Στην αίθουσα αναγνωσμάτων της Κόλασης. Στη λέσχη

των κολλημένων με την επιστημονική φαντασία

Στις παχνισμένες αυλές. Στα υπνοδωμάτια με κίνηση.

Στους δρόμους με πάγο. Όταν πια όλα μοιάζουν πιο καθαρά.

Και κάθε στιγμή είναι καλύτερη και λιγότερο σημαντική

Με ένα τσιγάρο στο στόμα και με φόβο. Μερικές φορές

με πράσινα μάτια Και 26 χρονών. Ένας δούλος

Βρώμικη, κακοντυμένη

Στο δρόμο των σκύλων η ψυχή μου βρήκε

την καρδιά μου. Κομματιασμένη, αλλά ζωντανή,

βρώμικη, κακοντυμένη και γεμάτη με αγάπη.

Στο δρόμο των σκύλων, εκεί όπου κανείς δε θέλει να πάει.

Ένας δρόμος που μόνο διασχίζουν οι ποιητές

όταν πια δεν τους μένει τίποτα να κάνουν.

Αλλά εγώ είχα τόσα πράγματα να κάνω ακόμα!

Κι όμως ήμουν εκεί: βάζοντάς με να σκοτωθώ

από τα κόκκινα μυρμήγκια και επίσης

από τα μαύρα μυρμήγκια, διασχίζοντας οικισμούς

κενούς: ο τρόμος που ανέβαινε

μέχρι να αγγίξει τα’ άστρα.

Ένας Χιλιανός εκπαιδευμένος στο Μεξικό μπορεί να τα αντέξει όλα,

σκεφτόμουν, αλλά δεν ήταν αλήθεια.

Τις νύχτες η καρδία μου έκλαιγε. Το ποτάμι της ύπαρξης, έλεγαν

κάποια πυρετώδη χείλη που αργότερα ανακάλυψα ότι ήταν τα δικά μου,

το ποτάμι της ύπαρξης, το ποτάμι της ύπαρξης, η έκσταση

που διπλώνεται στην όχθη αυτών των εγκαταλελειμμένων οικισμών.

Γραμματείς και θεολόγοι, μάντεις

και κλεφτρόνια του δρόμου αναδύθηκαν

σαν πραγματικότητες υδάτινες στη μέση μιας μεταλλικής πραγματικότητας.

Μόνο ο πυρετός και η ποίηση προκαλούν οράματα.

Μόνο ο έρωτας και η μνήμη.

Όχι αυτοί οι δρόμοι ούτε αυτοί οι κάμποι.

Όχι αυτοί οι λαβύρινθοι.

Μέχρι που επιτέλους η ψυχή μου βρήκε την καρδιά μου.

Ήταν άρρωστη, βέβαια, μα ήταν ζωντανή.

*Μετάφραση: Κωσταντίνα Παναγοπούλου-Pérez. Από το Ποιείν στο http://www.poiein.gr

David Martiashvilli Tuttart

Επιχειρώντας από το Άγνωστο να βγάλω ψαχνό,
ν’ ακούσω τους Ήχους να επωάζονται.
Η ψυχή μου διψά για κάτι τέτοιο,
πεθαίνει γι’ αυτό.
Όσο δύσκολα και αν αισθάνομαι,
όσο αδύναμα και λειψά,
αυτό δεν μ’ εμποδίζει να αναζητώ,
παντοτινά να αναζητώ.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013″.

ταξιδεύω
σε κύματα του χθες,
ζω μέσα του,
μεταμοντέρνα
φυγή
και προσωρινή,
είναι που το σήμερα
καταβροχθίζει:
κόκκινες τρύπες
στο μαύρο φόντο του αύριο
και σταγόνες αίματος:
βροχή
ασταμάτητη,
και το σύγχρονο τέρας,
ραφιναρισμένο,
ασύμμετρο,
να γεννά ασταμάτητα·
επανέρχομαι,
σίγουρα,
με τα χέρια ψηλά
και ξεσηκωμένα,
όμως,
ακόμη τα αισθάνομαι
παγωμένα·

*Από τη συλλογή “Ποιητικές τρύπες στο σκοτάδι” 2013.

