Εκεί όπου πεθαίνουνε παιδιά

μένουν ανέστια τα τρυφερότερα πράγματα.

Ηλιοβασιλέματα τυλιγμένα στον μανδύα του πόνου 

Που μέσα τους θλιμμένη η ψυχή του κότσυφα.

Τη νύχτα αναγγέλλει—

Άνεμοι ασθενικοί φυσούν πάνω από 

Τρεμουλιαστό χορτάρι

Σβήνοντας τα ερείπια του φωτός

Σπέρνοντας θάνατο—

Πάντα

Εκεί όπου πεθαίνουνε παιδιά

Γίνονται παρανάλωμα τα φλογερά πρόσωπα

Της νύχτας, μοναχικά μέσα στο μυστικό τους—

Και ποιός γνωρίζει τα σήματα

Που στέλνει ο θάνατος:

Ευωδιά του δέντρου της ζωής

Αλέκτορα λαλιά που συντομεύει τη μέρα

Μαγικό ρολόι της φθινοπωρινής φρίκης

Στις παιδικές κάμαρες μπαίνουν, τις καταριούνται-

Κελαριστός, παρατεταμένος ύπνος του χρόνου

Βρέχει τα νερά στις όχθες του σκότους–

Πάντα

Εκεί όπου πεθαίνουνε παιδιά

Θολώνουν οι καθρέφτες των κουκλόσπιτων με μια ανάσα

Δεν βλέπουν πια τον χορό των λιλιπούτειων

Ντυμένο με τον χάρτη του παιδικού αίματος

Χορός που στέκει ακίνητος

Σαν κόσμος μέσα σε τηλεσκόπιο

Απόμακρος απ’ τη σελήνη

Πάντα

Εκεί όπου πεθαίνουνε παιδιά

Πέτρα κι αστέρια 

Και τόσα όνειρα πολλά

Μένουν ανέστια


*Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Ματώνουν τα σπλάχνα
Φωνή δεν βγαίνει
Μία χούφτα σκληρή σκορπίζει τον σπόρο μακριά
Ένα παιδί κρατώντας μια τρύπια μπάλα
Έπαιζε στο ξέφωτο χτες
Τώρα μάχεται στο χώμα θλιμμένο
Να αναπνεύσει ζητά
Της ζωής να ενώσει το ρήγμα
Που οι άνομοι άνοιξαν πάλι
Την μικρή αδερφή του
Απ’ το χέρι να πάρει στους μεγάλους τους δρόμους να πάνε
Να σηκώσει της μάνας την πίκρα
Να λειάνει την βαθιά της ρυτίδα
Και το δάκρυ να σφουγγίξει της πέτρας
Που βουβά την διαβρώνει
Της επιστήθιας πέτρας
Που στη ζέστα της έγερνε τα γλυκά καλοκαίρια
Να ονοματίσει το κακό που διανέμει την γη του

Φλογίζεται ο νους
Καπνίζει το τσουκάλι της οργής σιγανά
Ανασκιρτά η καρδιά
Ένα παιδί με γρατζουνισμένα τα γόνατα τρέχει
Σε ουρανού γειτονιές κυανές
Σε λωρίδες ανέμου λεπτές
Και σε χέρσα λιβάδια με ηφαιστείου κρατήρες
Ένα παιδί που σφαγιάστηκε άδικα
Πριν προλάβει το αίμα να ακούσει
Πριν να λύσει της καλής του το αίνιγμα
Πριν δονήσει την φύση του το μεγάλο το κάλεσμα
Ένα παιδί μοναχό
Χωρισμένο σε χίλιες ακτίνες
Όχι ήλιου ακτίνες θερμές
Αλλά νήματα κρύα στου θανάτου το πέπλο υφάδι σκαιό
Που σκεπάζει τη θεία μορφή και το πρώτο της ώρας του ξάφνιασμα

Πονούν τα βλέφαρα
Οι ίσκιοι πυκνώνουν
Το ταξίδι αργεί
Ένα αγγελούδι κρατά λεμονάνθια
Κάτω από την φτερωσιά του
Λεμονάνθια του γάμου απ’ τους μπαξέδες εκείνους
Που στα κλωνιά τους πάνω δραπετεύανε τ’ άστρα
Μην και λείψει το φως της ειρήνης
Η καλή καρτερία
Η γλυκιά προσμονή
Η ζεστή η ασφάλεια
Ένα αγγελούδι με μάτια μπλε
Με χείλη ρόδινα κι έναν άγουρο πόθο στα στήθη
Ένας επίγειος Θεός που συντρέχει τα ρόδα
Και γεμίζει τις άπατες στέρνες
Η θύρα η κέδρινη που ανοίγει το βιβλίο της αγάπης
Η καταπακτή που μέσα της φυλάμε ζωντανά τα όνειρα των παιδιών
Που στη μέση κοπήκαν αναίτια από καπνού μανιτάρι
Πριν προλάβουν να μεθύσουν με οίνο χαράς
Και ν’ ανοίξουν στο πράσινο φως σαν βεντάλιες χρυσές να απλωθούν
Στης πατρίδας το χέρι θυμωμένα στιλέτα να γίνουν

