ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΕΝΑΝΙΔΟΥ*

Στην ατομική της έκθεση στο χώρο 35, η Γεωργία Τρούλη με το τίτλο « Sang» αποπειράται να μας εισάγει στον εύθραυστο, εικαστικό της κόσμο, έναν ασπρόμαυρο μικρόκοσμο, με υποδόριους δεσμούς τις πνευματικές εσωτερικές διαδρομές που διανοίγουν την υπόστασή του σε μία άλλη διάσταση πέρα από την πρώτη ανάγνωση, πέρα από το εμφανές , το ορατό. Μπορεί στα γαλλικά το « Sang» να σημαίνει «αίμα» αλλά στα Αγγλικά σημαίνει μεταξύ των άλλων «συνθέτω ποίηση». Τίτλος λοιπόν, που από τη μία αφορά άμεσα την καλλιτεχνική πρακτική της σε σχέση με τα υλικά που χρησιμοποιεί από το εργαστήριο αιμοδοσίας στο οποίο καθημερινά εργαζόταν,αλλά από την άλλη αφορά την υπόστασή της ως ποιήτρια.

Στην καλλιτεχνική της πρακτική διαπραγματεύεται την επικοινωνία, το φορτίο των λέξεων την οντολογική υπόσταση του κώδικα πάνω σε ακρυλικές πλάκες αιμοδοσίας ή διηθητικό χαρτί εργαστηρίου που σε πρώτη χρήση είχε αίμα . Το αίμα/λέξη με το συμβολικό φορτίο της πρωτογενούς μονάδας ύπαρξής μας, αίμα ως δηλωτικό της σωματικότητας εγγεγραμμένο εκεί που οι λέξεις παίρνουν παλιμψηστικά τη θέση του και γίνεται Λόγος εκείνος ο Λόγος που μπορεί να κυοφορεί ποίηση. Συστήματα γραφής που αποκτούν τη δύναμη του συμβόλου προσωπικά για τον καθένα.

Κάθε γράμμα, σύμβολο /μονάδα του ελάχιστου, αποτελεί δομικό στοιχείο της σύνθεσής της, συνθέτει ένα όλο ένα πλήθος που αποκτά νόημα, δυναμική και μεταμορφώνεται σε φορέα νοήματος.Τα αποτυπώνει, τα επαναδιατυπώνει και επαναφέρει μία προσδοκία για το πέρα από το πραγματικό και μέσα στην ενικότητά τους, τη μοναξιά τους, τα μετουσιώνει, υπογραμμίζοντας την εννοιολογική τους υπόσταση. Γράφει στίχους από ποίηματά της σε επανάληψη, ανακόπτοντάς τα από το συμβατικό νόημα έλευσής τους ώστε να επιτελεσθεί η αναγωγή των αφηγημάτων και των επεισοδίων της φόρμας, σε γλώσσα.

Ο ρυθμός, η επανάληψη λειτουργούν ως ένας εσωτερικός συνεκτικός δεσμός συμβόλου και μορφής προσδίδοντας την αίσθηση του ταξιδιού μέσα στην ιστορία και το χρόνο. Ενσωματώνει στο έργο της διάφορα είδη γραφής, από σπηλαιογραφίες, γραφές διαφόρων λαών και greeklish, μέχρι μπράιγ και σήματα μορς. Απωθώντας ο,τιδήποτε περιττό, κρατά το ουσιώδες, με μία ιδεαλιστική-ποιητική ερμηνευτική αντιμετώπιση της φόρμας, μία διαλεκτική συλλειτουργία κώδικα/γραφής και σχήματα.

Γεννά μοτίβα λιτά και απέριττα, που ενέχουν όλη την ιδιότυπη αισθητική της συνθετικής της γλώσσας, με λιτότητα, απλότητα, αμεσότητα, ουσιώδη στοιχεία τόσο ως προς την ποιότητά τους, όσο και ως προς την συμβολική αναγωγή τους.