Κενό

η σιωπή θερίζει
τα βράδια
μέσα άδεια
κι έξω μόνη
εξίσωση ενός μηδενικού τίποτε

(κι η σελίδα προσπαθεί να γεμίσει)

***

Μάστιγα του Χρόνου

περνούν οι άνεμοι
μα το άγαλμά μου μένει
ανέγγιχτο
από τις τρικυμίες του
αρχαιολόγου ∙
στυλωμένη
στην αποκρυπτογράφηση
των πεπραγμένων
και μη
της ανθρωπότητας.

κι η αιτία ∙
ασυναίρετος Εσύ
κι ο πόνος
αμετάβατος

Γνώρισα πολλούς καλοθελητές στην ζωή μου
Πρόθυμους πάντα να μου δείξουν τον δρόμο
Πρόθυμους πάντα
Να μου δείξουν
Τον δ ρ ό μ ο
Αλλά χωρίς κανένας τους να θέλει
Κανένας τους
Να θέλει
Να τον περπατήσει μαζί μου
Περπατήσει
Μ α ζ ί μου.
Γιατί τάχα ήμασταν τόσο διαφορετικοί
Τόσο δ ι α φ ο ρ ε τ ι κ ο ί
Ώστε την διαδρομή θα χάλαγε η ασυμφωνία
Θα χάλαγε
Η α σ υ μ φ ω ν ί α
Αλλά καλύτερα έτσι.
Αν δεν μπόρεσαν να ενώσουν μερικές τελείες
Να ενώσουν
Μερικές τ ε λ ε ί ε ς
Αν δεν μπόρεσαν
Αν δεν
Μ π ό ρ ε σ α ν
Να γεφυρώσουν κάποια χάσματα
Να γεφυρώσουν
κάποια χ ά σ μ α τ α
Πως θα μπορούσαν
άραγε να εκτιμήσουν
άραγε
να εκτιμήσουν
Την α ξ ί α του δρόμου
σε όλη την μοναδική της διαύγεια
σε όλη την μοναδική
της δ ι α ύ γ ε ι α

*Ο Εύ Ρούς ή κατά κόσμον, Βαγγέλης Ρουσσάκης έχει δημοσιεύσει μια ποιητική συλλογή, τις «Νύχτες Χωρίς», οι οποίες βρίσκονται στην δεύτερη τους έκδοση. Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες με άξονα την ποίηση. Ο ίδιος διατηρεί το ιστολόγιο http://evrous.wordpress.com Μπορείτε να τον βρείτε στο evrous@outlook.com.

Δεν είμαι τίποτα.
Ποτέ δεν θα’ μαι τίποτα.
Δεν μπορώ να θέλω να’ μαι τίποτα.
Πέρα απ’ αυτό, έχω μέσα μου τα όνειρα του κόσμου όλου.

Παράθυρα της κάμαράς μου,
Μιας κάμαρας, στα εκατομμύρια του κόσμου, που κανείς δεν γνωρίζει ποιά είναι,
(Κι αν την ήξεραν, τι θα ήξεραν;),
που βλέπει στο μύστηριο ενός δρόμου γεμάτου περαστικούς.
Σ’ ένα δρόμο απροσπέλαστο για όλες μου τις σκέψεις.
Πραγματικό, απίθανα πραγματικό, βέβαια, αβέβαια βέβαιο.
Με το μυστήριο των πραγμάτων κάτω από τις πέτρες και τα όντα,
Με τον θάνατο που υγραίνει τους τοίχους και ασπρίζει τα μαλλιά των ανθρώπων.
Με το Πεπρωμένο που σέρνει την άμαξα των πάντων, μέσα από το δρόμο του τίποτα.

