Όταν σε ρώτησα: «Έχω την άδεια να σας προστατεύσω ο καημένος;»

Είπες: «Μα, κύριε μου, είστε τόσο τετριμμένος!»

Όταν σε ρώτησα: «Μπορώ σε κάτι να σας βοηθήσω;»

Είπες: «Ίσως μια άλλη φορά… Όχι τώρα, θα αργήσω».

Όταν σου ζήτησα: «Μικρή μου, δώσε μου για ανταμοιβή ένα φιλί!»

Είπες: «Θεέ μου, φιλί; Τι είναι αυτό που θέλετε από μένα, δηλαδή;»

Όταν διέταξα: « Έλα μαζί μου, πάμε εκεί που μένω!»

Είπες: «Αχ, επιτέλους! Έτσι σε θέλω: αποφασισμένο!»
`
ΕΠΙΜΕΤΡΟ:

Ο Έριχ Μύσαμ γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1878 στο Βερολίνο. Υπήρξε γιος του εβραϊκής καταγωγής φαρμακοποιού Ζίγκφριντ Ζέλιχμαν και της συζύγου του Ρόζαλη και είχε τρία ακόμα αδέλφια. Μεγάλωσε στην πόλη Λύμπεκ.

1896 -1900
: Αποβάλλεται από το Γυμνάσιο εξαιτίας «σοσιαλιστικών εξτρεμιστικών ενεργειών». Μεταξύ 1896 – 1899 ολοκληρώνει την μαθητεία του ως φαρμακοποιός και εργάζεται ακολούθως ως βοηθός φαρμακοποιού μέχρι το 1900 σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας.

Το 1901 εγκαθίσταται ως συγγραφέας στο Βερολίνο και γίνεται μέλος της ομάδας ποιητών «Νέα Κοινωνία». Έρχεται σε επαφή με το αναρχοκομμουνιστικό κίνημα της εποχής.

1901 – 1904
: Στα χρόνια που ακολουθούν εξελίσσεται σε εκπρόσωπο ενός «λογοτεχνικού Αναρχισμού» και εκφράζεται κατά των αστικών κανόνων και της κρατικής επιβολής. Σ΄αυτόν τον «Συναισθηματικό Αναρχισμό», όπως τον ονόμαζε, συνυπάρχουν θέσεις διάφορων θεωρητικών της Αναρχίας, όπως του Μπακούνιν και του Κροπότκιν, αλλά και στοιχεία ενός αστικού Ιντιβιντουαλισμού, όπως αυτά απαντιούνται στον Νίτσε. Το ίδιο χρονικό διάστημα δημοσιεύει κείμενα του σε διάφορα πολιτικά περιοδικά επικρίνοντας το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα για αστικές τάσεις και απορρίπτοντας τον Μαρξισμό εξαιτίας αυταρχικών χαρακτηριστικών.

1904 – 1924
: Καλεσμένος από φίλους επιχειρεί με τον ερωτικό του σύντροφο Γιοχάνες Νολ εκτενή ταξίδια στην Ζυρίχη, Ασκόνα, την Βόρεια Ιταλία, στο Μόναχο και την Βιέννη. Επιστρέφοντας στην Γερμανία ιδρύει την «Ομάδα Πράξη» για την προπαγάνδα του υποπρολεταριάτου. Συλλαμβάνεται το 1910 κατηγορούμενος για συνομωσία, αλλά αθωώνεται λίγο αργότερα.


Μεταξύ 1911 – 1919 εκδίδει το έντυπο «Κάιν, Περιοδικό για την ανθρωπιά». Κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου προσπαθεί να ιδρύσει χωρίς επιτυχία ένα σύλλογο ακτιβιστών κατά του πολέμου.
Επειδή αρνείται να πάρει όπλο καταδικάζεται σε εξάμηνη φυλάκιση το 1915. Το 1916 έρχεται σε επαφή με την ομάδα «Σπάρτακος» και γίνεται ο κύριος διοργανωτής διαμαρτυριών και απεργιών εναντίον του πολέμου.
 Μετά την καταστολή της λεγόμενης Βαυαρικής Σοβιετικής Δημοκρατίας καταδικάστηκε σε φυλάκιση 15 ετών, αφέθηκε όμως ελεύθερος το 1924. Εγκαθίσταται στο Βερολίνο όπου εκδίδει το αναρχικό περιοδικό «Ένδειξη».

