Αναζητούσα την καρδιά σου κάτω από ένα σωρό συντρίμμια

Ένα εξωτικό άρωμα βαρύ και προνοητικό

έψαχνε τα πλευρά μου χωρίς να σβήνει το γκρίζο του πούρο

Πιάτα ξαναζεσταμένα περνούσαν κάτω απ’ τη μύτη μου

Ουρές των λάμα, φτερά πασχαλιάς

Πλοκάμια που δένουν πιο σφιχτά από μιαν αρρώστια,

Θύμησες που δεν τρώγονται, γκραβούρες γυμνών

με φουσκωτά οπίσθια

Όροφοι παρελθόντος ροκανισμένοι απ’ την τρέλα

κι άλλα διάφορα πιο συμμαζεμένα,

φτιασιδωμένα με ριζόσκονη,

περιτυλίγανε τα έπιπλά τους με μεγαλοπρέπεια

και με τις δαντέλες της ευγένειας

Αναζητούσα την καρδιά σου

κάτω από ένα σωρό χαρτιά λιγδωμένα

αλλά το άρωμα του έρωτά σου

έσβησε το πούρο σου στο χαλί

κι έμεινα μόνη με τις στάχτες απ’ ένα σοφό αστείο

*Απόδοση: Ε. Κακναβάτος.
**Από τη σελίδα της φίλης Σοφίας Περδίκη στο facebook.

Artwork: Pejac

Κάπου ξεκαρφώνουν απ’ το πρωί.

Απ’ τ’ ανοιγμένα μνήματα βγαίνουνε κρίνα
κι ο ήλιος μέσ’ στη συννεφιά
σα Λάζαρος με σάβανο.

Έπειτα λάμπουν οι στολές των πεθαμένων

το μετάξι, τα χρυσαφικά, τα λεμονάνθια

όλα τ’ ανώφελα των ενταφιασμών

και τα μικρά σκεύη του κάτω κόσμου.

Τώρα τους βλέπω.

Πηγαίνουν σιγά, πλάι στα κυπαρίσσια

προσέχοντας μήπως δρασκελίσουν

το σχήμα που τους έδωσε ο θάνατος

απλώνοντας τ’ αδύναμα χέρια τους

ν’ αγγίξουν λίγο φως ή τον αγέρα

αυτόν που ανασαίνουμε.

Φτωχά σαγόνια, φαγωμένα χαμόγελα.

Δεν ξέρουνε πώς να φερθούν·

γυρίζουν αφηρημένοι εκεί

κατά το μέρος που ολοένα ξεκαρφώνουν.

Θυμούνται.

*

Δεν είναι πόνος, μήτε ξεκούραση καν·

μονάχα σα να σε κατεβάζουν προσεχτικά απ’ το πρωί

χωρίς να τους δίνεις φρίκη

μέσα σ’ ένα άσπιλο σεντόνι και το νιώθεις

καθώς μετατοπίζουν τις σκάλες από καρφί σε καρφί

ώσπου μένουν τα τέσσερα σημεία στον άνεμο
γυμνά, ματωμένα.

(Το κατώγι)

Θα σας μιλήσω ανοιχτά. Μέχρι προχτές
παράπονο δεν είχα στο κελί μου.
Εντάξει, είναι λίγο σκοτεινό
θαμπώνει ο φεγγίτης εκεί πάνω
οι βέργες κομματιάζουν την πανσέληνο
κι ένα πουλί δεν φάνηκε στα χρόνια.
Μα ποιος μετράει τέτοιες λεπτομέρειες
μπροστά στ’ αξεσουάρ που μου παρέχει;
Μικρόφωνα, τηλέφωνα, κουμπιά
σοφές αριθμομηχανές, επίπεδες οθόνες.
Μπορώ να δω τα πάντα από δω.
Τις εκτελέσεις, τα πογκρόμ, τις πυρκαγιές
τα μαχαιρώματα, τα κόκκινα σημάδια.
Μεγάλο πράγμα η τεχνολογία.
Το αίμα κατακλύζει το κελί
στιγμές φαντασιώνομαι πως είναι το δικό μου.
Θα σας μιλήσω ανοιχτά. Μέχρι προχτές
παράπονο δεν είχα στο κελί μου.
Έλεγα πως μπορώ να πολιτευόμαι
να ερωτεύομαι, να ζω, να εκπαιδεύομαι
να περιμένω βολεμένος τη σειρά μου.
Μέχρι που χτες το βράδυ ανακάλυψα
ότι η πόρτα του δεν ήταν κλειδωμένη.