Ο ελλειπτικός της λόγος με αρχέγονη αμεσότητα, μορφική καθαρότητα, απλότητα στην έκφραση, ποιητική ερμηνευτική αντιμετώπιση, παραπέμπει και διαχέει σε μία ποιητική διάσταση με αφηγήσεις, μέσα από τη σιωπή, την απομόνωση και την μυστική συνθήκη ανάμεσα στο δημιουργό και θεατή. Με έναν χειροποίητο, προσωπικό, υποβλητικό τρόπο, με τρυφερότητα και ευαισθησία και την εσωτερική της ρυθμολογία που αγγίζει την ποιητική διάσταση της φόρμας, δημιουργεί, ένα κοινό μυστικό, ανείπωτο που μόνο ο καλλιτέχνης και ο θεατής ανακαλύπτουν μέσα από τη θέαση του έργου.

*Η Μαρία Κενανίδου Mείναι ιστορικός τέχνης-curator.

Το Τεφλόν παρουσιάζει δύο πολύπτυχα αφιερωμένα σε δύο από τους σημαντικότερους ποιητές του βερολινέζικου αντεργκράουντ.

Jannis Poptrandov: Η Ευρώπη μυρίζει τελειότητα

Ο Γιάννης δεν έχει χρήματα να πληρώσει τον λογαριασμό του ρεύματος. Σιχτιρίζει το αφεντικό του. Αναρωτιέται πότε επιτέλους οι εργάτες θα πάρουν την εξουσία. Κλέβει χαρτί τουαλέτας απ’ τη βιβλιοθήκη. Παραγγέλνει μπιζελόσουπα αλλά δεν τον σερβίρουν επειδή έχει φάτσα μετανάστη. Βλέπει το αίμα της Άνγκελας Μέρκελ να στάζει στο κέντρο του αιώνιου σκότους.

Με όπλα του το καυστικό χιούμορ και τον σαρκασμό, ο Γιάννης Ποπτραντόφ καταγράφει και σχολιάζει τον εργασιακό ζόφο, την πίεση, το άγχος και τα αδιέξοδα που βιώνει το πολυεθνικό προλεταριάτο στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Μας αφηγείται σπαρταριστές ιστορίες από την καθημερινότητά του σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί η εργασιακή ανασφάλεια, η μερική και προσωρινή απασχόληση, ο ρατσισμός, η υποτίμηση της εργασίας και της ζωής της εργατικής τάξης.

[Πατήστε εδώ για να ακούσετε το ποίημα του Γιάννη Ποπτραντόφ «Κίτρινη μεν, όχι όμως η κίτρινη», το οποίο δημοσιεύτηκε στο τχ. 13 του Τεφλόν]

Kai Pohl: Σφηνάκια πανικού, λεκέδες από πίσσα

Ο Κάι μάς συμβουλεύει να μην αγοράσουμε εισιτήριο για την επανάσταση. Δυσανασχετεί με το μουρμουρητό των χρήσιμων ηλιθίων. Προσπαθεί να καθαρίσει με πίσσα τους λεκέδες από αίμα. Μας προειδοποιεί ότι το δηλητήριο δεν βρίσκεται στο υγρό αλλά στο ίδιο το ποτήρι. Πληκτρολογεί λέξεις κλειδιά και περιμένει την παράνοια να εμφανιστεί στην οθόνη.

Μια από τις πιο δραστήριες φιγούρες της γερμανικής αντικουλτούρας, ο Κάι Πολ χρησιμοποιεί την τεχνική του cut-up προκειμένου να αποδομήσει και να παρωδήσει τον κυρίαρχο λόγο. Αντλεί τα υλικά του από βιβλία, άρθρα εφημερίδων, διαφημιστικά κείμενα και, κυρίως, από τυχαίες αναζητήσεις στο ίντερνετ˙ τα ποιήματά του αποτελούν μικρούς πολιτικούς στοχασμούς, σκωπτικές επιθέσεις ενάντια στην εξουσία και στην κοινωνία του θεάματος.