Ανάμεσα στα έτη 1925 και 1929 δραστηριοποιήθηκε στους κόλπους της οργάνωσης «Κόκκινη Βοήθεια», φιλικά προσκείμενης στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας. Από την οργάνωση αποχώρησε το 1929, αφού στο μεταξύ είχε αποτάξει και το Ιουδαϊκό θρήσκευμα. Λίγο μετά την άνοδο των εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία, συνελήφθη το 1934, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Οράνιενμπουργκ. Η ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στον φασιστικό τύπο έλεγε: «Ο Εβραίος Έριχ Μύζαμ κρεμάστηκε στο κρατητήριο».


Εκτός από πολιτικά κείμενα, ο Μύζαμ έγραψε πλήθος ποιημάτων, θεατρικά έργα και ημερολόγια.

*Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης. Από το http://www.poiein.gr/archives/28014/index.html#more-28014

Wild
by Libby Hart

Pitt Street Poetry, 2014

Poetry might be whispering these days, but only fools fail to hear it. The whisper might be the tough sibilance of protest, it might be the swirl of nostalgia for what will soon be lost and irretrievable, it might be the resilient, gnomish murmur that tells of what cannot be suppressed, and cannot either ever be quite directly expressed. And so, Huginn and Muninn open Libby Hart’s new collection of poetry.

It is fitting that they are the voices of two ravens. The Little Raven, Melbourne’s ubiquitous crow, was the constant presence at the local tip across the road, or in vacant blocks of land nearby, or in the backyard trees of my childhood; they were the strong and insistent scavengers growing healthy on the detritus of our suburb. When we are gone, they will be there, still feasting.

Libby Hart’s ravens are whispering to the gods about the stars, encouraging the ferocity of the bear-woman of Ursa Major, singing a song to the song of the Southern Right Whale, meditating on the washed up corpse of a cormorant, and then there is the inked raven itself in a poem. The poet’s namesake, her ‘stag’, is given a small portrait among these wild ones:

Startled heat, tremble of branch,
a breath-cloud half hidden
By the rain’s slant. Hold still. (from ‘Stag’)

Continue reading →

South in the World
by Lisa Jacobson
UWA Publishing, 2014

For three weeks in Japan I’ve read and re-read Lisa Jacobson’s new collection of poems: in subways, on shinkansen, in parks, cafés, restaurants and my apartment – up on the twelfth floor of the hilly suburb, Dainohara, in Sendai. The poems, now fiercely dog-eared, have become my familiars; challenging, apostrophising and snaking/drifting/sidling into my consciousness, they have shaped my thinking and insinuated themselves into my conversations with ‘native English-speaking’ colleagues, Japanese friends and ex-students.

These are deftly subtle and insightful poems – worldly and ‘spiritual’, artificed to bring out the particularities of a ‘glocal’ Australian consciousness, youthful idealism and a difficult complexity.

Section One opens with the wry ‘Several Ways to Fall Out of the Sky’ and ends with the mock heroic, ‘Habits formed by Eternity’, where ‘God falls to earth with a resounding clang … Dog-tired … in his faded cardigan.’ This is antipodean iconoclasm, as ‘blowflies hover like small black angels’. In ‘Why, When we Fall off things, We Fall Down’, a more venal fall ‘from a car’ to escape the ‘Stable Boys’, some ‘mates’ intent on sexual assault, and the tongue-in-cheek advice to a daughter about gravity add a sense of real danger and whimsical metaphysics to the post-lapsarian consciousness. For Jacobson, the sadness and dividuality of ordinary experience, the ‘deadweight of oxygen; / its brash insistence’, slows our ‘Traffic with Angels’. Though even here, there are ‘Signs of Life’ that, in her womb-with-a-view sonnet ‘Emergence’, Jacobson can see quickening: God’s ‘slow reading’ and the ‘longevity of a prayer’ might register as ‘clouds of budgerigars’ or ‘A woman [turning] like fruit / to the light’. These are rich, suggestive, metaphorical explorations of the ‘wheelbarrow’ that is human life.

