V

και μετά
δεν θα ξέρει κανείς

πως υπήρξαμε μέσα στα

δισεκατομμύρια

μόνο να κοιτάξεις

να κοιτάξεις αυτές

τις λέξεις που θα ξεχυθούν

σαν περιστέρια

και θα καταλάβεις

το τρόπο που προσπαθήσαμε να

νικήσουμε

όλους εκείνους τους

βασανιστικούς

τρομακτικούς

μικρούς θανάτους

λίγο πριν
το μεγάλο

τέλος

VI

το γράψιμο ερχόταν πάντα από

μόνο του

περπατώντας σ’ ένα βρώμικο στενό

κοιτώντας τ’ αστέρια μια βουβή νύχτα

στα κορίτσια που μας χαμογελούσαν

αυτό που έμενε ήταν να γεμίσει λέξεις ένα χαρτί

δεν είχαμε τίποτα κι αυτά που ζητούσαν οι άλλοι

μας φαινόταν περιττά

μόνο ένα ποίημα περίμενε

ένα άγιο ιερό ποίημα γραμμένο πάνω

στους λερούς τοίχους

γεννιόταν

η σύγχρονη ποίηση μας φαινόταν ανούσια, βαρετή

χωρίς σπίθα

κι εμείς περιμέναμε

περιμέναμε κάτι μαγικό

που θα ερχόταν ξαφνικά ένα κρύο βράδυ

το ποτό μας συνόδευε πάντα

είμασταν ευτυχισμένοι καθώς παραπατούσαμε

άλλο ένα ποίημα

άλλη μια υπέροχη νεκρή νύχτα:

τι υπέροχο να τραγουδάς μόνος

στους έρημους νυχτερινούς δρόμους

VII

κοίτα

η χοντρή άσχημη γριά

κρατάει από το χέρι το κοριτσάκι

στη μέση της αυλής

τούτη την αυγουστιάτικη νύχτα

και χορεύουν

γέλια χαράς

καθώς η ζέστη είναι ανυπόφορη

η μουσική παίζει
και τα αστέρια λάμπουν

*Αναδημοσίευση από την Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης Ποιείν στο http://www.poiein.gr/archives/2432/index.html#more-2432

Έκτακτη κλήση απ’ το νεκροταφείο.
Ένας νεκρός ζωντάνεψε.
Ψάχνει να βρει τους συγγενείς του.

Τον κερνάμε πικρό καφέ.
Τον ρωτάμε τι είδε και πώς έγινε
Έτσι, εν τω μέσω της νυκτός.

“Μη με ρωτάτε”, μας λέει.
“Προς Θεού! Θα καταλάβετε
Όταν έρθει κι η σειρά σας…”

Αν δεν με ξέρεις ως τώρα

Η γλώσσα της Νταϊάνας στριφογυρίζει
στο στόμα μου

σαν κάτι ξινόπικρο που λιώνει αργά
σαν μαχαίρια σε τροχό άμαξας απ’ το Μπεν Χουρ

στρίβοντας τα μαλλιά της με τα χέρια μου
τη φέρνω τόσο κοντά
που τα δόντια της τρίβονται στα δικά μου

από τόσο κοντά
είναι σκληρή όχι απαλή

από τόσο κοντά
είναι δόντια όχι γλώσσα

από τόσο κοντά
με πληγώνει.

**

Αυτό που είναι

Οδηγώντας για το σπίτι
την αυγή η πανσέληνος

με τραβά
προς τα Όρη

η καρδιά μου ξεχειλίζει
στο στήθος μου

το φεγγάρι χτυπά
πάνω στο παρμπρίζ

απλά αγάπα την
το φεγγάρι λέει

σταμάτα να μετράς τα ψιλά σου
κανείς δεν σε λήστεψε

απλά αγάπα την
αγάπα την

γι’ αυτό που είναι.