Σήμερα είμαι ηττημένος, λες και γνώρισα την αλήθεια.
Σήμερα είμαι διαυγής, λες και πρόκειται να πεθάνω.
Λες και η επαφή μου με τα πράγματα δεν ήταν μεγαλύτερη
απ’το να πω ένα αντίο, αυτό το σπίτι κι αυτή η γωνιά του δρόμου να γίνονται
μια σειρά από βαγόνια, που αναχωρούν στο άκουσμα μιας σφυρίχτρας
που αντηχεί μέσα απ’ το κεφάλι μου,
και ένα τίναγμα των νέυρων κι ένα ράγισμα των οστών καθώς πηγαίνουν.

Σήμερα είμαι συγχυσμένος, σαν κάποιος που αναρωτήθηκε, ανακάλυψε και ξέχασε.
Σήμερα είμαι διχασμένος ανάμεσα στην πίστη μου,
στην εξωτερική πραγματικότητα του Καπνοπωλείου στην άλλη άκρη του δρόμου
και στην εσωτερική αλήθεια του αισθήματός μου, πως όλα δεν είναι παρά ένα όνειρο.

Continue reading →

Σαν άμωμος σύλληψη
Έτσι αρπάχτηκε
Έτσι φυλακίστηκε ο κόσμος
Ολόκληρος μέσα στην σκέψη
Ενός αέρα
Που είχε φαρδύνει τις ράγες από ένα κλουβί
Ενώ κανείς δεν κατάλαβε πως δημιουργεί χώρο
Ή και διάθεση
Και κανένας άνθρωπος ποτέ δεν διέφυγε
Ποτέ δεν δραπέτευσε
Ή δεν θέλησε να δει
Πώς μπορεί να ζήσει έξω από το όριο
Και από την εικόνα σημασία των λέξεων
Να λιώσει το αλουμίνιο χρώμα
Να αποκτήσει την ελαφρότητα
Της πλήρους ακύρωσης
Να συλλάβει την ιδέα ενός κόσμου
Από την αρχή
Με όλα τα υγρά των σωμάτων
Και των ματιών
Μια σύλληψη όχι άμωμος άμωρος
Και ασυνεχής
Αλλά όλο και πιο πολλαπλασιασμένη
Πολλαπλή και με σχάση
Με δύο ολόκληρα οροπέδια
Στην άκρη των Πυρηναίων
Να ζητάνε την ανακάλυψη από την αρχή
Από την αρχή των λέξεων
Που δεν ειπώθηκαν
Στις εσοχές των βουνών
Τότε που οι άνθρωποι θέλησαν να δουν
Πώς είναι να ζουν έξω από την εικόνα
Έξω από το όριο περίγραμμα μιας ηπείρου
Που δεν
Που δεν
Έλαβε όνομα
Οπότε έγινε Ανώνυμος Εταιρεία
Εισαγωγής ποίησης
Και εξαγωγής του κενού
Μεσόκαινος περίοδος

Χαμένος σε αβύσσους
Αγοράζεις ρουμπίνια
Να τα χεις ενθύμιο για τον πνιγμό.

Επικροτώντας το σκότος σου
Και τον παραπληγικό σου μύθο
Ψεκάζεις δροσιά νέου ψέματος
Αυτοδημιούργητου.

Κλινίρης ήρωας με αερόστατο καπέλο
Διαβαίνοντας τη λήθη,
Αναζωογονήσαι.

Πηγαίο πόθο αυτοκαταστροφής
Απλώνεις με τον μανδύα σου
Και μαζεύεις θανάτους
Στα χέρια σου.

Και στην αγκαλιά σου
Ψαλίδια.
Να γδέρνουν απαλά την πλάτη μου

*Η Κατερίνα Καρπούζη διαθέτει ιστολόγιο στη διεύθυνση http://mindances.blogspot.gr Η εικόνα της ανάρτησης είναι από εκεί.

Διαβάζω στο διαδίκτυο
επιχειρήματα και κόντρα
επιχειρήματα για τον θάνατο
των βιβλίων.
Οτι η ψηφιακή τυπογραφία
θα αντικαταστήσει την
παραδοσιακή
ότι τα pixels θα
αντικαταστήσουν τους τσίγκους και τα στιγμόμετρα
ότι η άυλη απεραντότητα
του ψηφιακού κόσμου
θα υπερτερήσει των δυσβάσταχτων
χάρτινων όγκων.