Continue reading →

By Jeff Sparrow*

Collected Poems: Lesbia Harford
by Oliver Dennis (editor)
UWA Publishing
152pp
$29.99AU
Published September, 2014
ISBN 9781742585352

When Lesbia Harford died in 1927, she left behind three thick and neatly-lined exercise books full of handwritten poetry. These, now housed in the Mitchell Library, provided the basis for Nettie Palmer’s The Poems of Lesbia Harford (1941) and, in 1985, Drusilla Modjeska and Marjorie Pizer’s expanded collection, published under the same title.

Now we have a new and even more comprehensive edition, courtesy of Oliver Dennis and UWA Press. In his introduction to Collected Poems, Dennis writes:

Of the nearly four hundred poems in manuscript, just over half that number are reproduced here; of these, a third or so … have not, to my knowledge appeared in print previously.

Bringing so much writing by an important but under-appreciated Australian poet into the public arena is a major achievement, for which both editor and publisher should be congratulated. It is, however, regrettable that the new volume diminishes Harford’s work with an editorial framing that feels unpleasantly gendered.
Much of what we know about Harford’s life comes from research conducted by Pizer, a former Communist Party member personally acquainted with some of Harford’s circle. Dennis bases his introduction almost exclusively upon this material, ignoring, for instance, Ann Vickery’s recent study in Stressing the Modern (2007). Perhaps lacking Pizer and Modjeska’s political sympathies, he interprets it in ways that are frustrating and tendentious. For example, he writes:

Whereas many poets of the time – Mary Gilmore or Banjo Paterson, for example – wrote with an eye to establishing an Australian literature, Harford clearly never gave a moment’s thought to abstract notions of culture or nationhood … She instead found her place out of view, where she was free to articulate a distinctive brand of pure, incidental song.

Continue reading →

Ελάχιστοι θυμούνται σήμερον τον Θεόδωρον Ντόρρον, τον πρώτον υπερρεαλιστήν Έλληνα ποιητήν, ο οποίος με την μοναδική του ποιητικήν συλλογή “Στου γλυτωμού το χάζι” τάραξε τα λιμνάζοντα ποιητικά ύδατα της πατρίδος μας. Η συλλογή αυτή του Θεοδώρου Ντόρρου εξεδόθη εις το Παρίσι και διανέμετο δωρεάν εις τας Αθήνας.

ΙΙ. Πολλαί εικασίαι εγένοντο αναφορικώς προς το όνομα του ποιητού. Ο Γιάννης Κορδάτος δεν γνωρίζει αν το Θεόδωρος Ντόρρος είναι ψευδώνυμον ή το πραγματικόν όνομά του. Ο Μάρκος Αυγέρης το θεωρεί ως ψευδώνυμον ανθρώπου ο οποίος θέλει να δημιουργήσει θόρυβον, “να κάνει ντόρο” και ο οποίος δεν επίστευεν αρκετά εις την σοβαρότητα του εγχειρήματός του. Ωστόσον ο Θεόδωρος Ντόρρος ήτο υπαρκτόν πρόσωπον. Επρόκειτο περί Ελληνοαμερικανού εγκατεστημένου εις το Παρίσι τα στοιχεία του οποίου ευρέθησαν εις τα κατάλοιπα του Θράσου Καστανάκη και είναι σήμερον κατατεθειμένα στο ΕΛΙΑ. Πέραν πάντως όλων αυτών ο Ντόρρος δεν ενεφανίσθη ξανά εις τα γράμματα.
Continue reading →

New Works on Paper
by Luke Beesley

Giramondo Publishing, 2013

I’ve been meaning to write this review for a year – in fact, there’s a wine stain on my copy and I can pinpoint the exact date that I first put it on my to-do list (i.e. engaged in other work → frustration → tipped glass). Despite all of my sideways swerving, a year is a good amount of time to let Beesley’s recurring bees swirl around the head; a year helps one to figure out their tune. Or, as the poet writes, ‘It’s not about bees. There are no bees.’ Have I tipped the wine glass again?