*Από την υπό έκδοση συλλογή “Κυνηγώντας τον δολοφόνο μου”, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας.

Εμφανίστηκαν
νέοι
Καλοαναθρεμμένοι άνθρωποι –
σήματα χρυσά
Του στολίζουν το στήθος.
Κομματικό κουνούπι
από το ΜΚΚ
δεν θ’ αγγίξει
Του παλικαριού
τη μύτη:
Έγκαιρα
είναι γραμμένη
άλλη γραμμή
συνδικαλιστική
και κομματική
και άλλη συνδρομή.

Τίμιος είναι,
σαν τίμιο βόδι.
Στη θέση
τη δική του
ρίζωσε
και τίποτα
δε βλέπει
πέρα
Απ’ τη δική του μύτη.
Τον κομμουνισμό
τον έμαθε απ’ το βιβλίο.
παπαγαλίζοντας κάθε «ισμό»,
αυτός
τέλειωσε για πάντα
με τις σκέψεις
για τον κομμουνισμό!
Continue reading →

O, White misters of 250 years,
there is no comfort in travelling with you
who consume people for profit.
My humanity finds no reflection in you
whose livers have grown fatty
on the bodies of children;
whose hearts have drained blood
stolen from sacred lands;
whose intestines explode with excrement
stinking of human flesh.
How it is that such wickedness has come to flourish
is the subject of many debates
yet to misquote Sa’adi:
‘I have seen with my own eyes
the departure of your souls.’

Ω, Λευκοί κύριοι των 250 χρόνων
δεν υπάρχει άνεση όταν ταξιδεύουμε μαζί σας
εσείς που καταναλώνετε τους ανθρώπους για το κέρδος.
Η ανθρωπιά μου δεν βρίσκει αντανάκλαση σε σας
τα συκώτια σας έχουν παχύνει
με τα σώματα των παιδιών
οι καρδιές σας έχουν στραγγισμένο αίμα
κλεμμένο από τα ιερά εδάφη
τα έντερά σας εκρύγνηνται με περιττώματα
που βρωμούν ανθρώπινη σάρκα.
Πώς έγινε και μια τέτοια κακία ήρθε ν’ ανθίσει
είναι το θέμα πολλών συζητήσεων,
αλλά για να παραφράσουμε τον Sa’adi:
«Έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια
την αναχώρηση των ψυχών σας».

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

We recognize eucalypts’ fragrance,
kookaburras, emus, and rare nestled koalas…
kangaroos’ graceful leaps beyond.
Despite the devastation of flood and drought,
and dread of bushfire’s smoke,
we know the joy of flowing rivers,
seas’ shimmering aqua and turquoise,
and nature’s ovations –
surf’s thunder upon rock.
With mottos of respect,
let’s work for peaceful outcomes,
and reflect upon a glorious environment.

Ανθίζοντας

Αναγνωρίζουμε το άρωμα του ευκαλύπτου,
τις Kookaburras*, τα emus**, και τα σπάνια φωλιασμένα κοάλα …
τα χαριτωμένα άλματα των καγκουρό εδώ κι εκεί
παρά την καταστροφή των πλημμυρών και της ξηρασίας,
και το φόβο απ’ τον καπνό των πυρκαγιών στα δάση
γνωρίζουμε τη χαρά του ποταμών που ρέουν,
του λαμπερού νερού της θάλασσας και το χρωματισμό τιρκουάζ
τις επευφημίες της φύσης –
τα ξεσπάσματα των κυμάτων πάνω στο βράχο.
Με συνθήματα σεβασμού, ας εργαστούμε για μια ειρηνική έκβαση,
κι ας στοχαστούμε εν μέσω ενός ένδοξου περιβάλλοντος.

**Ιθαγενή πτηνά της Αυστραλίας.

#Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.