Allotments
by Laurie Duggan

Shearsman Books,2013

In 2012 Puncher & Wattmann published Laurie Duggan’s serial ‘Blue Hills’ poems in one collection. The ‘Blue Hills’ – a sequence that first appeared in Duggan’s The Great Divide (1985) and then reappeared intermittently through a number of subsequent books until being brought together in The Collected Blue Hills – are notational works concerned with the idiosyncrasies of place, or perhaps space, depending on one’s theoretical allegiances [if any].

The poems, as Duggan notes in the preface to the book, are ‘too intermittent and occasional’ for a long poem, and as he further notes, the collection’s ‘virtues stem from the poems not having made any promises to begin with.’ I think it’s fair to say that the ‘Blue Hills’ poems have developed something of a cult following over the years, and their provisional, notational quality, coupled with their wit, may have much to do with this.

Continue reading →

TOY ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟY

Στις μέρες μας, εκδίδονται αρκετές ποιητικές ανθολογίες και πολλοί ποιητές σπεύδουν να συμμετάσχουν, όμως, συνήθως πρόκειται για πρόχειρες δουλειές, έτσι και ο αριθμός των ποιητών μιας ανθολογίας είναι τεράστιος και τα ποιήματα είναι αταίριαστα μεταξύ τους. Οι αρετές μιας ποιητική ανθολογίας είναι ο μικρός αριθμός των ποιητών και η ενιαία θεματική των ποιημάτων.

Τέτοιες αρετές έχει και η ποιητική ανθολογία της ομάδας Gathered Avant-garde Poets: «Καπνίζοντες και μη καπνίζοντες», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Vakxikon.gr». Η συγκεκριμένη ανθολογία περιλαμβάνει 15 ποιητές εύστοχα διαχωρισμένους σε καπνίζοντες, που είναι οι: Ευριπίδης Δρατσέλος, Tadeusz Robert Bialek, Βασίλης Ντιλιάς, Θανάσης Ζαφειρόπουλος, Άννα Σωτρίνη, Ανθοφίλη Τελωνιάτη, Δημήτρης Τρωαδίτης και σε μη καπνίζοντες, που είναι οι: Αλέξης Αντωνόπουλος, Γιώτα Βούζνα, Γιώργος Κακαές, Λάμπρος Καραγεώργος, Γιάννης Καρτέρης, Φωτεινή Μαρκάκη, Πελαγία Μπότση και Κωνσταντίνος Χατζηφραγκιός-Μακρυδάκης.

Διαβάζοντας, την συγκεκριμένη ποιητική ανθολογία θα διαπιστώσουμε, πως όλοι οι ποιητές, που συμμετέχουν, έχουν στα ποιήματά τους έναν τόνο κοινωνικού προβληματισμού, που αλλού είναι πιο έντονος μέχρι και κραυγαλέος και αλλού είναι πιο κεκαλυμμένος με έντονες δόσεις υπερρεαλισμού. Η μεγάλη αρετή, όμως, της ανθολογίας «Καπνίζοντες και μη καπνίζοντες», είναι το ότι ο κάθε ποιητής προσεγγίζει το θέμα με το δικό του ξεχωριστό τρόπο.

Από την ποιητική ανθολογία «Καπνίζοντες και μη καπνίζοντες» δεν λείπει το ερωτικό στοιχείο. Όμως, πρόκειται για μια σύγχρονη οπτική του έρωτα σε όλες τις εκφάνσεις του, δηλαδή, στο από το ότι σήμερα ο έρωτας μετριέται με το χρήμα, μέχρι και τις αρκετές αδιέξοδες ερωτικές σχέσεις, που έτσι κι αλλιώς αποτελούν μέρος των κοινωνικών αδιεξόδων.

Κλείνοντας, παραθέτουμε μια ερώτηση, που κάνει ο Αλέξης Αντωνόπουλος στο τέλος του προλόγου της ανθολογίας: «Έγινε, έστω για λίγο, ο κόσμος λίγο πιο όμορφος;», απαντώντας: Ναι. Διαβάζοντας αυτή την ανθολογία, έγινε.

Το βιβλίο αυτό, όγκου λίγο παραπάνω από 100 σελίδων, είναι μια ποιητική συλλογή, σε μια τόσο πολύ λιτή όσο και απέριττη και, φυσικά, καλαίσθητη έκδοση. Ανθολογούνται εδώ 15 ποιητές και ποιήτριες από τoυς οποίους δεν παρατίθεται κανένα βιογραφικό στοιχείο.