New Works on Paper reminds me of Stein’s Tender Buttons: windows open out to an ‘other’ view, wholly within our grasp but difficult to articulate; a sensual vision can feed the poet as well as food (‘You wear your aubergine swimmers that answer to no one. I peel you’ (24); ‘You caught the asparagus-green, oiled and wok-fired lights’ (25)); philosophical sketches on modern living are passed through a (green) prism: ‘After taking pencil shavings (green) out of the sharper than the air’ (15); ‘The green light inside/ a canary’ (54). Indeed, the following poem suggests the poet’s nearness to Stein, as he quotes her in the epigraph (‘all is as all as, is yet or as yet’):

Funny, to be in nature might be like

what? It is surprisingly icy, the sky.
Is it something within, or without?

I see as much from a window, hear.

I collect twigs. Fantastic. It’s a word
I’ve been meaning to use it
won’t take
isn’t necessary, or this evening – sky.

Near is nature might be like. As in it is.

(‘In Nature,’ 7)
Continue reading →

Breaking New Sky: Contemporary Poetry from China

edited by Ouyang Yu

Five Islands Press, 2013

Breaking New Sky is a happily variegated collection of work by contemporary Chinese poets, edited and translated by Chinese-Australian poet, novelist and translator Ouyang Yu. Strangeness produced by means of a ‘neutral’ or ‘plain’ English (a ‘Yu signature tone’) gives the poems and their objects a riddle-like quality whose pleasures and dramas implicate food, sex, work, river systems, animals, domestic space, relationships, the medical system, nostalgia, death, farming and sleep. This plainness is put to work as the material of an aphoristic narrative mode that defines this anthology; making small claims continuously and thereby amassing charm.

Yu’s introduction begins with an account of a ‘new taste’ he has experienced while running Chinese-to-English translation workshops for Chinese students in Melbourne: a preference for ‘down-to-earth’, ‘subtle and plain speaking’ poems. His anecdote serves to place the translations in Breaking New Sky under the sign of plainness, a category that introduces prose, ‘heart to heart’ communication, the familiar and normal (I’m thinking of ‘plain food’), ease of access, assimilation, the unremarkable, blending in and plainclothes policing as modalities for the poems. There’s also a plainness to Yu’s ‘direct translation’: lines like Zhou Suotong’s ‘I saw the back of a grass-hoeing person’ or He Xiaozu’s ‘even the mah-jong players don’t get in touch / making you feel a bit odd’. Yu’s direct translation method aims to render the original language ‘literally’, to produce ‘poetry that fills the lacuna of a target language … with something so quotidian in the source language, that one’s sense is numbed’. Another result is a highly productive, stretched or slow English.

Continue reading →

Collected Poems: Lesbia Harford
edited by Oliver Dennis

UWA Publishing, 2014

In the foreword of this long overdue volume, Les Murray writes that he considers Lesbia Harford to be ‘one of the two finest female poets so far seen in Australia; the other has to be Judith Wright’ (xviii). This is an extravagant contention, but it is not without foundation. Further, Murray’s claim warrants being extended beyond the confines of gender for, to my mind, Harford should be just as readily compared to some of Australia’s finest male poets including Les Murray, Kenneth Slessor, A. D. Hope, Bruce Dawe, Douglas Stewart, David Malouf and David Brooks (albeit that the tenor of Harford’s poetry is decidedly less conservative than some of these poets). Accordingly, it is quite tragic that Harford has, up until now, occupied such a minor place in Australian literary history for, as this volume amply attests, she produced what can only be described as some of Australia’s most evocative poetry.