Παγώνει της σελήνης το τόξο
Λυγά η σημαία δακρυσμένη
Το αγκάθι κουμπώνει τα χείλη
Ένα παιδί γονατίζει στην άμμο
Να ξεθάψει πολέμου οβίδα
Να την κάνει σπιτιού ανθογυάλι γιασεμιά να του φέρει
Να γελάσει η μάνα ξανά σαν μωρό χαρωπό
Φλοκωτά να υφάνει στολίδια
Να γελάσουν κι οι δρόμοι
Να λουστούν στον ασβέστη και στην δροσό της αυγής να πνιγούν
Ένα παιδί σαν όλα τ’ άλλα της γης
Το παιχνίδι ν’ αρχίσει ξανά
Με την τρύπια του μπάλα και την μπλε του ματόχαντρα
Την ευτυχία να στοχεύσει το καλό ριζικό της γενιάς του
Με σφεντόνα παλιά του παππού του
Τον Θεό του να κάνει συμπαίχτη
Κι ο Θεός να του πει παραμύθια για τις νύχτες τις χίλιες
Στης Αστάρτης τους κόρφους μες σε εσθήτες λαμπρές
Το μυστικό να του μάθει τραγούδι του αγώνα τον κρυφό αναπαλμό

*Το ποίημα, η φωτογραφία της ανάρτησης και το βίντεο αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο Ποιώ στο http://gialeni.blogspot.com.au/2014/07/blog-post_23.html

Φωτογραφία: Francesca Woodman

Ένα μισοπεθαμένο Καλοκαίρι

Ξάπλωσε σε χώμα αλλοτινών Ερώτων

Κι’ένοχα αυνανίστηκε με τη θύμηση

Του ”κάθε πέρσι και καλύτερα”.

Η ευτυχία μου έχει ρίζες στο παρελθόν

Και οι καρποί των πόθων μου

Δεν υπάρχουν σε κανέναν επίγειο Παράδεισο

Μέχρι να πω Αύγουστος θα’χεις φύγει…

Κόκκινη γραμμή

Κόκκινη γραμμή. Διαχωριστική
ανάμεσα στο χτες και το σήμερα
Αμείλικτη, ανάμεσα στο πριν και το μετά.
Μια κόκκινη τρίχα στο καθαρό σου σεντόνι.
Κόκκινη. Μακριά. Ευθεία.
Ξυραφιά σε κατάλευκη επιδερμίδα.
Κοίτασμα απόγνωσης.
Με σκόνες, βότανα, γητειές
δεν μπόρεσα ν’ αποτρέψω το μοιραίο.

Κοιταχτήκαμε κατάματα.
Ένα ποτήρι δάκρυα
πώς να το στεγνώσεις, εσύ;
Εσύ, που βιάστηκες με τον πιο λάθος τρόπο
να με παρηγορήσεις.
“Είναι δική σου, δες, δική σου”.

Πένθησα.
Πένθησα για μια τρίχα ακόμη
από την άπιστη πτωχή μου κόμη.

*Από τη συλλογή “Στο βάθος κήπος”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2011.

—

Βαμμένα κόκκινα φτερά

Γράφω
Στο λευκό ατσαλάκωτο χαρτί
Με μελάνι από το νου
Με μολύβι από την καρδιά
Ζωγραφίζω φτερά
Πυροβολώ
Ματώνω
Το λευκό ατσαλάκωτο χαρτί
Με τα βαμμένα μου φτερά
Πετάω

*Από τη συλλογή “Τρελή τυφλόμυγα”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2013.

—

Λαθρεπιβάτης

Κόστος ψυχής ανυπολόγιστο.
Στη γραμμή 17 λαθρεπιβάτης.
Ημιωρη διαδρομή.
Κάθομαι σ’ αναμμένα κάρβουνα κοντά στην πόρτα.
Ελλείψει μερικών λεπτών.
Ελλείψει ελεγκτικού προσωπικού
διαλανθάνω.
Στο τέρμα αυτοβούλως παραδίνομαι
στην αδιάλλακτη συνείδησή μου.
Ως κοινός βλαξ του αστικού δικαίου.

*Από τη συλλογή “Γρήγορα στις οθόνες σας”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2013.

#Το εξώφυλλο που δημοσιεύεται εδώ είναι το εξώφυλλο τηε πρόσφατης, μεταθανάτιας, ποιητικής συλλογής της Δήμητρας Καραφύλλη, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας.