ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΟΥ

δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο

δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο

δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο

δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο

δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο

δωμάτιο δωμάτιο αδειο δωμάτιο

δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο

δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο

δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο δωμάτιο


***


ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ

το λευκό είναι λευκό το λευκό

το λευκό είναι λευκό το λευκό

το λευκό είναι λευκό το λευκό

το λευκό είναι λευκό το λευκό

το λευκό είναι λευκό το λευκό

το λευκό είναι λευκό το λευκό

το λευκό είναι λευκό το λευκό

το λευκό είναι μαύρο το μαύρο

***


ΠΕΡΙ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑΣ

Αυτό που φαίνεται είναι
Αυτό που φαίνεται είναι
Αυτό που φαίνεται είναι
Αυτό που φαίνεται είναι
Αυτό που φαίνεται είναι
Αυτό που φαίνεται είναι
Αυτό που φαίνεται είναι
Αυτό που φαίνεται είναι
Αυτό που φαίνεται είναι
/Δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται /

***


ΕΤΕΡΩΝΥΜΗ ΕΛΞΗ

απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία ΒΙΑ
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
  
***

ΜΑΓΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

94721834627384728378153

6583948 η χλόη 964783914

73526194841456378297387

26346278193748194783556

8657 πρασινίζει 176389436

16534526794758483745197

54367198761673928715681

86473894 κάθε 1957738387

45678975675439817651432

89765781 άνοιξη 76859831

54673823647193475831948

17865476432987654987194


***

ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΑ

η θάλασσα είναι πάντα μακριά

πάντα μακριά η θάλασσα είναι

μακριά η θάλασσα είναι πάντα

είναι η θάλασσα πάντα μακριά

η θάλασσα είναι πάντα μακριά

είναι πάντα μακριά η θάλασσα

πάντα είναι η θάλασσα μακριά

μακριά είναι πάντα η θάλασσα

η θάλασσα μακριά είναι πάντα

μακριά πάντα είναι η θάλασσα

είναι η θάλασσα πάντα μακριά

*”Διακριτικές Μεταβολές”
. Συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων, 1982-2002, Εκδόσεις Απόπειρα, 2004

*
*ΜΙΧΑΗΛ ΜΗΤΡΑΣ (Βόλος 1944), ποιητής και πεζογράφος, ενώ έχει ασχοληθεί και με την “οπτική ποίηση’ εκθέτοντας έργα του σε εκθέσεις εδώ και στο εξωτερικό.
Συνεργάστηκε στη σύνταξη των πολιτιστικών περιοδικών εκδόσεων “Χρονικό’, έκδ. Ώρα, «Σήμα’ και “Ρεύματα’· Εργάστηκε στην Ελληνική Ραδιοφωνία ως παραγωγός εκπομπών λόγου (Α΄ και Γ΄ Πρόγραμμα) στο διάστημα 1984-2003.
Το 1972 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο του “Φανταστική νου­βέλα’.
Ακολούθησαν 2 βιβλία του πεζογραφίας και 5 ποίησης, συμπεριλαμβανομένης και της συγκεντρωτικής έκδοσης “Διακρι­τικές μεταβολές’ 2004, εκδ. Απόπειρα.
 Θεωρείται βασικός εκπρόσωπος του ρεύματος της “συγκεκρι­μένης ποίησης’ στην Ελλάδα.

Κλεισμένος στο δωμάτιο
 —
Το τετράδιο με τους στίχους
και το τραγούδι του αποκαρωμένου
τζίτζικα
με κράτησαν κλειστό
στις σκέψεις μου
όλο τ’ απόγευμα.
Τ’ ανοιχτό παράθυρο
με τα επίγεια θέλγητρα του
με κράτησε κλεισμένο
στο δωμάτιο
ενώ εσύ περιφερόσουν
ξυπόλυτη
με τις φίλες σου
στις αμμουδιές
σε θερινά κιόσκια
με δυνατή μουσική.
Θα φύγει κι αυτό το καλοκαίρι
σε μια βουή από
σφυρίγματα πλοίων
παφλασμούς κυμάτων
φωνές παιδιών στις παραλίες
και σαν κολλάζ από εικόνες μπερδεμένες
ηλιοκαμένα κορμιά
Τροχόσπιτα στην άμμο
σκουριασμένες ντουζιέρες στις πλαζ
και δε θα ξέρω
αν με σκέφτηκες σ’ όλες
αυτές τις περιηγήσεις σου
απ’ την πλατεία στα μπαρ
κι απ` το σπίτι σου
στην παραλία
αν αφιέρωσες έστω ένα λεπτό
για να σκεφτείς εμένα
που πέρασα τούτο
τ’ απόγευμα του καλοκαιριού
ολομόναχος
πάνω απ’ το τετράδιο
με τους στίχους.
 

***

Κυριακή

  Ι.
Απ’ το πρωί
πηγαινοέρχεσαι
μες στο δωμάτιο.
 —
Είσαι η εμμονή
που γίνεται ποίημα.
 —
Το τραύμα του καιρού
που επουλώνουν οι στίχοι.
 —
  ΙΙ.
Ένα μικρό θαύμα
αυτή η Κυριακή
μελαγχολική
ανέστια
συννεφιασμένη.
 —
Το σιντριβάνι της πλατείας
πλέκει τα νερά του
σε όμορφους σχεδιασμούς.
 —
Ο κοκαλιάρης σκύλος
πίνει απ’ την κρήνη του.
 —
ΙΙΙ.
Τα περιστέρια
γουργουρίζουν
στο γείσο της ταράτσας
 —
μονότονα
 —
σα μνήμη
που επανέρχεται
ξανά και ξανά
στα ίδια και τα ίδια
τις άδειες Κυριακές.

***
 
Ο ομιλητής των ποιημάτων μου

 
Ποιος μιλά
μέσα στα ποιήματά μου;
 —
δε ζω σε κάποιο πλούσιο
προάστιο της πρωτεύουσας.
 —
Ταξιδεύω πολύ λίγο.
Κι η δουλειά μου
είναι σκληρή
όπως πολλών άλλων ανθρώπων.
 —
Ποιος όμως μιλά
μέσα στα ποιήματά μου;
 —
Η ψευδής συνείδηση;
Τα όσα έχω διαβάσει;
Υπάρχει κάτι απ` τα βάσανά μου
και τις καθημερινές μου σκέψεις
μέσα σ’ αυτά;
 —
Πιάνω μολύβι και χαρτί.
Κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρο.
Τούτη την ώρα του απομεσήμερου
η φτωχογειτονιά που μένω είναι ήσυχη.
Οι άντρες λείπουν στις δουλειές.
Οι γυναίκες απλώνουν τη μπουγάδα τους
στο μπαλκόνι, αφήνονται για λίγο
στη φροντίδα του χειμωνιάτικου ήλιου
κι επιστρέφουν στις κουζίνες τους.
Μυρωδιά τσιγαρισμένου κρεμμυδιού
φτάνει στο διαμέρισμά μου
κι εγώ συνηγορώ δυναμώνοντας την ένταση
της σονάτας για τσέλο in F minor (allegro) του Boccherini
που μ’ αρέσει.

***

Επιτύμβιο

Στις νότιες ακτές της Λευκάδας τα βράχια
είναι κοφτερά, όπως αυτά που περιγράφει
ο Λιου Τσουνκ – Γιουάν σ’ ένα δικό του ποίημα
όμως εσύ δεν έχεις παρά να διαβείς μέσα
απ’ τους χαμένους στην πρωινή αχλύ
ορεινούς αμπελώνες του νησιού
εκεί όπου το σπουργίτι δοκιμάζεται πικρά
για ένα μικρό κομμάτι ή ένα ψίχουλο
και το γλαρόνι ξεκομμένο απ’ τους δυνατούς βοριάδες
που μαίνονται στη θάλασσα
γράφει κύκλους πάνω απ’ τις στέγες των σπιτιών
σπρωγμένο απ’ την πείνα.
Εκεί που τα μονοπάτια ασπρίζουν το ξημέρωμα
έχοντας κρατήσει το μυστικό τους φως από την νύχτα
και χρόνια τώρα σε οδηγούν σε τόπους
όπου ο μόχθος και τα βάσανα μιας ολόκληρης ζωής
κοιμούνται οριστικά μαζί σου τον αιώνιο ύπνο.