Εκείνο που συνδέει τους ανθολογούμενους είναι ο άκρως επαναστατικός τρόπος γραφής τους και γι’ αυτό η άμεση και αιχμηρή γραφίδα τους, η ακόμα πιο άμεση και χωρίς μεσολαβήσεις κοινωνική κριτική τους, όχι μόνο “σε μια καθημερινότητα η οποία μοιάζει ολοένα και περισσότερο με δοκιμασία των αντοχών μας’, όπως γράφει στον Πρόλογο ένας εκ των ανθολογούμενων εδώ και εξαίρετος νέος ποιητής, Αλέξης Αντωνόπουλος, αλλά και σε ό,τι συνθλίβει σήμερα τον άνθρωπο. Ιδιαίτερα εκείνον που θέλει να ξαναγυρίσει στις ανατρεπτικές και ευεργετικές –για την ψυχή του πρώτα και κύρια- εξισώσεις. Αυτές τις εξισώσεις που στοχεύουν να επαναφέρουν την ποίηση στην πρότερή της θέση, αυτή δηλαδή του αμείλικτου κριτή των κοινώς δρώμενων και πεπραγμένων, απομακρύνοντάς την από την κατάσταση του εύπεπτου προϊόντος που καταναλώνεται εδώ και τώρα και ξεχνιέται την αμέσως επόμενη ώρα, παραχωρώντας τη θέση της στον επόμενο, επίσης εύπεπτο, κρίκο της ίδιας αλυσίδας, όπως έχουν ήδη εξελιχθεί άλλα είδη του γραπτού και μη λόγου στις μέρες μας.

Continue reading →

Vagabond AP SeriesVagabond AP SeriesVagabond AP SeriesVagabond AP Series

Poems of Masayo Koike, Shuntaro Tanikawa & Rin Ishigaki, Leith Morton, trans.

Poems of Rolando S. Tinio, Jose F. Lacaba & Rio Alma, Robert Nery, trans.

Poems of Yi Sha, Shu Cai & Yang Xie, Ouyang Yu, trans.

Poems of Lưu Diệu Vân, Lưu Mêlan & Nhã Thuyên, Nguyễn Tiên Hoàng, ed.
Vagabond Press, 2013

Vagabond Press has recently issued four attractively presented volumes of poetry from the Asia Pacific region. Each contains the work of three poets and represents China, Japan, Vietnam and the Philippines, respectively.

In the selection from China, Ouyang Yu provides an introduction which is concise, forthright and irreverent, so it should come as no surprise that the three poets he has chosen, Yi Sha (b.1966), Shu Cai (b.1965) and Yang Xie (b.1972) share these characteristics. There is a cool muscularity about these poems. For instance, Shu Cai ‘favours the cleanness of words and images’, Yu writes, ‘a poetry with contemporary rhythms that resonate with his themes of absurdity, of death and of memory.’ His poetry exemplifies the connection between source and form, what Yu calls ‘the centrality of solitary insight’. In ‘Ocean Sea’, the sound from the ocean’s depths and from those of the soul, present a language both perceived and created:

All we can ever do is listen to the sound from the depth
Of our selves
All that can be forgotten needs to be forgotten
As the stars and the earth refuse to be forgotten
At the seaside where I sit and watch
I seem to see life right through to its other end

In ‘Sunday Free’ there is a transposition of self into nature, as the speaker is ‘full of wings/Inside my house, flying inside the bus.’ Once at the beach:

Over my head, a huge bird is
Flying, and I am sitting
A bird whose wings have grown
Thoughts

Continue reading →

Τον Πέτρο Θεοδωρίδη τον ξέραμε ως δοκιμιογράφο και συγγραφέα με δυο  βιβλία (οι Μεταμορφώσεις της Tαυτότητας και η Απατηλή Υπόσχεση της Αγάπης) στο ενεργητικό του πριν εκδώσει την συλλογή ‘’ όταν   συναντηθούμε ξανά ‘’ με υπότιτλο  ‘’ποιηματάκια’’.
 