**

Πώς αρχίζουν τα ποιήματα

Έτσι αρχίζουν τα ποιήματα;

όταν κάθε φράση στο ραδιόφωνο
γαντζώνεται στον λαιμό σου

έτσι αρχίζουν τα ποιήματα;

όταν η φλέβα κάτω απ’ το δέρμα της
γαντζώνεται στον λαιμό σου

έτσι αρχίζουν τα ποιήματα;

όταν η αϋπνία κλωτσά
σαν τρομαγμένα μαύρα άλογα

όταν η μέρα χαράζει
σαν γυαλί μετά από αυτοκινητιστικό

πες μου, Μίκη,
ήξερες

πες μου

πως το ποίημα αρχίζει
με έναν γάντζο στον λαιμό;

*Η Dorothy Porter είναι μια από τις σημαντικότερες σύγχρονες ποιήτριες της Αυστραλίας. Γεννήθηκε στο Σίδνεϊ στις 26 Μαρτίου 1954 και μέχρι τον θάνατό της, στις 10 Δεκεμβρίου 2008, τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις. Έγραψε εννέα ποιητικές συλλογές (η μία δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό της), στίχους για τραγούδια, λιμπρέτα για όπερες και βιβλία για εφήβους. Έγραψε, επίσης, πέντε μυθιστορήματα σε στίχους. Ένα από αυτά είναι το The Monkey’s Mask (που έγινε και ταινία), από το οποίο προέρχονται τα παρακάτω ποιήματα.

**Μετάφραση: Χριστίνα Λιναρδάκη. Οι μεταφράσεις πρωτοδημοσιεύθηκαν στο τεύχος 32 του περιοδικού vakxikon.gr Εμείς τα πήραμε από το Στίγμα Λόγου http://stigmalogou.blogspot.com.au/2016/02/blog-post.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/JkQng+(%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CE%9B%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%85)

Οι εξεγέρσεις μας

ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ αλλοτινών χρόνων
χρωματίζουν τον πίνακα της ζωής.
Οι εξεγέρσεις μας οδοφράγματα
μετουσίωναν το είναι της κοινότητας,
το μαγικό παραμύθι για έναν άλλον κόσμο.

***

Διέξοδος

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ.
Τα φύλλα πέφτουν θροΐζοντας στο χώμα.
Γυμνά κλαριά ορθώνονται,
Ανάλογα την ηλικία τους αντιστέκονται στη μανία του αέρα.
Οι σκέψεις σκόρπιες,
σαν ακρίδες πετούν πότε εδώ και πότε εκεί.
Μελαγχολικές μέρες έρχονται.
Χρειάζεται αντίσταση στους θωρακισμένους χαρακτήρες
για λίγο αέρα αυτονομίας,
Ναι! Πρέπει να αναπνεύσουμε
τη ζωογόνο δύναμη της ελευθερίας.
Η καθημερινότητα αδιασάλευτη κοιτά να μας ισοπεδώσει.
Πληροφορίες άχρηστες εισβάλλουν με μανία στο μυαλό μας.
Το μόνο που μας μένει είναι η αντίσταση στην ομοιομορφία.

***

Βεβαιότητα

ΑΛΛΟΚΟΤΑ ΟΛΑ γύρω
ψάχνουν την αιτία της ύπαρξής τους.
Ίσως είναι σισύφεια η διαδρομή
καθώς νομίζεις ότι είναι μάταιη η πορεία της ζωής,
ότι βρίσκεσαι συνέχεια στο ίδιο σημείο.
Γιατί;
Και όμως, αξίζει το ταξίδι στο χρόνο
και σίγουρα κάτι μένει, στον καθένα διαφορετικό.

*Από τη συλλογή “Των ονείρων τα χρώματα”, εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 2004.

V

Η αγάπη είναι συντροφιά.

Δεν ξέρω πια να οδεύω μόνος μου στους δρόμους,
γιατί πια μόνος δεν μπορώ να οδεύω.

Μια σκέψη ορατή με κάνει να πηγαίνω πιο γρήγορα

να βλέπω λιγότερο, και μαζί να χαίρομαι που οδεύω
βλέποντας τα πάντα.

Ακόμη κι η απουσία της είναι κάτι που είναι μαζί μου.

Κι εγώ την αγαπάω τόσο που δεν ξέρω πως να την επιθυμώ.

Σαν δεν τη βέπω τη φαντάζομαι κι είμαι δυνατός σαν τα ψηλά δέντρα.