Τα έσοδα από τα πολύπτυχα θα διατεθούν για την έκδοση των επόμενων δύο τευχών του Τεφλόν.

Σπεύστε τα:

Αθήνα
Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18
Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28
Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37
Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Καλλιδρομίου 30
Αλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22

Θεσσαλονίκη [από 12/4]
Βιβλιοπωλείο Κεντρί, Δημ. Γούναρη 22
Βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν, Εθν. Αμύνης 14

Ηράκλειο
Da, Ντεντιδάκιδων 15
Βιβλιοπωλείο Αναλόγιο, Ρούσου Χούρδου 8
Βιβλιοπωλείο Κίχλη, Ευγενικού & Χάνδακος-Βουρβάχων 1
Βιβλιοπωλείο Φωτόδεντρο, Κοραή 21

Για παραγγελίες επικοινωνήστε στο teflon08@gmail.com
Κόστος: 2€/έκδοση + ταχυδρομικά

Jannis Poptrandov
Στα χαρακώματα της καταγάλανης θάλασσας από μπετόν

Ο διοργανωτής της πρόσφατης
λογοτεχνικής βραδιάς μού έδωσε
τριάντα ευρώ, μπήκα λοιπόν στο μετρό
και για να ξοδέψω τα χρήματα άρχισα
να πηγαίνω πέρα δώθε και ύστερα ένιωσα
το στομάχι μου να γουργουρίζει
και κατέβηκα κάπου στο ενδιάμεσο
και τέσσερις ή πέντε γωνίες αργότερα
είδα την εξής πινακίδα:

Φαγητό σαν της μαμάς

Μπήκα στο μαγαζί και είδα μια
γκριζομάλλα με καταγάλανη ποδιά
να στέκεται μόνη της πίσω απ’ τον πάγκο
και παρήγγειλα μπιζελόσουπα.

«Σερβίρεται με χοιρινό κρέας», είπε αυτή.
Εγώ δεν είπα τίποτα και κείνη με κοίταξε
απ’ την κορυφή ως τα νύχια.
«Είστε Μωαμεθανός, έτσι δεν είναι;»
«Όχι», είπα εγώ.
«Θέλετε μεγάλη ή μικρή μερίδα;»
«Σήμερα έκανα αίτηση για τη γερμανική υπηκοότητα», είπα.
Κι αυτή είπε:
«Η μπιζελόσουπα μάς έχει τελειώσει.»

Kai Pohl
Egoshooting

Το μουρμουρητό των χρήσιμων
ηλιθίων στην τράπεζα, στο δωμάτιο του
ξενοδοχείου˙ οι αστικές νευρώσεις τους,
ο ισόβιος δονζουανισμός τους,
η πίστη τους στο τίποτα ως μέσο
αυτοβελτιστοποίησης. Ο φόνος είναι
για τους ανθρώπους ένα υπεράθλημα,
τους αρέσει να ξεκοιλιάζουν τους
ανταγωνιστές. Δημοσιονομική
εξυγίανση ονομάζεται η πιο φτηνή
μορφή κυριαρχίας, το κυνηγητό που
παίζουν τα παιδιά λέγεται ανταγωνισμός,
η αειφορία είναι ένα κράμα του χρόνου που
απομένει και της επίθεσης των eurofighters.
Βάλτε τη βαλβίδα εξάτμισης στον κώλο σας,
αφήστε την ψωλή σας να επιμηκυνθεί
μέχρι το φεγγάρι, ανατινάξτε το μυαλό σας
με το Know Your Enemy. Δεν χρειάζομαι
τις διαφημίσεις ούτε τις ειδήσεις, ζωντανά
από το κυβερνητικό μέγαρο. Δεν χρειάζομαι
κανένα κυβερνητικό μέγαρο. Δεν χρειάζεται
να δω το αίμα μου να χύνεται, για να βεβαιωθώ
ότι είμαι ζωντανός.