Από το διαδίκτυο ξεπήδησαν τα ποιηματάκια. Έτσι απλά και λιτά. Όχι ποιήματα, αλλά ποιηματάκια. Σαν ένας άλλος συνομιλητής του Θεόκριτου ο Θεοδωρίδης από το πρώτο σκαλί παρατηρεί το έργο του. Ανικανοποίητος επιλέγει το υποκοριστικό. Ποιηματάκια, λοιπόν, που επεξεργάστηκε, ξαναδιάβασε και φρόντισε σαν ασθενικά παιδιά που τελικά ενηλικιώθηκαν και βρήκαν το δρόμο τους προς την έκδοση.

Με συνείδηση της πλαστικότητας του στίχου ο Θεοδωρίδης αγγίζει  ευαίσθητες χορδές του σύγχρονου ανθρώπου. Με την οξυδέρκεια του δοκιμιογράφου, του συγγραφέα που αναζητά την εικόνα πίσω από το επιφανειακό χρώμα της ρητορείας και του κομφορμισμού, μεταχειρίζεται το στίχο ως ένα μέσο προκειμένου να αφυπνίσει τον αναγνώστη του. Συνδέει την προβληματική με την τέχνη, την αγωνία για το παρόν και το μέλλον με την εικονοπλασία και την πρόζα, τη θέαση της σύγχρονης κοινωνίας με το συναίσθημα και τον ποιητικό λόγο, με έναν τόνο διαχρονικό.

Continue reading →

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Την Τρίτη, 27 Μάη, στο πλαίσιο της Έκθεσης Τέχνης του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Antipodean Palette, στην Γκαλερί Steps, στο Carlton, έγινε και η παρουσίαση της νέας έκδοσης των Εκδόσεων Owl, Antigone Kefala a writer’s journey. Το βιβλίο αυτό είναι κοινή εργασία των Βρασίδα Καραλή (καθηγητή Ελληνικών του Πανεπιστημίου Σίδνεϊ) και Ελένης Νίκα (πρώην πανεπιστημιακού και εκδότριας). Την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου έκανε η γνωστή Αυστραλή ποιήτρια, Judith Rodriguez.

Η Αντιγόνη Κεφαλά είναι από τις πλέον γνωστές ποιητικές και λογοτεχνικές φωνές της ελληνικής Διασποράς στους Αντίποδες, είναι η κατ’ εξοχήν μεταναστευτική φωνή, καθώς είναι Ελληνίδα της Ρουμανίας, που έχει ζήσει ελάχιστα στην Ελλάδα και ως μετανάστρια αρχικά στη Νέα Ζηλανδία και από το 1960 και έκτοτε στην Αυστραλία. Έχει γράψει ποίηση αλλά και θέατρο και είναι φυσικά μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες φωνές της γενικότερης αυστραλιανής λογοτεχνίας, μιας και το σύνολο του έργου της είναι γραμμένο στην αγγλική γλώσσα. Στο έργο της αντανακλώνται όλες οι επιδράσεις και οι αξίες που διαπερνούν έναν άνθρωπο που έχει ζήσει σε τέσσερις διαφορετικές χώρες καθώς και όλα όσα διαχέουν την πολυπολιτισμική υπόστασή της. Το έργο της αυτό είναι το αποτέλεσμα της συνάντησης στην ίδια όλου αυτού του πλούτου και της ποικιλίας που απορρέουν από ένα τέτοιο μίγμα πολιτισμών, κοινωνικών αξιών και παραδόσεων.

Στο ανά χείρας βιβλίο οι Βρασίδας Καραλής και Ελένη Νίκα συγκεντρώνουν και παρουσιάζουν μια μεγάλη και ενδεικτική συλλογή κριτικών κειμένων για το γενικότερο ποιητικό και άλλο έργο της Αντιγόνης Κεφαλά, κείμενα και παρουσιάσεις που έχουν γραφτεί από ένα τεράστιο όσο και πολυποίκιλο –από την άποψη των διαφορετικών προσεγγίσεων στο έργο της ποιήτριας– φάσμα ομότεχνών της και κριτικών, και που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στα πλέον έγκυρα και γνωστά λογοτεχνικά περιοδικά και επιθεωρήσεις της Αυστραλίας.
Ανάμεσα στους ανθρώπους των Γραμμάτων που έχουν συνεισφέρει στον παρόντα τόμο περιλαμβάνονται τρανταχτά ονόματα της αυστραλιανής ποιητικής σκηνής (John Tranter, Judith Rodriguez, Anna Couani κ.ά.), εκδότες και κριτικοί (Belinda Vaughan, Michael Griffith, Sneja Gunew κ.ά.), Ελληνοαυστραλοί πανεπιστημιακοί (Νίκος Παπαστεργιάδης, Μιχάλης Τσιανίκας, Γιώργος Καναράκης κ.ά.).