*Ντυμένος επίσημα, Πλανόδιον, 2008
**Η εικόνα της ανάρτησης είναι από εδώ: http://greekpoetics.blogspot.com.au/2015/06/blog-post_30.html

Υποτροπιάζουμε στην ηδονή

Υποτροπιάζουμε στην ηδονή
για να αποδράσουμε από την επικράτεια της ανίας
ξυπόλητοι μπαίνουμε στον ευωδιαστό κήπο
των ολόδροσων καρπών
όπου η ψυχή μας αναθαρρεύει
λησμονεί τα εμπόδια του πόνου
Θα είμαστε πάντοτε αιχμάλωτοι της ομορφιάς
ακόμη και όταν η ομορφιά θα έχει σβήσει
και θα ζούμε απόθητοι στον άσχημο κόσμο

Είτε στο κρεβάτι ενός φτηνού ξενοδοχείου
είτε μέσα στο δάσος το πυκνό
είτε σε φέρετρο παριστάνοντας τους πεθαμένους
θα αναγυρεύουμε το μελαγχολικό φρούτο
της ζωώδους απόλαυσης,
το προπατορικό αμάρτημα,
την ιερόσυλη έκσταση των εραστών

***

Παίρνεις τον έλεγχο μέσα στη λάμψη της νύχτας

Παίρνεις τον έλεγχο μέσα στη λάμψη της νύχτας
άγνωστο από ποια δύναμη καθοδηγημένη
κι ενώ έκθαμβος περιμένω να με τιμωρήσεις
για ένα παράπτωμα υποθετικό
απροσδόκητα φυσάς έναν ψίθυρο γλυκό
και τα πόδια μισανοίγεις
σαν τις βαριές πύλες μιας μυστικής αυτοκρατορίας
να ημερώσω τη λέαινα που σε έχει κατακυριέψει
να μεταλάβω τον ιερό πυρετό

Θα ξεθυμάνει ο άγριος πόθος σου
μέσα στον τρανότερο αναστεναγμό θα αποτραβηχτεί
στην πιο σκοτεινή άμπτωτη της πλάσης
κι εγώ στον κόρφο σου τον ουράνιο θα κοιμηθώ
σαν δούλος τρισευτυχισμένος

*Από τη συλλογή “Ο ηδονιστής”, Εκδόσεις Γαβριηλίδη. Ο ποιητής διαχειρίζεται την ιστοσελίδα http://www.alkiviadismallidis.com

-Εμείς βάζουμε τα λεφτά, τα μηχανήματα
-Εμείς βάζουμε τη ζωή, τα μπράτσα μας

-Εμείς ρισκάρουμε τα πάντα, να πάμε φυλακή
-Δεν ρισκάρετε τίποτα, το κράτος και οι τράπεζες φροντίζουν

-Εμείς ξέρουμε να διευθύνουμε, έχουμε τη γνώση
-Μπορούμε και χωρίς εσάς, το ίδιο καλά

-Εμείς φροντίζουμε για σας, σας προστατεύουμε
-Το βλέπουμε συχνά στα εργατικά ατυχήματα

-Δεν έχετε κανένα δικαίωμα στον πλούτο μας
-Όλος ο πλούτος φτιάχτηκε από τον ιδρώτα και το αίμα μας

Χημική αντίδραση

βάμμα ηλιοτροπίου
πάνω στην πλάτη
μες στις φλέβες σου
του δέρματος γεύομαι
το φοβερό PH σου
μηρυκάζω τα ιόντα σου
σκληρά ήπια μαλακά
και τα οξέα τα εξωτερικά
σε καταλύουν
σιγά ασθενή μετά ισχυρά
ολοσχερώς διαβρωτικά
υγρά και στέρεα
ζεύγους διάλυση
με περικλείουν
ο δείκτης κύρτωσε
εκμηδενιστική ογκομέτρηση
καθώς φαίνεται
ήσουνα βάση
αντιδρούν
μας αποκλείουν

(2015)

***

Άνω θρώσκεις

τρώω γρασίδι πάρκου
κατουράω τις λέξεις μου
πίνω τις σκέψεις μου
κρατιέμαι από τρίχες
φοράω την επιδερμίδα
τα κόκκαλά μου
κοιμάμαι τα πρωινά μου
στις ώρες κάθομαι
ακούω τα όνειρά μου
μα δεν σε πιάνω
όλο κοιτάς προς τα πάνω
και δεν σε φτάνω

(2016)

Αν με ρωτούσαν
με ποιο πράγμα μοιάζει το όνειρο.
θα απαντούσα
με το κρεμμύδι.

***

Μερικές φορές
το δάκρυ των ματιών μου
ανακατεύεται με το αίμα στο στόμα,
και φτύνω βυσσινί σάλιο.

***

Δεν είναι καιρός
για να μοιράζεις τριαντάφυλλα.

***

Κάποια φορά,
θέλω να κλέψω ένα περιπολικό.
-Να ακούσω μέσα από τον ασύρματο
το μήνυμα της πράξης μου.
Για να νιώσω το αίσθημα
του κλέφτη και του αστυνόμου μαζί.

***

Πολλές φορές το έχω αρνηθεί
μα πάντοτε το πίνω
Με των χειλιών το αίμα
το μαύρο των ματιών μου δάκρυ.

***

Το χτες,
ροζ σκόνη.
Την τυλίξαμε σε χρυσόχαρτο
και την έχουμε διαρκώς στον νου μας
να μην σκορπίσει.

***

Σ’ ένα σχολείο οι μαθητές
εκρέμασαν έναν καθηγητή
από το μπαλκόνι που έστηναν
την σημαία του έθνους.

και από τότε
εκείνο το σχολείο
έγινε για τη νεολαία
σύμβολο ανώτερης παιδείας.

***

Άσε τον σκύλο να ουρλιάζει στην αυλή
μην τον ενοχλείς
μόνο αν θες λύσε του
από τον λαιμό το λουρί..
και έχε έτοιμο το κουτί
με το φαρμακείο.

*Από τη συλλογή «Η τρύπα», Αθήνα 1994 (σε χειροποίητη, ανεξάρτητη έκδοση).

#Σε μετάφραση Χριστίνας Λιναρδάκη

Τραβιούνται τ’ ανοιξιάτικα κύματα το χωριό σαρώνουν

Sato Kuniko, 79 ετών, Φουκουσίμα

Sato: «Ο σεισμός, το τσουνάμι, η ακτινοβολία. Όλα αυτά εξάντλησαν τον νου και το σώμα μου. Ήταν τότε, μετά την εκκένωση, που είδα την πόλη απ’ όπου κατάγομαι στην τηλεόραση. Όλα είχαν σαρωθεί από το τσουνάμι και είχαν μείνει μόνο βουνά από συντρίμμια και μπάζα. Δεν έχω ιδιαίτερη πατρίδα πια».

Τα ανοιξιάτικα κύματα υποτίθεται πως είναι ήρεμα και ήπια. Η αναφορά τους στο χαϊκού συνιστά ειρωνεία.

***

Άνθη αφανή χάθηκαν πολλά στο μεγάλο τσυνάμι

Takahashi Sonosuke, 87 ετών, Φουκουσίμα

Takahashi: «Η νεότερη αδερφή της γυναίκας μου, 63 ετών, και ο σύζυγός της, 67, χάθηκαν και οι δύο στο μεγάλο τσουνάμι. Πενθώ για το υπόλοιπο της ζωής τους που δεν πρόλαβαν να χαρούν».

Το τσουνάμι σημειώθηκε την εποχή που επρόκειτο να ανθίσουν τα δέντρα. Η λέξη «άνθη» χρησιμοποιείται συνεκδοχικά στα ιαπωνικά για να δηλώσει την άνοιξη. Αναφέρεται δηλαδή στην ανθοφορία όλων των δέντρων και, ακόμη γενικότερα, σε ό,τι είναι λαμπερό και όμορφο. Με τον ίδιο συνεκδοχικό τρόπο χρησιμοποιείται και η φράση «ανθισμένες κερασιές».

***

Εδώ που ήρθα να καταφύγω οι κίτρινες πικραλίδες

Shiga Atsuko, 78 ετών, Φουκουσίμα

Shiga: «Με την εκκένωση αναγκάστηκα να φύγω ξαφνικά, οπότε ήρθα να μείνω με τον μεγαλύτερο γιο μου στο Σεντάι. Οι μέρες ήταν γεμάτες άγχος, όμως ηρέμησα και πήρα θάρρος όταν είδα τις πικραλίδες στην άκρη του δρόμου».

Τα άνθη της πικραλίδας είναι μπαλίτσες με σπόρους, που τις παίρνει ο άνεμος. Τις λέμε «κλέφτες» και αρέσει στα παιδιά να τις φυσούν και να τις παρακολουθούν στο ταξίδι τους.

*Από το βιβλίο “Τσουνάμι – 29 χαϊκού από επιζήσαντες της φυσικής καταστροφής στην Ιαπωνία το 2011”, Εκδόσεις “Μανδραγόρας”, Αθήνα 2016.