Μπορεί.

Αλλά το ωραιότερο κοπλιμέντο
που είπα κάποτε σε γυναίκα
είναι ότι μυρίζει καλύτερα κι από
φρεσκοτυπωμένο βιβλίο
κι αυτό, διάολε, δεν θα
μπορούσα να το πω
αν δεν υπήρχε τυπογραφία

R.E.M Θυμάμαι πως είναι η ευτυχία… Έθαψα παγόβουνα μέσα μου…
Υπότροπη
Η ματαιοδοξία αλλάζει πορεία στο αίμα…
Ι Μηδέν γραμμάρια… Τόσο ζυγίζει μια βαλίτσα γεμάτη στίχους…
Αναρριχητής
Άνδεις… Ιμαλάια… Ψηλορείτης… Πενταδάκτυλος… Κατάκτησα με τα χρόνια χιλιάδες κορφές… Μα στη καρδιά σου μονάχα ένιωσα ελεύθερος…
Αιμορραγία
Σπάνια κουβαλώ δύσκολες λέξεις… Τα δάχτυλα μου ματώνουν εύκολα πια…
Νομίσματα
Εσύ νομίζες πως είμαι ποιητής μα εγώ είμαι ένα σκυλί στα ίχνη του πολέμου…
Κένυα Ι Μην ψάχνεις συμπάθεια στις λέξεις μου… Το βλέμμα μου έγινε τόσο ωμό όσο τα δάχτυλα στα πόδια του μωρού που πατάνε πέτρες και χώμα…
Κένυα ΙΙ
Πώς είναι στην χώρα σας κύριε… Έχετε μεγάλα σχολεία ; Έχετε νοσοκομεία ; Έχετε φαρμακεία ; Έχετε την δύναμη να μη σας δούμε να κλαίτε…
Νομοτέλεια Όσο γεννιούνται φασίστες θα γεννιούνται και ποιητές…
Ερζεγοβίνη
Είδα στα μάτια σου την πατρίδα μου… Μια βαθιά πληγωμένη γυναίκα που μετουσίωσε το αίμα της σε μακιγιάζ…
Πεπρωμένο
Ποιητής μπορεί να γίνει όποιος είναι ανίκανος να γίνει Άγιος…
El Floridita Bar
Ο τρελός κι θάλασσα… Ξέρω πως θα με καταπιείς γι’ αυτό και θα σε σκοτώσω…
Ο σοφός κι θάλασσα… Ξέρω πως θα με καταπιείς γι’ αυτό και σ’αποφεύγω…
Ο ποιητής κι θάλασσα… Αν δεν σε δαμάσω δεν είμαι άξιος να με πνίξεις…
Μέσα μου πάντα πάλευα μια θάλασσα μα δεν ήμουν τρελός ούτε σοφός κι λέξεις έρχονταν στον ύπνο μου να με κοροϊδέψουν…
Κραυγή
Κύριε Μπουκόφσκι… Ελάτε να σας κεράσω μια ντουζίνα μπύρες… Ελάτε να παίξουμε μπουνιές… Κι ανάμεσα στα αίματα και τα στάχυα να φωνάξουμε στο φασίστα τον θάνατο πως οι σκέψεις δεν πέφτουν νεκρές…
Το τέρας
Λοχ Νες… Βικτώρια… Βαϊκάλη…
Παντού ζει ένα τέρας ανυπότακτο ίδιο με την ψύχη του…
Άφεση
Σ’ εκείνες τις άκυρες μέρες που σε παίρνει ο διάβολος απ’ το χέρι και σε οδηγεί στην μυστική χρονορουφήκτρα της λησμονιάς…
Αφέσου μα κράτα τα μάτια και τα χείλια σφραγιστά…
Ελευθερία
Η ελευθερία είναι θέμα αναπνοών…
Συνωμοσία
Απ’ το τίποτα γεννιέται ένα ποίημα… Μην ακούς τα κρίνα που συνωμοτούν…
Ντόμινο
Κάποτε θα παίξουν ντόμινο οι ψυχές… Πρώτη θα πέσει η δική μου… Πάντα κάποιος πέφτει πρώτος… Έπειτα ορδές… Ακολουθούν…
Προσευχή Αμήν… Έφτασα επιτέλους εκεί που τόσα χρόνια προσευχόμουν… Βρήκα αυτό που έψαχνα… Αυτό το σπουδαιότατο Τίποτα και το έκανα για πάντα δικό μου…
Πατρίδα
Απόψε κρατώ στα μπράτσα τα σπλάχνα μιας ολόκληρης γενιάς…
Δεν έχω λόγο να λυπηθώ κανένα από εμάς…
Έζησα ανάξια κάτω από μια προπέλα που είχατε με τόσες φοβίες ηλεκτροδοτήσει… Απήχθηκα στην πορεία απ’ τα οράματα σας και βιάστηκα ασταμάτητα στο πανδοχείο της ύλης… Πλανεύτηκα από την ηθική σας και εξαγόρασα την σκέψη μου για περισσότερα αγαθά…
Πίστεψα στα ευαγγέλια της κρίσης κι έγινα το ίδιο κτήνος με σας…
Μεγάλωσα όπως διατάξατε μα θα αρνηθώ να με πιστέψουν…
Κρυφά θα ελπίζω να βανδαλίσουν το τάφο μου και κρυφά θα περιμένω να ψιθυρίσουν στο κρανίο μου…
Πως δεν θα γίνουν ποτέ μα ποτέ σαν κι εμάς…
Το μουρμουρητό του αιχμάλωτου
Αρνούμαι τον πόλεμο… Θέλω να βλέπω γυμνά τα πόδια σου με μυστικές γραμμές να σχηματίζουν το σήμα της ειρήνης…
Έτσι θα παραμείνω αιχμάλωτος στο γέλιο σου και θα σου δίνω λευκή την σημαία της ψυχής μου…
Τυχαία γνωριμία
Γνώρισα τελικά τον άγνωστο ποιητή… Δεν είχε θέση ανάμεσα σε αγάλματα… Ούτε ποιήματα δεν είχε γράψει…
Σίσυφος Δεν είμαι ξένος εδώ… Βλέπεις εκείνη την κηλίδα ψέματος που ανθίζει μια φορά τον αιώνα στην καρδιά της στέπας; Βλέπεις στα μάτια του ελέφαντα το χάρτη του πεπρωμένου; Βλέπεις το Κιλιμάντζαρο που τρίβει τους αγκώνες και στο σκοτάδι μου φωνάζει… Σίσυφε… Δε με θυμάσαι;
Fuga Δεν υπάρχει εμβόλιο για την φυγή ακριβέ μου…
Χωρίς παραλήπτη Δε χρειάζoμαι άλλα μηνύματα… Έβαλα στην τσέπη το τελευταίο κονσερβοκούτι που λήστεψα απ’ το ναό της ελπίδας… Ξεκίνησα μυστικό διάλογο με τα φρούτα που τόσο εύκολα φθείρονται… Δεν έλαβα απαντήσεις… Ούτε απ’ τους ανθρώπους απαντήσεις έλαβα… Το σύμπαν με ξεγέλασε… Στεγνώνω σαν χταπόδια ένα ένα στον ήλιο τα πτώματα των φίλων μου… Χαμηλώνω τα μάτια και με χνώτα ζεσταίνω την σακοράφα προτού ράψω το στόμα μου για πάντα… Πόσες ψυχές θα κουβαλήσω; Για πόσες ψυχές θα κλάψω ακόμη θεέ μου; Για πόσους φόνους θα αντέξω να τραγουδήσω; Πόσα κέρματα θα σπείρω κάτω απ’ το παγωμένο βλέμμα του λευκού; Δεν θα λάβω απάντηση καμιά μα ούτε θα σε ξαναρωτήσω ακριβέ μου…
Ειδωλολάτρης Είμαι ο αρχιερέας των παγανιστών που λάτρεψαν το κορμί σου…
Μήτρα Η μάνα της τέχνης είναι η παύση…
Το χρέος Να σου συστήσω τον κόσμο όπως τον έχω γνωρίσει… Αυτό ήταν το χρέος μου… Ούτε κι εγώ ποτέ κατάλαβα γιατί…
Άνθρωποι και πόλεις Πάφος… Πεκίνο… Μπουένος Άιρες… Αθήνα… Βερακρούς, Νάπολι, Σαο Πάολο Αβάνα, Ναϊρόμπι… Όλες οι πόλεις του κόσμου είναι ίδιες… Κι άνθρωποι μονάχα στα ονόματα διαφέρουν…
Άκουσα την σενιόρα Ροντρίγκες να κλαίει για τον δεύτερο της γιο που ήταν κάπως τρελαμένος…
Ξημέρωσε μάνα σκέφτηκα…
Οι άνθρωποι μονάχα στα ονόματα διαφέρουν…
ΙΙ Όπως κι αν έρθει η ζωή θα της δώσω το σχήμα μου…
Κυνήγι
Πώς να κυνηγήσει κανείς άγριες λέξεις σχεδόν σαρκοφάγες που φυτρώνουν διπλά απ’ το βλέμμα του λύκου και των πνευμάτων τους βρυχηθμούς ;
Τρομοκράτης Σταμάτησα να φοβάμαι τις εικονικές εκτελέσεις… Η πραγματικότητα ήταν πως πάντα έτρεμες να με πυροβολήσεις…
Πλεκτάνη Στα έγκατα του ανθρώπου βρίσκεται λένε ο Θεός… Το παράδοξο είναι πως όταν κανείς αγαπήσει τόσο πολύ τον εαυτό του δεν ονομάζεται πιστός αλλά Νάρκισσος…
Τοτέμ
Στην έρημο της ψυχής υπάρχει ένα τοτέμ κτισμένο από τύψεις…
Οι μορφές που θα δεις σκαλισμένες θυμίζουν πνεύματα γερασμένα που ξαποσταίνουν στην σάρκα της πέτρας… Οι προσευχές που θ’ ακούσεις ξελογιάζουν της ικεσίας το τέρας κι ανασταίνουν τσακάλια που ξεσκίζουν τον ανθρώπινο φόβο και μετατρέπουν το βλέμμα του τρομαγμένου σε ψυχή αετού…
ΙΙΙ Τα όνειρα είναι κβαντικά αποστάγματα…
Θυμάμαι
Υπάρχει ένας μαύρος θεός κι ένας λευκός διάβολος… Τους είδα… Τους θυμάμαι μέσα στα μάτια σου…
Η καταδίκη Έχετε ποτέ καταδικαστεί; Χιλιάδες φορές κυρία μου… Τις περισσότερες από τύψεις… Κύριε εννοώ αν έχετε καταδικαστεί ποτέ από το κράτος ; Ναι χιλιάδες φορές κυρία μου… Κουβαλώ στον αυχένα τα σύνδρομα της γενιάς μου… Κύριε… Έχετε πάει φυλακή; Χιλιάδες φορές, αλλά κανείς δεν είδε τα χαρτιά μου… Μάλιστα θυμάμαι κι ένα κακό σκυλί να γυροφέρνει στο κρανίο μου να ακούω τα γαυγίσματά του και να μην μπορώ να μιλήσω… Να μην μπορώ να σκεφτώ και να βλέπω τα δάκρυα μου να κυλούν κάθε που τον έπιανε η λύσσα… Μην με ρωτάτε λοιπόν αν έχω καταδικαστεί… Μην με ρωτάτε τίποτα πια… Θέλω μονάχα μια υπογραφή και θα φύγω… Θέλω μονάχα μια υπογραφή και δεν θα ξανάρθω στον ύπνο σας… Θέλω μονάχα μια υπογραφή για να θυμάμαι πως υπήρξα… Όπως συμβαίνει στην αρχή κάθε ζωής και στην αρχή κάθε θανάτου…