Όπως διαβάζουμε στο πίσω εξώφυλλο του βιβλίου, οι εκδότες του εν λόγω έργου στοχεύουν με αυτή την έκδοση να πυροδοτήσουν και να διευθύνουν έναν διάλογο, μια συζήτηση για τη ζωή και το συνολικό έργο της Αντιγόνης Κεφαλά. Έχουν διαλέξει και παρουσιάσει μια συλλογή αντιπροσωπευτικών κριτικών κειμένων για το έργο αυτό, όσο και την εκδοχή της ίδιας της Αντιγόνης Κεφαλά για το δικό της έργο, κάτι που έχει οδηγήσει, αναμφισβήτητα, σε ένα περίλαμπρο αποτέλεσμα, ένα βιβλίο σαν αυτά που μας έχουν συνηθίσει οι Εκδόσεις Owl, από την αρχή της σύστασής τους. Η στέγαση όλων αυτών των εργασιών σε έναν τόμο θα βοηθήσει τον μελλοντικό ερευνητή αλλά και τον απαιτητικό αναγνώστη να γίνουν συμμέτοχοι και να κατανοήσουν τα ταξίδι της Κεφαλά μέσα από πολιτισμούς και παραδόσεις.

Να σημειωθεί ότι το σχέδιο του εξωφύλλου είναι έργο του Φρίξου Ιωαννίδη και η φωτογραφία του Warwick Hatton.

Πληροφορίες: http://www.owlpublishing.com.au

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύεται στην ομογενειακή εφημερίδα της Μελβούρνης “Νέος Κόσμος”, Σάββατο, 31 Μάη 2014.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η ομιλία μου για την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής “Poet’s garden” του Σπύρου Καραμούντζου, που έγινε στην Γκαλερί Steps, στη Μελβούρνη, το Σάββατο, 24 Μάη 2014, στο πλαίσιο της Έκθεσης Τέχνης του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Antipodean Pallette.

Κατ’ αρχάς να πω ότι είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που μου ανατέθηκε να παρουσιάσω αυτό το βιβλίο του παλαίμαχου εκπαιδευτικού και αφανή, όσο εμβληματικού εργάτη του λόγου, Σπύρου Καραμούντζου.

Γνώρισα προσωπικά τον ποιητή Σπύρο Καραμούντζο, όχι διά προσώπου, αλλά από ποιήματά του στο διαδίκτυο (κατ’ αρχάς) όσο και από την ανάγνωση της ποιητικής του συλλογής “Ηλίανθοι”, πριν μερικά χρόνια και πιο πρόσφατα από τη συλλογή ποιημάτων χαϊκού “Δροσοσταλίδες”.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια υπέρβαση –και όχι μόνο γλωσσική/μεταφραστική- στην ποίησή του μέσω της μεταφράστριας Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη, η οποία ευθύνεται εξ ολοκλήρου (μαζί με τον ποιητή βέβαια) για την υλοποίηση και έκδοση του ανά χείρας βιβλίου που παρουσιάζουμε σήμερα.

Είναι το βιβλίο “Poet’s Garden” (δηλαδή “Κήπος του Ποιητή”), που είναι η μετάφραση στην αγγλική γλώσσα ποιημάτων-ενδεικτικών αποσπασμάτων της ποίησής του, ποιημάτων που προέρχονται κυρίως από τους “Ηλίανθους” και τις “Δροσοσταλίδες”. Μάλιστα, το ομώνυμο ποίημα “Κήπος του Ποιητή” που περιλαμβάνεται στους “Ηλίανθους” έχει δώσει και τον τίτλο στο εν λόγω βιβλίο.

Ο Σπύρος Καραμούντζος είναι ένας ταξιδευτής του χρόνου, που βάζει στο χαρτί το μεγάλο απόθεμα ψυχής που κουβαλά, ως απόσταγμα των κατά καιρούς λογοτεχνικών, ποιητικών -και όχι μόνο- αναζητήσεών του, στο αρχιπέλαγος των γνώσεων, στις οποίες δίνει πρωτεύοντα ρόλο. Άλλωστε, ο τίτλος ενός άλλου, μη ποιητικού βιβλίου του είναι “Οι γνώσεις δίνουν φτερά στην έμπνευση”, προσδίδοντας τον πρωταρχικό ρόλο, κάνοντας τις γνώσεις την πρώτη ύλη των γραπτών του. Και είναι αυτές οι γνώσεις, που, όπως διαβάζουμε και σε μια μικρή κριτική της ποίησής του, σε μια αργολική ιστοσελίδα, πλημμυρίζουν “από φως, νοσταλγία, ευαισθησία, ανθρωπιά, αγάπη και έρωτα”. Τα βασικά στοιχεία, δηλαδή, από τα οποία χαρακτηρίζεται και διακατέχεται η ποίηση του Σπύρου Καραμούντζου, που ο αναγνώστης θα ανακαλύψει να πλέουν διάχυτα στους στίχους αυτούς.

Continue reading →

Unbelievers, or ‘The Moor’

by John Mateer

Giramondo, 2013

Emptiness: Asian Poems 1998-2012

by John Mateer

Fremantle Press, 2014

In his two most recent books, the prolific John Mateer presents work developed over the long haul. His concluding essay in Unbelievers is a reflection on the seven years of writing behind that body of work, and Emptiness emphasises in its subtitle the 14-year scope of that collection. Despite the years of writing they represent, both collections bear a freshness of focus, expressed through Mateer’s formulation: ‘the irony of Elsewhere’.

As the the books’ titles suggest, an idea of ‘the East’ is central to Mateer’s project – one concerned with invisible histories, cultural translations, meetings and exiles. Barry Hill’s endorsement of Emptiness lauds Mateer as, ‘the best guide I know to the poetics of travelling in what we call Asia.’ While Hill rightly directs our attention to the invented nature of the zone known as ‘the East’, I’m inclined to suggest that rather than a guide, Mateer’s work represents a poetry of unsettlement, where constructs of both ‘East’ and ‘West’ become equally disorientated. Calling into question the historical contingencies of territory, Mateer’s poetics are alive with the contradictions and contested histories embodied by particular places. More than guiding, therefore, the poetic gestures are archaeological; disturbing and unsettling the surface meaning of ‘Elsewhere’.

One of the main features of Mateer’s poetics of unsettlement is a conceit I will describe as ‘decomposition’. Appearing in various guises across both books, decomposition represents an ephemeral, ironised state in which the significance of an historical or formal construct is revealed at its moment of disappearance or decay. Unbelievers foregrounds this process in the book’s third poem, ‘The Books’:

Not all books were thrown on the bonfires.
Some, as Ibn Zunbul recounts, were stored in abandoned mosques.
Our Traveller, hearing of this, was led to a mosque,
And through the keyhole saw nothing,
But heard – not wind – the rustle of worms.
Maybe, he thought, all books are the Uncreated?

Continue reading →

nothing here needs fixing
by Maxine Beneba Clarke

Picaro Press, 2013

The blurb at the back of the book touts nothing here needs fixing as ‘a stunning attack on the pretentious white male gits who see poetry as an exalted profession to keep away from those who are loud, black, female, happy, or even in possession of lives outside poetry.’ This is a just war, and I’d rather be on Clarke’s side than the opposing forces’. But, as important as Clarke’s mission is, there are places where her strategy could use improvement. She sometimes relies on clichéd language instead of inventing her own state-of-the-art verbal weaponry, or marches through uncontested territory when she could be digging trenches closer to the front.

Let me continue by praising the book’s high points. The opening poem, ‘in karikatur australich deutsch’, showcases Clarke’s talents at their best. This playful German-English macaronic brings a humourous touch to the themes of childhood discipline, authority, and race. The jokes snap: Clarke arranges the first line so that ‘Epping’ (the name of both a Sydney and a Melbourne suburb) sounds hilariously German in the second line, as her speaker drily explains getting in trouble:

spoke / loudly
between the third and fourth
quadratic equations
of a forty seven minute study block