Αλλά σαν τη βλέπω τρέμω, δεν ξέρω τι έγινε αυτό
που αισθάνομαι στην απουσία της.

Ολόκληρος είμαι κάποια δύναμη που με εγκαταλείπει.

Όλη η πραγματικότητα με κοιτάζει σαν ένα ηλιοτρόπιο
που ‘χει στο κέντρο του το πρόσωπό της.

*Aπό το βιβλίο “Tα ποιήματα του Αλμπέρτο Καέϊρο”, Εκδόσεις Gutenberg, 2014 (ελ.110). Μετάφραση: Μαρία Παπαδήμα.

ΤΖΟΓΟΣ

Σκέψεις για σένα ραντίζουν τη σκέψη μου.
Σταγόνες μαύρες πέφτουν από την κόψη του ξίφους
Του κεραυνού. Λευκά χαρτιά σκορπίζουν
Μαύρες και κόκκινες διφορούμενες
Κούπες και μπαστούνια. Ο θάνατος με προσπερνά
Κάθε μέρα και ψεκάζει στα μαλλιά μου
Τα ισχυρά του χημικά. Οι χτύποι
Του ρολογιού αλλάζουν φωνή και προφέρουν τʼ όνομα σου.
Τι έδεσμα είναι η ζωή, με το
Σπασμένο της ποτήρι και τα ξινά σταφύλια.
Τα στήθη σου έρχονται στο μυαλό μου
Που μυρίζουν αμυγδαλωτά.

***

ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Στην εγκυκλοπαίδεια
Υπάρχουν αλήθειες που δεν μπορείς να βελτιώσεις.
Όπως: «Η κλειτορίδα συναντάται
Σε όλα τα θηλαστικά. Σε μερικές περιπτώσεις, όπως
Στην θηλυκή ύαινα, είναι πολύ
Μεγάλη».

***

ΓΩΝΙΑ ΣΤΕΗΤ ΚΑΙ 32ΗΣ ΟΔΟΥ, ΜΠΛΟΥΖ ΤΟΥ ΚΡΥΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ

Ένα κορίτσι με σκισμένο φανελάκι
Κλαίει πλάι σʼ ένα βρόμικο παράθυρο.
Στον δρόμο σαγόνια που άρπαξαν γροθιές.
Μια γάτα είναι άρρωστη στο ρείθρο.
Σκύλοι γαβγίζουν σε νυχτόβια σοκάκια.
Τίποτα δε συγκρίνεται με τη θλίψη
Των τζουκμπόξ το ξημέρωμα.
Μόρτισσες γυρίζουν στο σπίτι.
Πουτάνες τρώνε κινέζικους μεζέδες.
Νταβατζήδες τρώνε καυτερές μακαρονάδες.
Νυσταγμένοι ατζαμήδες, μπέικον με αυγά.
Ξημέρωμα του μόχθου, ξημέρωμα της ζωής.
Οι άγρυπνοι θόρυβοι
Των αρχαίων θυσιών.
Ο άνεμος φέρνει χιόνι στον ακάλυπτο δρόμο
Πριν απʼ το πρώτο τρόλεϊ.
Οι εραστές ανάβουν τσιγάρα,
Και χωρίζουν με φλογισμένα μάτια,
Και χάνονται βιαστικά μέσα στο φως της μέρας.

***

ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΘΗΣΗΣ

Είμαι ένας άντρας χωρίς φιλοδοξίες,
Και με λίγους φίλους, εντελώς ανίκανος
Να φτιάξω μια ζωή, γερνώντας,
Φυγάς από ένα δίκαιο πεπρωμένο.
Έρημος, κακοντυμένος, τι πειράζει;
Τα μεσάνυχτα γίνομαι μια κανάτα
Με ζεστό λευκό κρασί και καρδαμόσπορους.
Με μια σκισμένη γκρι ρόμπα
Κι ένα παλιό μπερέ,
Κάθομαι στο κρύο γράφοντας ποιήματα,
Σχεδιάζοντας γυμνά στα στραβά περιθώρια,
Συνουσιαζόμενος με δεκαεξάχρονες
Νυμφομανείς της φαντασίας μου.

***

ΒΕΝΖΙΝΗ Η ΝΟΒΟΚΑΪΝΗ

Κάθομαι εδώ, διαβάζοντας τα Στωικά
Λατινικά του Τάκιτου.
Ο Τιβέριος βυθίζεται σε γεροντική
Κατάθλιψη, όπως ο Αινείας βυθίστηκε
Στο καπνισμένο λαρύγγι του Άδη,
Και η πεζολογία λάμπει σαν δίσκος
Οδοντιατρικών εργαλείων.
Ο Πρόεδρος γεμάτος καταφρόνια
Βαθιά μες στην ιδιωτική του κατακόμβη
Ετοιμάζεται να τραβήξει τη σκανδάλη.
Οι σύμβουλοι του ετοιμάζουν λόγους.
Σε δέκα χρόνια η τέχνη της επικοινωνίας
Θα ʽναι πιο περιορισμένη.
Ο τροχός, ο μοχλός, η κλήση,
Ίσως να επιζήσουν, ίσως και το
Αλφάβητο. Προς το παρόν
Η Πρωτοπορία
Της διανόησης ανησυχεί
Για τη σχέση ανάμεσα στην Συσσώρευση
Του Κεφαλαίου και τη Συστηματική
Διατάραξη των Αισθήσεων,
Και το Δικαίωμα στην ομοφυλοφιλία.

*Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς.

The child is not dead 
The child lifts his fists against his mother 
Who shouts Afrika ! shouts the breath 
Of freedom and the veld 
In the locations of the cordoned heart

The child lifts his fists against his father 
in the march of the generations who shouts Afrika ! shout the breath 
of righteousness and blood 
in the streets of his embattled pride

The child is not dead not at Langa nor at Nyanga 
not at Orlando nor at Sharpeville 
nor at the police station at Philippi 
where he lies with a bullet through his brain

The child is the dark shadow of the soldiers 
on guard with rifles Saracens and batons 
the child is present at all assemblies and law-givings 
the child peers through the windows of houses and into the 
hearts of mothers 
this child who just wanted to play in the sun at Nyanga is 
everywhere 
the child grown to a man treks through all Africa

the child grown into a giant journeys through the whole world 
Without a pass

*Taken from http://poetryblogroll.blogspot.com.au/2015/12/the-living-dead.html

James Abbott McNeil, Whistler

αγαπητέ Δανιήλ Χαρμς.

δεν έχω νέα σου τελευταία. ανησυχώ. δώσε σημάδι.
ο Βάλζερ σε κάθε γράμμα του ρωτά για σένα. γράφει
κάτι περίεργα. πως μαζεύει χιόνι. για το στομάχι σου.
δεν είναι καλά. παιδεύεται. το ‘ριξε στον περίπατο.
εγώ. εγώ παραιτήθηκα από νυχτοφύλακας. λέω για
εμπόριο δημητριακών. κατά τ’ άλλα υπνωτικά. δεν
με πιάνουν. έτσι όπως μας πάνε θα τρελαθούμε. να
είσαι καλά. ελπίζω. δώσε σημάδι όπως σου ‘πα. και
να τρως. να τρως.

δικός σου,
Χανς Φάλαντα

***

τον Εμίλ Σοριάν τον συνάντησα πρώτη φορά στη Σίφνο.
δεν είπαμε πολλά. ξαναβρεθήκαμε στο Βουκουρέστι.
θυμάμαι τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του.
με ρώτησε για τον δρόμο Θεσσαλονίκη-Πήλιο. αν έχει
κλειστές στροφές. τελευταία τον είχα πετύχει στο
Παρίσι. δεν έχω άλλους πειρασμούς, μου λέει, θέλω
ρουμάνικο κερί στα χείλη και έφυγε.
-έμεινα να τον κοιτώ,
στο οπισθόφυλλο.

* Κυριάκος Συφιλτζόγλου, “Στο σπίτι του κρεμασμένου”, εκδόσεις Θράκα, 2015 (σελ. 13 και 15).

ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Τα χρόνια που ξοδεύτηκαν απ’ τη βιασύνη τους
για να προλάβουμε τη συνάντηση
του κορμιού με την άγρια σκέψη
τα στατικά μεσημέρια
από την κούραση της πρωινής συζήτησης
με τους απόμαχους ή τους άνεργους
η άσπρη γραμμή στον ορίζοντα
και τ’ αεροπλάνο που την τέμνει
εσύ, εγώ, οι φίλοι, οι άγνωστοι
είναι εικόνες
που εκτίθενται σε μουσεία καθημερινής χρήσης
χωρίς εισιτήριο εισόδου,
ίσως γιατί δεν έχουν τίποτα να πούνε
ή δε θέλουν ν’ αποκαλυφτούν σε λίγους.

Τώρα που γίναμε όλοι καλλιτέχνες
μας άφησε το νερό και κύλησε μακριά
έξω απ’ τη στείρα λογική μας.
Οι πηγές κυριεύτηκαν από επιδρομείς τόσο ξένους,
οι πηγές οι νηστικές από υγρασία
οι πηγές, και πιο πέρα
ένα μικρό τριζόνι της ερημιάς
αφουγκράζεται τους παλμούς της πολιτείας.
Το λάθος μας το μετρήσαμε στα δάχτυλα
δεν ήταν μόνο δικό μας
ήταν μια κραυγή από αναδυόμενα δελφίνια
που έβγαιναν στη στεριά.

Τις σάπιες ρίζες τις άκουσα και σήμερα
να δίνουν παρηγοριά στους βλαστούς, στα φύλλα
κι αυτά με τη σειρά τους
να ικετεύουν τον αέρα να σωπάσει
να φανεί ο υλοτόμος με το πριόνι –
τι ωφελεί η καθυστέρηση
μιας που η αρρώστια επεκτάθηκε στη σκέψη;
Ίσως εκείνο το δέντρο με τη νωχελική όψη
είναι μια αντιγραφή πολλών σωμάτων
που ντρέπονται να κυκλοφορήσουν στην αγορά
γιατί εκεί συχνάζουν μόνο οι καλλιτέχνες των μουσείων.

Καλά είναι τ’ αγάλματα – έστω και ακέφαλα –
μα πιο καλά τα άλλα, τα ντροπαλά.

***

ΟΙ ΤΡΥΠΕΣ

Πώς να γεμίσεις τις τρύπες
που ανοίχτηκαν σ’ όλο το σώμα
ακόμα και στις πλαγιές των βουνών
στις πεδιάδες και στις θάλασσες
από ριπές αδέσποτες – όχι όπλων
δεν ξέρω από τι.

Θέλω να εξηγήσω πολλά φαινόμενα
μα τα σύννεφα εμποδίζουν την όραση
η κυκλοφορία μας στους ουρανούς
κατάντησε προβληματική.
Το μόνο που βλέπω
είναι φαντάσματα της μέρας
ιππότες που τρέπονται σε φυγή
πόλεις χωρίς όνομα
που χτίζονται πάνω σ’ ερείπια
κι εσένα ν’ αρνείσαι την καταγωγή σου

*Από τη συλλογή “Ανάπηροι δρομείς”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2012 (σελ. 9-10 και 36).

Αν κάθε στίχος μου
ήτανε μια στιγμή,
πλούσια πολύ θα ’χα ζωή
αν και τις στιγμές μου
όλες
δεν τις θυμάμαι.

Αν κάθε στίχος μου
ήταν η άλλη ζωή,
θα ‘χα περάσει σε αυτήν
μια μία
όλες τις στιγμές μου.

Αν στους στίχους μου
ακούσατε την καρδιά
πως έφυγα θα μάθατε
-μέσα-
δεν χώραγαν άλλοι.

Παράγωγα
Επίθετα
Επιρρήματα
Ουσιαστικά.
Μια λέξη θυμάμαι εγώ,

Αγάπη

***

ΠΟΙΗΣΗ

κανείς δεν θα ψάξει να σε βρει,
μα θα σε δει στη στροφή,
σε ένα τοίχο
ολοκόκκινη μπροστά του

θα σε δει,
θα σε αρνηθεί,
τρεις φορές το τιμόνι
θα στρίψει απ’ την άλλη.

*Από τη συλλογή “Εσένα σε έχω ξαναγαπήσει”, Εκδόσεις Οροπέδιο, 2014 (σελ. 9 και 29).