Είναι και αυτή, μία γαλαξία οδός

προς τους αιώνιους θεούς

και τα μελλούμενα…

Σπαράζουν ωστόσο

μες στο χρόνο αιωρούμενα

χιλιάδες πλάσματα

μικρά φαντάσματα

που συνοδεύουν

τις κηδείες των ανθρώπων

και απ ‘την αιώνια κραυγή τους

σ ‘όλα τα στερεώματα γεννιέται ο λυγμός

και όποιο σύννεφο, όποιο όνειρο

ο νεκρός κι αν διατρέξει

τούτη, το ξέρει,

πως είναι πια η μόνη οδός …

Να μιλήσω διστακτικά με μάτια
Να μιλήσω διαπεραστικά με μάτια
Να φορέσω πηγούνι
Διάθεση
Έμφαση
Αντιθετικά επιρρήματα
Να πω πως οι ανθρακωρύχοι
Βλέπουν τον ουρανό πιο μεγάλο
Από όλους
Πως οι τυφλοπόντικες ανοίγουν δρόμο
Όπως το πέος σε ήβη παρθένα
Να φιλήσω την κολπική μου μαρμαρυγή
Να παίξω με την πλάτη μου κρυφτό
Continue reading →

Artwork: Pejac

Πεσμένα φύλλα.
Θύμησες καλοκαιριού.
Θολά τα μάτια.

—

Μπήκε χειμώνας,
μα καιρό τώρα νιώθω
τόση παγωνιά.

—

Γκρίζο πρωινό,
μα τουλάχιστον εσύ
χαμογέλα μου.

—

Τέλος στη σχέση.
– Παρένθεση, που κλείνει.
– Μένεις απ’ έξω.

—

Πονώ σου λέω
κι εσύ απλά μου δίνεις
το παυσίπονο.

Ι
είμαι εδώ
στη πραγματικότητα πάντα ήμουν εδώ
στη τσέπη του σακακιού μου
σε μια άκρη του λιμανιού
στους λερωμένους τοίχους
στα γράμματα που δεν έφτασαν
ήμουν εδώ
ανέπνεα
σε σκουριασμένα μέλη
παρέα με ρυτιδιασμένες σκιές
ω ναι είμαι εδώ
πάντα ήμουν εδώ
μιλώντας με γριές διαβάτισσες
τις βροχερές νύχτες
ψιθυρίζοντας παλιές μελωδίες
στάζοντας θλίψη
φτύνοντας όνειρα
είμαι εδώ
εδώ
να με κοιτάξεις: ποτέ δεν έφυγα

II
τώρα περπατάς θριαμβευτικά
στους βρώμικους δρόμους
τα μαλλιά σου ανεμίζουν
στη κόκκινη τσάντα το κραγιόν σου
λίγα φτηνά περιοδικά
και δυο τρεις φωτογραφίες
χαμογελάς ευχαριστημένη
η θεά της πόλης
λίγο πριν βρέξει
λίγο πριν νυχτώσει
τα αγόρια θα αυτοκτονούν
και οι γέροι θα ξενυχτάνε
κοίτα όλα κύλησαν σα ψέμα
Continue reading →

Μια όψη ηωσίνης

Κάποτε είχα τον ήλιο, Φως οφθαλμών
Τον Υπερίωνα, Πρωταθλητή στης νιότης
Τ΄ άφοβα νερά
Κι επιπροσθέτως
Τον Ποσειδώνα, βαπτιστή και ναυτικό
στις βαθιές ανάσες, του Αιγαίου.
Έκτοτε,
Στολές αλλάξανε τα όνειρα
Κι άρχισαν τη θητεία τους
Σε φωτεινά χειρόγραφα
Μιας άλλης ευλογίας.

Madina Khalifa, Abu Dhabi, 2009

***

Απογραφή μιας ερινύας

Δεν μπόρεσα ποτέ μου
Να δω θεού πρόσωπο
Στις πελώριες εκτάσεις
Του μοναχικού σου ορίζοντα
Όπως μου έλεγες, κατάλευκε διδάσκαλε
Μόνο οι όμοιοι ανάδεκτοι πλησιάζουν
Το συμπόσιο, του εωθινού σου μεγαλείου
Μ’ ένα βαθύ διακριτικό, στο στήθος κολλημένο
Και ο καθείς με το κουράγιο του
Στην μακρινή, την εξορία των ποιητών.
Μα τώρα, σ’ αυτή την πτέρυγα
Της μεγάλης ακτημοσύνης, που κανείς
Δεν μιλάει για την χαμένη περιουσία
Της οξύγονης ζωής του
Είδα τη μορφή της, αναμαλλιασμένη
Στον αστερισμό της συλλογής μου.
Ήθελα να πω δυο λόγια μόνο
Για του ακέραιού σου λόγου την ουσία
Μα ο ψηλόμαυρος εκείνος εξωβγάλτης
Που πάντα κρύβει τη σκιά του
Πίσω απ’ την πλάτη του φιλάδελφού μου
Ιππότη, που όλο κλέβει τη δική μου αναπνοή.