in the chalk-duster quiet
my mathematik teacher happened
to be speaking/ as well

Continue reading →

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Το βιβλίο που παρουσιάζω σήμερα είναι ένα μικρό σε μέγεθος και 130 περίπου σελίδων βιβλίο, αλλά είναι άκρως σημαντικό από την άποψη του περιεχομένου. Είναι μια ανθολογία ποιημάτων του μεγαλύτερου, ίσως, ποιητή της ελληνουστραλιανής Διασποράς, Δημήτρη Τσαλουμά, μεταφρασμένων στα γαλλικά. Στο εν λόγω βιβλίο δημοσιεύονται και στις δύο γλώσσες, αγγλικά και γαλλικά. Είναι ποιήματα που έχουν αρχικά γραφτεί στην αγγλική γλώσσα και προέρχονται από τις συλλογές “Falcon drinking”, “Portrait of a dog”, “The barge”, “The harbour”, “New and selected poems” και “Helen of Troy”, ενώ το τελευταίο ποίημα –που παρέμενε αδημοσίευτο έως τη στιγμή της έκδοσης του ανά χείρας βιβλίου- “An Envening Song” έχει δώσει και τον τίτλο στο όλο έργο.

Η πραγματοποίηση του εν λόγω έργου δεν θα ήταν δυνατή αν τα ποιήματα του Δημήτρη Τσαλουμά δεν τα περιέβαλε με την πρέπουσα αγάπη και τον αρμόζοντα σεβασμό ο Γάλλος μεταφραστής Pascal Laurent, ο οποίος σε συνεργασία με τις “δικές μας” Owl Publishing και την Ελένη Νίκα, έδωσε μια εξαιρετική μετάφραση των ποιημάτων του Τσαλουμά, με στόχο να παρουσιάσει και στο γαλλικό κοινό μια ενδελεχή εικόνα του έργου του τελευταίου.

Η έκδοση φέρει τη σφραγίδα του εκδοτικού οίκου Orphee (Ορφέας) και έχει γίνει στη σειρά La Difference. Πριν την παράθεση των ποιημάτων φιλοξενείται εν είδει προλόγου απόσπασμα εισαγωγικού κειμένου της Ελένης Νίκα που είχε δημοσιευτεί στο βιβλίο “Dimitris Tsaloumas, A voluntary exile” Owl Publishing 1999, σε μετάφραση επίσης Pascal Laurent.

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: “Η ποίηση είναι η πρωταρχική λέξη. Μύθοι, έπη, χρησμοί, φωνές μυστηρίου και μυστικισμού, λόγια αγάπης, αγανάκτησης, εξέγερσης, ελπίδας ή και χιούμορ, της καθημερινής ζωής και της μοναξιάς … κλασική ή μοντέρνα, οικεία ή άγνωστη, αυτές είναι οι πολλές φωνές της ποίησης που ο Ορφέας θέλει να ακούσει περισσότερο από ποτέ, επειδή είναι δικές μας”.

Ο δε μεταφραστής Pascal Laurent, σημειώνει ότι στην περίπτωση της μετάφρασης των ποιημάτων του Τσαλουμά, η ίδια η μετάφραση ήταν το ακριβές αποτέλεσμα της στενής και διαρκούς συνεργασίας (άνω των δύο ετών) μεταξύ του ποιητή και του ιδίου, υπό απολύτως δίγλωσσες ανταλλαγές επιστολών, που όμως διανθίστηκαν με καλοκαιρινές συναντήσεις στη Λέρο, το νησί του ποιητή.

“Ο Δημήτρης και η ποίησή του ήταν η πρώτη εικόνα που συνάντησα … Η ακρίβεια και η σαφήνεια της κάθε εικόνας είναι οι προτεραιότητές μου, γιατί είναι η εικόνα που υποτίθεται ότι ρυθμίζει την κατεύθυνση της μετάφρασης. Το γεγονός είναι ότι οι εικόνες εμφανίζονται μπροστά μου την ίδια στιγμή και δεν μπορούν να μεταβληθούν χωρίς να επηρεαστεί το νόημα. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό για μένα ότι η μετάφραση θα πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν σαφέστερη… Σύμφωνα με τον Δημήτρη, η εικόνα που δίνει ένα ποίημα θα πρέπει να διατηρηθεί προσεκτικά μέσω μιας κυριολεκτικής μετάφρασης” λέει ο μεταφραστής.

Δεν ξέρω αν οι Owl Publishing θα διαθέσουν το βιβλίο αυτό και στην Αυστραλία –και πρέπει-, ωστόσο μπορείτε να τις επισκεφθείτε στη διεύθυνση http://www.owlpublishing.com.au

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ομογενειακή εφημερίδα της Μελβούρνης “Νέος Κόσμος”, Σάββατο, 17 Μάη 2014.