Born in 1891 and dying in 1927 at the age of only thirty-six from the combined effects of pulmonary tuberculosis and a bacterial infection of the heart, Harford published very little in her lifetime and held so strongly to her uncompromisingly modern and free-spirited vision that she turned down opportunities for publication. Indeed, she refused to give Percival Serle, renowned Australian biographer, permission to publish one of her poems because her need to live an authentic life took precedence over concerns about her artistic after-life: ‘Your anthology will be read in many places for many years. I would not care to be recalled to the memory of distant friends by the poem you have chosen … You see, I take my poetry seriously and I am in no hurry to be read’ (xx). It is fortunate that Harford took this approach because the fluid nature of her sexual identity and her unselfconscious ability to express this within her poetry would, no doubt, have met with rejection and/or hostility at the time that she was writing. Being in no hurry to publish thereby gave her the freedom to commit wholeheartedly to her unflinchingly honest and searingly personal poetic vision. Moreover, it ultimately worked to preserve the wonderfully uninhibited nature of her poetry for posterity. During the years that she was writing, it is highly unlikely, for instance, that the following words from her poem ‘I can’t feel the sunshine’ would have been published:

Would that I were Sappho,
Greece my land, not this!
There the noblest women,
When they loved, would kiss.

Continue reading →

Σαν προχθές, 3 Νοέμβρη, πριν από εκατό χρόνια, τη νύχτα, ο Αυστριακός ποιητής Γκέορκ Τρακλ, ψυχικά διαλυμένος, σίγησε για πάντα στο στρατιωτικό νοσοκομείο της Κρακοβίας, Έτσι, ο 20ός αιώνας έχασε, στην αυγή του κιόλας, μια από τις αυθεντικότερες ποιητικές φωνές του.

Με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ο υπερευαίσθητος ποιητής, τον οποίο χαιρέτισε με θαυμασμό ο Ρίλκε, επιστρατεύτηκε σε μονάδα του Υγειονομικού και στάλθηκε στο μέτωπο. Μετά τη μάχη του Grodek (στη σημερινή Ουκρανία) υποχρεώθηκε να αναλάβει ολομόναχος την περίθαλψη ενενήντα βαριά τραυματισμένων, αρκετοί από τους οποίους αυτοκτόνησαν μπροστά στα μάτια του. Απελπισμένος από την αδυναμία του να βοηθήσει, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, όμως τον πρόλαβαν οι σύντροφοί του την τελευταία στιγμή. Μεταφέρθηκε στην ψυχιατρική πτέρυγα του νοσοκομείου. Λίγες ημέρες αργότερα πέθενε από ισχυρή δόση ναρκωτικών.

Οι εκδόσεις Περισπωμένη βλέπουν την επικείμενη έκδοση της ποίησης του Τρακλ (μετάφραση-σημειώσεις-επίμετρο: Θανάσης Λάμπρου) ως αφορμή να θυμηθούν, δηλαδή να βάλουν στην καρδιά και να σκεφτεί τους νεκρούς του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα από τα θύματα του οποίου ήταν και ο 27χρονος ποιητής.

Translations of poems by Xu Lizhi (许立志), the Foxconn worker who committed suicide on 30 September 2014, at the age of 24, in Shenzhen, China. Also includes an obituary with some explanatory notes. Note: Below are translations by friends of the Nao project, starting with Xu’s departing poem and an obituary, followed by other poems from 2011 to 2014. By translating these poems, we aim to memorialize Xu, share some of his excellent literary work, and spread awareness that the harsh conditions, struggles and aspirations of Chinese migrant workers (including but not limited to Foxconn) have not diminished since the more widely-publicized spate of 18 attempted Foxconn suicides in 2010, resulting in 14 deaths.

Insiders report that thereafter, although the frequency of suicides decreased (mainly due to Foxconn’s installation of nets making it more difficult for workers to jump from their dormitories, along with the development of workers’ collective resistance), such suicides have continued to the present. Including Xu Lizhi, at least 8 cases have been reported in the media since 2010, but insiders say that many other cases go unreported. We hope that in the future, workers in Foxconn and elsewhere manage to find ways around such companies’ military-style discipline and surveillance, come together, and forge collective paths out of this capitalist world of death, into a world worth living in. Don’t give up! Feel free to repost these translations anywhere.

Continue reading →