Abu Dhabi, 2012

Σου γράφω
Γιατί ελπίζω ακόμα.
Στέκομαι στην ακρότατη νησίδα
Μ’ ένα πείσμα τρελού
Που σκαλίζει την ψυχή με τα νύχια
Ακούγοντας καθαρά τα σπασμένα ηχεία
τον μέσα λυγμό να γκρεμίζει τους τοίχους
τους ποιητές καθώς φεύγουν τα μεσάνυχτα
ψιθυρίζοντας στην κόψη της σελήνης.
Σου γράφω
Γιατί ελπίζω ακόμα
Ακούγοντας τον ήχο του βλεφάρου καθώς μισανοίγει
Το τρίξιμο της σιωπής που της σιωπής δεν είναι
Τις φωνές όλων εκείνων
Που λαχταρώντας το φως
Και τα ταξίδια στους ουρανούς
Ζουν και πεθαίνουν με τη χολή και το ξύδι
Ναι ελπίζω ακόμα
Ακούγοντας τον ανεπαίσθητο χαιρετισμό
Ενώ ο αέρας λυσσομανά
Και ψάχνεις άδειες παλάμες να κουρνιάσεις
Το φιλί ακούγοντας να περνά γλιστρώντας στο αίμα
Το θρόισμα που ξεσηκώνει
Ξεσηκώνει
Τα πεταμένα κόκαλα της μνήμης…!!!!

Δύο ποιήματα για τις γυναίκες
Two poems about women

Judith Malina Revolution and Counterrevolution Poetry Project Marathan 2010

Προηγούμενες δημοσιεύσεις στο Κόσκινο
Previous publishing of Judith Malina’s poems in our blog:
https://tokoskino.wordpress.com/2013/09/17/judith-malina-δύο-ποιήματα/

https://tokoskino.wordpress.com/2014/05/05/judith-malina-two-poems-δύο-ποιήματα/

Ποτέ πρίν δεν ακούστηκαν οι θείες καμπάνες να χτυπούν

γι’ αυτούς που λείπουν.

Ποτέ πριν δεν άναψαν οι γιορτινές λαμπάδες της Λαμπρής,

γι’ αυτούς που για πάντα λείπουν.

Ποτέ πριν, σαν απόψε, δεν κατεπόθη ο θάνατος εις νείκος,

γι’ αυτούς που λείπουν, αποδημητές, στη χώρα του πολέμου!

Ποτέ πριν!.. Αυτοί την αρμονία δίνουν στις καμπάνες.

Ανάβουν τις λαμπάδες της Λαμπρής. Νικούν το θάνατο

με την αιωνιότητά τους!

Κάθονται στο τραπέζι του δείπνου μας, θλιμμένοι,

σαν ανάμνηση από τόσα χώματα πλημμυρισμένα.

Ωραίοι σαν το θαύμα του Ευαγγελίου.

Σα μια κραυγή χαράς

Χριστός Ανέστη!

Κι αυτές οι θείες καμπάνες

είναι τα λόγια τους.

Κι αυτές οι κόκκινες λαμπάδες

είναι το βλέμμα τους.

Κι αυτή η λεπτή κλωστή στα δάχτυλά τους

είναι η ζωή μας. Όλοι, νεκροί και ζωντανοί,

γύρω στο γιορτινό τραπέζι της Λαμπρής. Στην

κεφαλή του τραπεζιού

ο Αναστάς Χριστός!»

*παρμένο από τη σελίδα της φίλης Αλεξάνδρας Βουτσίνου στο facebook.

Eμείς που φτιάξαμε τους δρόμους
πηγαίνουν και φεύγουν και αυτοί
και μας χαράζουν,
γινόμαστε λίγο πέτρα, τσιμέντο
σαν και’ αυτά και στις στροφές
της ζωής και οι δρόμοι σαν εμάς
γερνάνε, κρακελέ, μαντάμ, γίνονται
Βλέπετε το υπόστρωμα;
Tar and stones on a bed of gravel.

Μια φωτεινή αυγή ανατέλλει
πιο πέρα εκεί πίσω από τον λόφο
μπορείς να τη διακρίνεις
αν σε αφήνει ο δρόμος
ή άφησε το να κάνει ό τι θέλει
και ρίξε μια ματιά στο συλλογισμένο δρομάκι,
ίσως έχει κάτι να σου πει…

Έργο: Mike Diana

*


έσταζε 

η σάρκα,

και φούντωνα στο δισταγμό

στα χείλη να δώσω 

αμαρτήματα,

και ο θεός μου και άθεος,

σε ακατοίκητο

χνούδι,

έφτιαχνε ρωγμές 

και τις 

ξανάκλεινε,

κυλιόμουν στο σάλιο και φρενάριζα στα δάκτυλα: 

για να ρωτά 

το θαύμα της κόλασης, 

αν ήμουν ακόμη τρελός που αγκαλιάζομαι 

με αυτούς

που έχουν, 

εγκλήματα ψυχής 

σε κάγκελα


*

και στο υπόλοιπο της νύκτας,

από το παράθυρο, 

κακοφωτισμένοι

δρόμοι, 

να πεινούν

το σχοινί

της εξομολόγησης:

έστηνα το δίποδο της προσευχής κι έβγαζα ένα γονάτισμα, 

σε στάση ψέματος,

για το σπέρμα

που σκορπούσα στα όνειρα

και για την απόσταση που δεν γνώριζα 

μέχρι 

την ανάσταση 


*
alexmil ©