Μετάφραση: Jazra Khaleed
Επιμέλεια-διορθώσεις: Ράνια Καραχάλιου, Kyoko Kishida
Εικονογράφηση: Kai Pohl
Σελιδοποίηση: Morgan S. Bailey

ΠΟΙΗΣΗ
ISBN 978-618-5155-14-8
σελίδες 48
διαστάσεις 21 Χ 14 εκ.
τιμή 9 ευρώ

Το εξώφυλλο φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Χρήστος Μαρκίδης

Το «κοινωνικό πρόβλημα», αποτελεί τη λύδια λίθο στα ποιήματα που συνθέτουν τον «Κούκο». Με αξιόπιστο στίχο, η ποιήτρια, επιχειρεί τη μνημόνευση και καταγραφή των ασθενειών μιας ένοχης εποχής χωρίς να μπορεί να αδιαφορήσει για την ελαττωματική πραγματικότητα της κοινωνίας. Η συνήθης λυρική φύση της ποίησης, εδώ μετακινείται προς τη δραματική έκφραση, μια κατάσταση την οποία η Πελαγία Φυτοπούλου δείχνει να χειρίζεται με άνεση λόγω της αντίληψης περί δραματουργίας με την οποία την έχει διαποτίσει η ιδιότητα της ηθοποιού και θεατρικού συγγραφέα. Με αφετηρία πάντοτε την κοινωνική εμπειρία και την αισθητική της ελευθεριότητας αξιοποιεί την υπερρεαλιστική γλώσσα και της προσδίδει την οικεία μορφή μιας ποιητικής διαλέκτου, με θαυμαστή ωριμότητα –καρπός, αναμφίβολα, επίμοχθης και μακρόχρονης αφανούς προεργασίας.


ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ


Εδώ στον ουρανό έχουμε απ’ όλα

Κανένα παράπονο

Οι καλόγριες πετάνε

Κανείς δεν κλειδώνει την ομορφιά
Ζούμε χωρίς κεφάλι

Οι αυτοκτονίες λιγόστεψαν

Πεθαίνουμε κανονικά

Με υποχρέωσαν να κάνω διαθήκη

Σου άφησα μια κλωστή απ’ το γέλιο μου

Με απέσυραν βιαστικά
 
Βιογραφικό:
Η Πελαγία Φυτοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κατερίνη (1972). Ξεκίνησε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (παιδαγωγικό), ενώ παράλληλα φοίτησε σε σχολή δημοσιογραφίας. Πολύ σύντομα πέρασε την πόρτα του θεάτρου και αποφοίτησε από την Ανωτέρα Δραματική Σχολή «ΙΑΣΜΟΣ», Βασίλης Διαμαντόπουλος. Στη συνέχεια παρακολούθησε σεμινάρια αφηγηματικής υποκριτικής, σκηνοθεσίας, καθώς και το Suzuki Actor Method based upon of Tadashi Suzuki. Έπαιξε στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Ίδρυσε τη θεατρική ομάδα «ΣΕΙΡΙΟΣ» και ανέβασε θεατρικά έργα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη βία στην εκπαίδευση, ποιήματα και παραμύθια.Το 2012 εκδόθηκε το πολιτικό παραμύθι «Το ραβδί των καλικαντζάρων» (εκδ. ΙΑΜΒΟΣ). Το 2015 παρουσίασε ΙΟΝΕΣΚΟ και ΑΤΑΪΝΤΕ σε θέατρο της Γερμανίας. Ζει στα Εξάρχεια. Θεατρικά της ιδίας «Σείριος», Πώς ένα παιδί ανακαλύπτει τα δικαιώματά του «Κακτολούλουδο», Το νεκροταφείο των λουλουδιών «Θα το ονομάσουμε πρόγραμμα», Ένα αντιφασιστικό στιγμιότυπο γι’ αυτούς που θα γεννηθούν μετά.