόπειρα δέκατη τρίτη

το γκρίζο χάραμα
χωρίς ίχνος ρόδινου
στις ανοιχτές αυλόπορτες
στο παράθυρο της σκέψης
με ευχές και φόβους
γιατί ζεις
κι άλλα δράματα
με πρόσωπα
που δεν γνωρίζεις

απόπειρα δέκατη τέταρτη

το πολύ βαθύ κόκκινο
με τρελαίνει
γιατί είναι το χρώμα
της ανάτασης
φέρνει στο σχεδόν μαύρο
το χρώμα της ανάδυσης
μ’ αυτό αλλάζεις
πλεύσεις
και σχέδια
σαν τα πλάσματα
της πυρκαγιάς
που παλεύουν ολόρθα
κι εξαγριωμένα

απόπειρα δέκατη πέμπτη

η πραγματικότητα είναι άλλη
η κληρονομιά διαφορετική
οι απόκοσμοι γεννήτορές σου
στα βάθη των αιώνων
δεν συγκρατούνται
σαν κουκίδες πίστης
παρατημένες
στην απόλυτη αδράνεια
σε τόπους
χωρίς οριοθετήσεις
στη μέση των κάμπων
του τίποτα

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66